تبلیغات
وبكده آریانا - مطالب ابر كشورها
وبكده آریانا
چه دعایی كنمت بهتر از این كه خدا پنجره باز اتاقت باشد
اندونزی




کشور اندونزی در امتداد هزاران جزیره میان آسیا و استرالیا گسترده شده است.
اندونزی بزرگترین جمعیت مسلمان دنیا را دارد ؛ از نظر نژادی کشوری بسیار پر تنوع است و مردم آن به بیش از 300 زبان محلی گویش می‌کنند.


اندونزی کجاست؟

اندونزی سرزمینی است متشکل از 17508 جزیره. جمعیت آن بیش از 200 میلیون است. پایتخت آن در جزیره جاوا واقع است و جاکارتا نام دارد. اندونزی با گینه نو، تیمور شرقی و مالزی مرز زمینی دارد.
پنج جزیره اصلی این کشور جاوا، سوماترا، کالی مانتان، گینه نو و سولاوسی هستند.

نام کامل: جمهوری اندونزی
جمعیت: 225.3
پایتخت:جاکارتا
مساحت: 1.9 میلیون کیلومتر مربع
دین: اسلام
میانگین عمر: 65 سال (مردان) 69 سال (زنان)
واحد پول:روپیه
اقلام اصلی صادرات: نفت و گاز،تخته چند لا، پارچه ، پلاستیک، روغن نخل
دامنه اینترنتی: id
کد تلفن بین الملل: 0062




اقتصاد


طبق آخرین آمار در سال 2005، تولید ناخالص داخلی اندونزی 287 میلیارد دلار بوده که سهم سرانه هر فرد 4458 دلار امریکا برآورد شده است. صنعت 7/40% و کشاورزی 14% درصد تولید را تشکیل می‌دهد. با این وجود صنعت کشاورزی بیشترین میزان استخدام در کشور را عهده دار است. 44 % از 95 میلیون نیروی کار اندونزی در بخش کشاورزی فعالیت می‌کنند.
بازار اصلی صادرات اندونزی، ژاپن، امریکا، چین و سنگاپور است. این کشور ذخایر قابل توجهی از طلا، مس، گاز طبیعی و نفت خام دارد. عمده اقلام وارداتی اندونزی ماشین آلات و تجهیزات، مواد شیمیایی و سوخت است.


رسانه‌ها

از سال 1998 رشد رسانه ها به طرز چشمگیری افزایش یافته است. شبکه های تبلیغاتی دولتی به سرعت رشد کرده و با یکدیگر رقابت می‌کنند. بعضی از استانها نیز شبکه‌های تلویزیونی محلی دارند.
ایستگاه‌های رادیویی متعددی نیز در جاکارتا وجود دارند‌؛ هر چند که طبق قانون مجاز به پخش زنده برنامه شبکه‌های خارجی نیستند.


روزنامه‌ها

    جاکارتا پست – انگلیسی زبان

    کامپس- روزنامه پر تیراژ

    پس کوتا- روزنامه پر تیراژ


رادیو

    رادیو جمهوری اندونزی – دولتی ، دارای شش کانال سراسری ، منطقه‌ای و محلی.


تلویزیون

    تلویزیون جمهوری اندونزی - دولتی

    مترو تی وی - خصوصی


خبرگزاری

    آنتارا- دوزبانه ، حاوی مطالب انگلیسی





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، اندونزی،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

دوشنبه 12 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
جمهوری خلق چین




جمهوری خلق چین در شرق قاره آسیا و غرب اقیانوس آرام قرار دارد و با حدود 9 میلیون و 600 هزار کیلومتر مربع مساحت، در آسیا بزرگترین کشور و در جهان سومین کشور بزرگ پس از روسیه و کانادا به حساب می‌آید
این کشور از مرکز رود خه لونگ جیانگ در شمال دهکده مو هه واقع در شمال آغاز و به جزایر ذنگ مو آن شا و نان شا در جنوب امتداد می‌یابد.
از شمال تا جنوب چین 49 درجه عرض جفرافیائی و 5500 کیلومتر فاصله دارد. انتهای شرقی سرزمین چین مرکز اتصال رودهای خه لونگ جیانگ و وو سو لی و انتهای غربی چین در فلات پامیر است.
چین دارای ۲۲ استان و ۵ ناحیه خودمختار و چهار شهرداری عمده (پکن، شانگهای، تیان جینگ و چونچینگ) و دو ناحیه ویژه اداری است.
طول مرزهای خشکی چین به حدود 22 هزار و 800 کیلومتر می‌رسد. چین از شرق با کره شمالی، از شمال با مغولستان، از شمال شرق با روسیه، از شمال غرب با قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، از غرب و جنوب غرب با افغانستان، پاکستان، هند، نپال، بوتان و چند کشور دیگر همجوار است و از شرق و جنوب شرق با کره‌جنوبی، ژاپن، فیلیپین، برونی، مالزی و اندونزی مرز دریائی دارد.


پرچم ملی جمهوری خلق چین:

پرچم ملی جمهوری خلق چین سرخ رنگ با 5 ستاره و نسبت طول و عرض آن 3 بر 2 است .رنگ پرچم ملی چین سرخ و نشانگر انقلاب است. 5 ستاره 5 گوشه روی این پرچم زرد رنگ است که یک گوشه 4 ستاره کوچک‌تر به طرف مرکز ستاره بزرگتر اشاره کرده و نشانگر همبستگی انتقلابیون تحت رهبری حزب کمونیست چین است.


نشان ملی جمهوری خلق چین:

نشان ملی جمهوری خلق چین از عکس‌های پرچم ملی، دروازه تیان آن من، چرخ دنده و خوشه گندم و برنج تشکیل شده و نشانگر انقلاب دموکراتیک خلق چین پس از جنبش چهارم مه و تاسیس چین نو تحت رهبری حزب کمونیست می‌باشد و اتحادیه کارگران و کشاورزان و دیکتاتوری دموکراتیک مردم چین را تداعی می‌کند.


سرود ملی جمهوری خلق چین:

سرود ملی جمهوری خلق چین به عنوان"مارش سپاه داوطلبان"سال 1935 خلق شد و شاعر و آهنگساز آن تیان هان، درام نویس و نیه ار، مبتکر جنبش موسیقی جدید چین هستند.
این سرود در ابتدا آهنگ اصلی فیلمی به نام پسران و دختران در دوران تحول بود .ارتش ژاپن پس از حادثه هجدهم سپتامبر سه استان در شمال شرق چین را به تصرف درآورد و روشنفکران چین پس از یک دوره افسردگی و تردید راهی جبهه شدند.
این آهنگ پس از به نمایش گذاشتن این فیلم و با اوج‌گیری جنبش نجات میهن در هر گوشه رواج یافته و شیپور آزادی ملت چین تلقی می‌شود.
سپتامبر سال 1949، قطعنامه‌ای در نخستین نشست کنفرانس مشورت سیاسی خلق چین به تصویب رسید که در آن قید شده است قبل از خلق سرود رسمی ملی جمهوری خلق چین، آهنگ مارش سپاه داوطلبان به عنوان سرود ملی چین مورد استفاده بوده است.
14 مارس سال 2004، طرح اصلاحی قانون اساسی چین در دومین نشست مجلس ملی نمایندگان خلق این کشور به تصویب رسید که بر اساس آن، آهنگ مارش سپاه داوطلبان به عنوان سرود رسمی ملی جمهوری خلق چین تعیین شد.




جمعیت چین:


چین پرجمعیت ترین کشور جهان است. تاپایان سال 2002، جمعیت این کشور به 1میلیارد و 284 میلیون و530 هزار نفر رسید که یک پنجم جمعیت جهان است.
پوشش جمعیت چین متوازن نیست. مناطق شرقی جمعیت بیشتری از مناطق غربی این کشور دارند. تراکم جمعیت مناطق ساحلی در شرق این کشور بیش از 400 نفر در هر کیلومتر مربع است و این رقم در مناطق مرکزی و فلات‌های غربی چین 200 نفر و 10 نفر در هر کیلومتر مربع است.
میانگین طول عمر چینی‌ها 71.40 سال است (مردان 69.63 سال و زنان 73.33 سال) که 5 سال کمتر از میانگین جهانی و 7 سال بیشتر از میانگین کشورهای در حال توسعه و 5 سال کمتر از میانگین کشورهای پیشرفته است.
چین برنامه تنظیم خانواده را یکی از سیاست‌های اساسی خود می داند. این برنامه با رهنمود دولت و ابتکار مردم به اجرا گذاشته شده است.
رهنمود دولت این است که دولت مرکزی و دولت‌های محلی مقرراتی به منظور جلوگیری از افزایش جمعیت، ارتقای اقتدار جمعیت و اصلاح ساختار جمعیت و همچنین طرح‌های کلان توسعه جمعیت تنظیم و راهنمودهائی در باره زاد و والد، جلوگیری از بارداری، بهبود زاد و والد و پرورش و خدمات مربوطه عرضه می‌کنند.
ابتکار مردم یعنی افرادی که به سن حاملگی رسینده، با توجه به سن، تن درستی بدن، کار و اقتصاد خانواده، فعالیت‌های زاد و والد را به طور مسوولانه برنامه‌ریزی و راه‌های مناسب را برای جلوگیری از بارداری انتخاب می‌کنند.
موضوعات برنامه تنظیم خانواده عبارت است از ازدواج و زاد و والد دیر، نوزادان کم و بهبود کیفیت زاد و والد و هر خانواده‌ها یک نوزاد.
در بعضی روستاها، خانواده‌ها می‌توانند دو فرزند داشته باشند. در مناطق اقلیت نشین، با توجه به تفاوت در زمینه‌های جمعیت، منابع، اقتصادی، فرهنگی و آداب و رسوم، داشتن بیش از 2 فرزند نیز در برخی موارد امکان دارد. اقلیت‌های ملی که جمعیت آن بیش از حد کم است، محدودیتی برای زاد و ولد ندارند.
پس از اجرای برنامه تنظیم خانواده در چین، ازدواج و زاد و والد دیر و فرزند کمتر مورد پسند و قبول بیشتر قرار گرفته و در جامعه این کشور رایج شده است.


قلمرو دریائی و جزایر چین:

سواحل دریائی چین از انتهای رود یا لو استان لیائو نیگ در شمال تا انتهای رود بی لون استان گوانگ سی در جنوب امتداد می‌یابد و حدود 18 هزار کیلومتر طول دارد.
مناطق ساحلی چین هموار بوده و بندرهای فراوان خوبی دارد که بیشتر آنها تمام سال باز است.آب های ساحلی چین دریاهای بو های، هوانگ های، دونگ های، نان های آب‌های اقیانوس آرام در شرق تایوان را شامل می شود که از میان آنها خلیج بو های دریای داخلی چین است.
آب‌های اقیانوس آرام در شرق تایوان چین تا جزایر شیان دائو در شمال و تنگه لوزون در جنوب امتداد می‌یابد.
آب‌های دریائی چین آب‌های داخلی و قلمرو دریائی را شامل می شود و مساحت آنها 380 هزار کیلومتر مربع است. آب‌های داخلی چین آب‌های بین خط اساسی قلمرو دریائی و ساحل چین است. عرض قلمرو دریائی چین 12 کیلومتر است.
در قلمرو دریائی چین بیش از 5 هزار جزیره پراکنده است و مساحت کل آنها 80 هزار کیلومتر مربع و طول ساحلی آنها 14 هزار کیلومتر است.
بزرگترین جزیره از میان آنها جزیره تایوان است که 36 هزار کیلومتر مربع وسعت دارد. دومین جزیره بزرگ آنها جزیره های نان است که 34 هزار کیلومتر مربع وسعت دارد.
جزایر، صخره‌ها و پایاب‌ها در دریای نان های، جزایر نان های نمایان می‌باشد و مجمع الجزایر در انتهای جنوبی چین واقع است که جزایر دونگ شا، جزایر شی شا، جزایر جونگ شا و جزایر نان شا را شامل می‌شود.


کوه‌های معروف چین:

چین کوه‌های زیادی دارد و مساحت مناطق کوهستانی دو سوم سرزمین این کشور را در اشغال دارد. مناطق کوهستانی یادشده کوه‌ها، تپه‌ها و فلات‌ها را شامل می‌شود.
از میان انواع مختلف زمین چین، کوه‌ها 33، فلات‌ها 26، حوضه‌ها 19، دشت‌ها 12 و تپه‌ها 10 در صد مساحت چین را در اشغال دارد.
کوه‌های معروف و بزرگ چین عبارتند از: هیمالایا، کون لون، تیان شان، تانگولا، چین لینگ، دا شینگ آن لینگ، تای هانگ، چی لیان، کوه هنگ دوان و غیره.
بیشترین بلایای طبیعی که در این کشور اتفاق می‌افتد توفان‌های گاه به گاه در این کشور است که سبب سیل‌های مخرب، سونامی، زلزله، جابه جاشدن (رانش) زمین و خشکسالی می‌شود که برای کشاورزان که 50 درصد جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهند بسیار مضر است.


رودخانه‌های چین:

چین دارای رودخانه‌های فراوانی است. این کشور دارای 1500 رودخانه است که به 2 نوع بیرونی و درونی تقسیم می‌شوند.
رودهای بیرونی به اقیانوس می‌ریزند است و مساحت منطقه زیر پوشش آنها 64 درصد مساحت کل کشور چین است.
برخی از رودهای بیرونی مهم چین عبارتند از: یانگ تسه، هوانگ هه، هی لونگ جیانگ، جو جیانگ، لیائو هه، های هه، هوای هه.
رودهائی که به دریاچه‌های داخل چین می‌ریزند و یا در بیابان‌ها و میدان‌های نمک فرو می روند به رودهای درونی معروف هستند. این رودها 36 درصد مساحت کل چین را در بر دارند.


نظام اداری چین:

بر اساس قانون اساسی جمهوری خلق چین، طبقه بندی اداری این کشور به شرح ذیل است:

    این کشور به استان‌ها، مناطق خودمختار و شهرهای تابع مرکز تقسیم می‌شود

    استان‌ها و مناطق خودمختار به ایالات خودمختار، شهرستان‌ها، شهرستان‌های خودمختار و شهرها تقسیم می‌شوند.

    شهرستان‌ها، شهرستان‌های خودمختار و شهرها به روستاها، روستاهای اقلیت نشین و شهرک‌ها تقسیم می‌شوند.

    مناطق، ایالات و شهرستان‌های خودمختار مکان‌های اقلیت نشین و از حق خودمختاری برخوردار هستند.

    کشور در زمان ضرورت مناطق اداری ویژه را ایجاد کند.

چین 34 واحد اداری استانی‌، از جمله 4 شهر تابع مرکز،23 استان،5 منطقه خودمختار و 2 منطقه اداری ویژه دارد.


منابع طبیعی چین:

چین کشوری پهناور است و دارای انواع زمین‌ها و منابع طبیعی است، از جمله مزارع، جنگل، چمن، بیابان و پایاب. کوه‌ها اکثر مساحت چین را تشکیل می‌دهند و جلگه‌ها و مزارع و جنگل‌ها در این کشور کم است.
پوشش زمین در چین متوازن نیست. مزارع عمدتا در جلگه‌ها و حوضه‌های شرق چین در منطقه‌ای که باد موسمی می‌وزد، جنگل‌ها عمدتا در مناطق کوهستانی در شمال شرق و جنوب غرب چین و چمن‌ها در فلات‌ها و مناطق کوهستانی در داخل چین واقع است.
چین معادن فراوانی دارد. میزان ذخایر کشف شده معادن چین 12 در صد ذخایر جهان را تشکیل می‌دهد و این کشور را در مقام سوم جهان قرار می‌دهد.
171 نوع ماده معدنی در چین کشف شده که میزان دقیق ذخایر 158 نوع از میان آنها مشخص شده است. چین جزو تعداد قلیلی از کشورها است که ذخایر معادن فراوان با انواع کامل دارد. از میان 45 نوع عمده معادن چین میزان 25 نوع در 3 مقام اول جهان قرار دارد.
وضعیت پوشش ذخایر معادن چین به شرح زیل است: نفت و گاز طبیعی در شمال شرق، شمال و شمال غرب، ذغال سنگ در شمال و شمال غرب، آهن در شمال شرق، شمال و جنوب غرب، مس در جنوب غرب، شمال غرب و شرق، سرب و روی در سراسر چین وجود دارد. تنگستن، قلع، مولیبدن، انتیمون و تولیوم در جنوب و شمال چین وجود دارد. معادن طلا در سراسر چین و فسفر در جنوب چین وجود دارد.


وضعیت انرژی بادی، آبی و آفتابی در چین:

چین پهناور رودهای فراوانی با جریان تند و عمیق دارد. این رودها انرژی آبی فراوانی در بر دارند که طبق آمار به 6800 میلیون کیلووات می رسد و با آن می توان سالانه 5920 میلیارد کیلووات ساعت برق تولید کرد.
انرژی آبی قابل استفاده چین به 3780 میلیون کیلووات می رسد و با آن هر سال 1920 میلیارد کیلووات ساعت برق تولید می‌شود. چین از لحاظ ذخایر انرژی آبی و انرژی آبی قابل استفاده در مقام اول جهان قرار دارد.
مقدار انرژی بادی چین در ارتفاع 10 متری به 3 میلیارد و 226 میلیون کیلووات می رسد که 253 میلیون کیلووات از آن قابل استفاده است. این در حالی است که انرژی بادی در آب های چین 3 برابر انرژی روی خشکی این کشور است و به 750 میلیون کیلووات می‌رسد.
مراتع و بیابان ها در شمال غرب و شمال و آبهای نزدیک و جزایر در شرق و جنوب شرق چین انرژی بادی فراوانی دارند. نیروگاه بادی شهرک دا بن منطقه سینگ کیانگ چین بزرگترین نیروگاه بادی چین و آسیا است.
ظرفیت موجود برق بادی چین فقط 14/0 در صد انرژی بادی قابل استفاده این کشور است و از این لحاظ توسعه انرژی بادی در چین آینده درخشان دارد.
چین همچنین انرژی آفتابی فراوانی دارد. مقدار سالانه انرژی آفتابی که هر سال در خشکی های چین دریافت می شود، معادل انرژی 2400 میلیارد تن ذغال سنگ است. دو سوم مساحت خشکی چین سالانه 6000 میلیون ژول هر متر مربع گرما دریافت می‌کند.
حد اکثر این رقم در شمال غرب منطقه تبت حتی به 8400 میلیون ژول در هر متر مربع می رسد و این منطقه نیز از جمله مناطق جهان است که از بیشترین انرژی آفتابی برخوردارند. نخستین نیروگاه قدرتمند انرژی آفتابی(560 واتی) چین یازدهم اکتبر سال 1982 میلادی در منطقه مغولستان داخلی راه اندازی شد.


پوشش گیاهی چین:

حدود 30 هزار نوع گیاه در چین وجود دارد و از این لحاظ این کشور پس از مالزی و برزیل در مقام سوم جهان قرار دارد.
تمام انواع گیاه موجود در منطقه سردسیری، معتدل و منطقه گرمسیری چین مشاهده می شود. چین 2000 نوع گیاه خوردنی و 3000 نوع گیاه دارویی دارد.


حیات وحش چین:

چین جزو کشورهای دارای بیشترین انواع حیوان در جهان است. این کشور 6266 نوع حیوان مهره دار دارد، از جمله 500 نوع جانور، 1258 نوع مرغ، 376 نوع حیوان خزنده، 284 نوع حیوان دوزیست و 3862 نوع ماهی که یک دهم انواع حیوانات مهره دار جهان را تشکیل می‌دهد. به علاوه، 50 هزار نوع حیوان بی مهره و 150 هزار نوع حشره در چین وجود دارد.
از نظر پوشش حیوانات، چین می‌تواند به 7 منطقه شمال شرق، شمال، مناطق مغولستان داخلی و سینگ کیانگ، استان چینگ های و منطقه تبت، جنوب غرب و مناطق مرکزی و جنوبی تقسیم شود. در این مناطق حیوانات متنوعی زیست می‌کنند.


در یک نگاه:

نام کامل: جمهوری خلق چین
جمعیت: ۱,۳۵ میلیارد ( منبع: سازمان ملل - سال ۲۰۱۱)
پایتخت: پکن
بزرگترین شهر: شانگهای
وسعت: ۹,۶ میلیون کیلومتر مربع (۳.۷ میلیون مایل مربع)
زبان اصلی: ماندارین چین
مذاهب اصلی: بودیسم، مسیحیت، اسلام، تائوئیسم
واحد پول: رنمینبی(یوان)
نشانه اینترنتی: cn
کد بین المللی تلفن: ۹۸+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، چین،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

دوشنبه 12 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
فیلیپین




فیلیپین مجمع‌الجزایری است متشکل از 7 هزار جزیره که جمعیت روبه رشد آن تنها در 11 جزیره زندگی می‌کنند.
اغلب نقاط این کشور نیز کوهستانی و زلزله خیز است.فیلیپین 20 رشته کوه آتشفشانی فعال دارد و اغلب سواحل این کشور توسط توفان‌های شدید مورد تهدید قرار می‌گیرد.
دو نفر از روسای جمهور این کشور طی فاصله زمانی 15 سال از قدرت برکنار شدند. در سال 1986 فردیناند مارکوس در پی قیام گسترده مردمی از مقام خود استعفا داد. او متهم بود که در جریان انتخابات اخلال کرده است. در ژانویه 2001 نیز جوزف استرادا رییس جمهوری وقت پس از ماه‌ها تظاهرات گسترده مردمی از مقام خود کناره گرفت. او متهم به فساد مالی و چپاول اقتصاد ملی به نفع خود بود.جرمی که مجازات آن در فیلیپین اعدام تعیین شده است.
وضعیت اقتصادی فیلیپین زمانی نسبتا مطلوب بود و یکی از در حال رشد ترین اقتصاد‌های شرق آسیا محسوب می‌شد. اما این کشور اکنون با بدهی‌های کلان ملی مواجه است و میلیون‌ها نفر از شهروندان فیلیپینی در فقر زندگی می‌کنند.




اقتصاد فیلیپین به شدت وابسته به ارز خارجی است که هر کارگر فلیپینی ساکن خارج از کشور برای خانواده خود می‌فرستد.
فیلیپین بالاترین ترین میزان نرخ تولد در آسیا را دارا است. برخی از پیش بینی‌ها نیز حاکی از آن است که طی سه دهه به احتمال زیاد جمعیت این کشور 2 برابر خواهد شد.دولت‌ فیلیپین نیز اقداماتی را با ازدیاد جمعیت در این کشور انجام نمی‌دهد، زیرا دولتمردان فیلیپینی نمی‌خواهند خود را در برابر کلیسای کاتولیک قرار دهند.
فیلیپین به مدت سه دهه مستعمره اسپانیا بوده است و نام خود را از یکی از پادشاهان اسپانیا در قرن شانزدهم گرفته است. این پادشاه فیلیپ دوم نام داشت.
در اوائل قرن بیستم و پس از شکست اسپانیا از آمریکا، فیلیپین برای مدت چند دهه توسط آمریکا اداره می‌شد. فرهنگ فیلیپین امتزاجی است از فرهنگ‌های غربی و آسیایی.


ویژگی‌های انسانی و سیاسی فیلیپین

نام کامل: جمهوری فیلیپین
جمعیت: 85.2 میلیون نفر
پایتخت: مانیل
وسعت: 300 هزار کیلومتر مربع
زبان‌های اصلی: فیلیپینی، انگلیسی.
دین: مسیحیت و اسلام
امید به زندگی: مردان 68 سال، زنان 72 سال.
واحد پولی:1 پزوی فیلپین= 100 سنتاوو
صادرات اصلی: ماشین آلات الکترونیک،منسوجات، اغذیه، حیوانات زنده ومواد شیمیایی.
در آمد ناخالص ملی: 300/1دلار(آمار بانک جهانی  سال 2006 )
دامنه اینترنتی: ph
کد بین‌المللی تلفن: +63





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، فیلیپین،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

دوشنبه 12 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
میانمار




میانمار (برمه) موسوم به سرزمین طلایی کشوری است که اکثر ساکنان آن را بودایی‌ها تشکیل داده‌اند.
میانمار در قرن نوزدهم به تصرف بریتانیایی‌ها درآمد و پس از مدتی به هند تحت استعمار بریتانیا منضم شد. برمه تا سال 1937 به عنوان یکی از استان‌های هند اداره می‌شد.
این کشور درنهایت در 4 ژوئیه سال 1948 استقلال خود را از بریتانیا به دست آورد.
از سال 1962 نظامیان بر برمه استیلا یافتند و از آن پس دولتی دموکراتیک و غیر نظامی در این کشور بر سر کار نیامده است.




حتی در سال 1990 که حزب مخالف دولت نظامی در انتخابات عمومی میانمار به پیروزی رسید، نظامیان اجازه تشکیل یک دولت غیر نظامی در این کشور را ندادند.
میانمار از نظر منابع طبیعی کشوری ثروتمند محسوب می‌شود، اما به دلیل آنکه تمام اقتصاد این کشور تحت کنترل دولت نظامی است و به دلیل سو مدیریت منابع مالی، این کشور از نظر اقتصادی پیشرفت چندانی نکرده است.
رانگون پایتخت سابق میانمار با داشتن معابد و مجسمه‌های زیادی از بودا، یکی از عمده‌ترین مراکز جذب توریست در این کشور است.
در سال 1989 مقامات نظامی برمه نام میانمار را برای این کشور آسیایی برگزیدند. اکنون نیز نام میانمار به جای برمه در سازمان ملل متحد رسمیت دارد.


ویژگی‌های انسانی و سیاسی

وسعت: 676.578 کیلومتر مربع
جمعیت: 42.909.500 نفر
پایتخت قدیم: رانگون (4.2 میلیون نفر)
پایتخت جدید: نایپیداو (از سال 2006)
واحد پولی: کیات
زبان: برمه‌ای(میانماری)
روز ملی: 4 ژانویه
ادیان: پیروان آیین بودا (90 درصد جمعیت کشور)، اسلام و مسیحیت.
نوع حکومت: شورای نظامی (junta)





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، میانمار،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

دوشنبه 12 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
هندوستان




هند با ۲۸ ایالت، ۱۸ زبان رسمی و با آب و هوائی بسیار متنوع در قاره آسیا قرار دارد. هند عنوان بزرگترین دمکراسی و دومین کشور پرجمعیت جهان را هم یدک می‌کشد.
هند که در روز پانزدهم اوت سال 1947 با پایان یافتن سلطه انگلستان به استقلال دست یافت،جمعیتی بیش از یک میلیارد و صد میلیون نفر با اقوام و مذاهب گوناگون دارد.
مساحت این کشور ۱/۳ میلیون کیلومتر مربع (۲/۱ میلیون مایل مربع) است [بدون در نظر گرفتن منطقه کشمیر تحت کنترل هند (۵۶۹/۱۰۰ کیلومتر مربع معادل ۸۳۰/۳۸ مایل مربع)]
پایتخت هند، دهلی نو  است و پرجمعیت ترین شهر  آن بمبئی می‌باشد.
اولین نخست وزیر هندوستان مستقل - جواهر لعل نهرو - بود. نخست وزیر مطرح دیگر هند خانم ایندیرا گاندی بود که در سال 1984پس از آن که دستور پاکسازی معبد طلایی آمریتسار از نظامیان سیک را به ارتش داد به ضرب گلوله محافظ شخصی سیک خود کشته شد.



هند در کنار چین یکی از موتورهای اصلی رشد اقتصادی در قاره آسیاست و اگر چه  از هر سه متخصص کامپیوتر در جهان، یک نفر هندی است، اما از سوی دیگر یک سوم مردم هند توانائی خواندن و نوشتن ندارند و ۲۵۰ میلیون نفر در این کشور در زیر خط فقر زندگی می‌کنند.
صادرات اصلی هند را  محصولات کشاورزی، نساجی، سنگ‌های قیمتی و جواهرات، خدمات و تکنولوژی‌های نرم افزاری، تشکیل می‌دهد.
هندوستان قدرت اتمی است و خواستار کرسی دائمی در شورای امنیت سازمان ملل متحد است. از نظر تاریخی؛ هند بر سر مسئله کشمیر سه جنگ با پاکستان داشته است.

    نام کامل: جمهوری هند

    واحد پول: روپیه معادل ۱۰۰ پیس

    دامنه اینترنتی:  in.

    کد تلفن بین‌المللی: ۹۱ +


رسانه‌ها:

    تلویزیون: شبکه تلویزیونی دولتی دوردارشان هند 21 شبکه مختلف و حدود ۴۰۰ میلیون بیننده دارد.

    روزنامه‌ها: هندو (مدرس)، هندوستان تایمز (دهلی نو)، تایمز آو ایندیا (بمبئی)، و…

    خبرگزاری:  پرس تراست آف ایندیا

    رادیو: رادیوی عمومی آل ایندیا تنها شبکه ای است که اجازه پخش اخبار را داراست. اما تعداد رادیوهای خصوصی و  اف ام موسیقی هم بسیار است.





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، هندوستان،
لینک های مرتبط : همشهری‌آنلاین،

یکشنبه 11 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
پاکستان




جمهوری اسلامی پاکستان یکی از کشورهای جنوب آسیاست
این کشور در همسایگی کشورهای ایران، افغانستان، چین و هند قرار دارد و مساحت آن 880 هزار و 940 کیلومتر مربع است. پایتخت آن اسلام آباد است و بزرگترین شهر آن کراچی است. مردم پاکستان به زبان اردو سخن می‌گویند.
پاکستان ﮬﻔﺖ استان دارد: بلوچستان، سر حد شمالی، سند، پنجاب، ﻣناطق ﺷﻤﺎﻟﻰ، مناطق ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ، ﻛﺸﻤﻴﺮ ﺁﺯﺍﺩ و ﺍﺳﻼﻡﺁﺑﺎﺩ.
پاکستان با 164 میلیون و 741 هزار و 924 نفر جمعیت (بر اساس آمارهای سال 2007) ششمین کشور پرجمعیت جهان است و دومین کشور پرجمعیت در بین کشورهای مسلمان. این کشور تا سال 1947 تحت سلطه انگلیس بود. در سال 1956 در این کشور جمهوری اسلامی اعلام شد.جهان
پاکستان تاریخی غنی دارد و طی سالیان قومیت‌های مختلفی چون سیک، عرب، افغان، ترک، بلوچ و مغول به آن کوچ کرده‌اند. این کشور بیش از پنج هزار سال تاریخ دارد. در قرن 18 میلادی انگلیسی‌ها آن را تحت سلطه خود در آوردند و به عنوان بخشی از هند قرار دادند.



پس از آنکه در سال 1947 این کشور اعلام استقلال کرد جدل‌های هند با پاکستان هم آغاز شد. این دو کشور در سال‌های 1947 تا 1948 و در سال 1965 بر سر مالکیت کشمیر با هم جنگیدند و این دعوا تا امروز هم ادامه دارد.
جنگ سوم بین این دو کشور در سال 1971 روی داد که نتیجه آن جدایی بخش شرقی پاکستان و اعلام موجودیت کشوری به نام بنگلادش بود. [6 دهه تاریخ پاکستان در یک نگاه]
آب و هوای این کشور گرم و بیابانی است. در شمال و شمال غربی آن کوه‌ها جغرافیای کوهستانی حاکم است. منابع وسیع گاز طبیعی، اندکی نفت، زغال سنگ نامرغوب، سنگ آهن، مس، نمک و سنگ آهک همه آن منابعی است که زمین در اختیار پاکستانی‌ها قرار داده است.
امید به زندگی دراین کشور برای مردان 73/62 سال و برای زنان 83/64 سال است. بیماری‌های ناشی از آب و غذای آلوده مانند اسهال در این کشور رایج است.
97 درصد مردم آن مسلمان، (77 درصد سنی) و بقیه هندو و مسیحی هستند. 63 درصد مردان و 36 درصد زنان آن باسواد هستند. قانون اساسی آنها بر اساس قانون انگلستان نوشته و قوانین اسلامی به آن افزوده شده است.
سن رای در این کشور 18 سال است و در انتخابات پارلمان، تعدادی از کرسی‌ها برای زنان و غیرمسلمانان رزرو شده است. ژنرال پرویز مشرف از سال 2001 میلادی در یک کودتای نظامی حکومت را در این کشور به دست گرفت.
پاکستان کشوری در حال توسعه است که چند دهه است از ناهماهنگی‌های سیاسی داخلی رنج می‌برد. به همین دلیل و به دلیل بروز فجایع طبیعی فراوان در این کشور از جمله زلزله، در طی این سال‌ها اقتصاد آن نتوانسته به رشد چشمگیری دست یابد.
تورم یکی از مهمترین معضلات پیش روی دولتمردان این کشور است. بر اساس آمارهای سال 2006 میلادی تورم این کشور 9/7 درصد است. 24 درصد از مردم آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند و 5/6 درصد از مردم بیکار هستند.
پنبه، گندم، برنج، شکر، میوه، سبزیجات، شیر، تخم‌مرغ و گوشت گوسفند مهمترین محصولات کشاورزی این کشور هستند. پوشاک و منسوجات، دارو، کاغذ، کود، میگو و مصالح ساختمانی مهمترین محصولات صنعتی این کشورند.


پاکستان در یک نگاه

زبان رسمی اردو
واحد پول روپیهٔ پاکستان PKR
تولید ناخالص داخلی 465.4 میلیارد
دامنهٔ اینترنتی pk.
پیش شماره تلفنی 92
خطوط تلفن ثابت 5.24 میلیون
خطوط تلفن همراه 63.16 میلیون
شبکه‌های تلویزیونی   20 کانال
میزبانان اینترنتی 164067
کاربران اینترنت 12 میلیون
فرودگاه 146





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، پاکستان،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

یکشنبه 11 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
افغانستان




افغانستان یکی از همسایگان شرقی ایران است که سالیان متمادی است جنگ‌های مختلف در آن جریان دارد. مساحت افغانستان ۶۵۲ هزار و ۲۲۵ کیلومتر مربع است.
این کشور با کشورهای ایران از غرب، ترکمنستان از شمال، ازبکستان از شمال، تاجیکستان از شمال، چین از شرق، کشمیر از جنوب شرقی و پاکستان از جنوب هم‌مرز است.
تابستان‌های آن گرم و زمستان‌هایش سرد است. یکی از مهمترین مشخصه‌های جغرافیایی افغانستان کوهستانی بودن آن است. یکی از دلایلی که جنگ‌های افغان‌ها اغلب طولانی است همین کوهستانی بودن افغانستان است.
افغانستان به آب‌های آزاد دسترسی ندارد و به دلیل نداشتن سیستم‌ مناسب برای بازیافت زباله‌ها و تصفیه، اغلب منابع آب آن آلوده است.
در طول سال‌های گذشته وضعیت بی‌ثبات سیاسی و جنگ‌های روی داده در آن و همچنین آلودگی آب آسیب زیادی به حیات وحش زده است. پلنگ، سمور، غزال‌های وحشی و قوچ از جمله حیواناتی هستند که در این کشور در معرض انقراض قرار دارند.جهان
بر اساس آمارهای سال 2007 میلادی 31 میلیون و 889 هزار و 923 نفر در این کشور زندگی می‌کنند که میانگین سنی آنها 6/17 سال است. امید به زندگی در این کشور 43/77سال است. بزرگترین مشکل در این کشور از نظر بهداشتی بیماری‌هایی است که از طریق آب و غذای آلوده منتقل می‌شوند مانند اسهال باکتریایی و هپاتیت.
42 درصد مردم آن پشتو، 27 درصد تاجیک، 9 درصد هزاره، 9 درصد ازبک هستند. 80 درصد مردم آن سنی و 19 درصد شیعه‌اند.
از تاریخ ۱۷۴۷ میلادی که پس از مرگ نادرشاه افشار احمدخان سدوزایی خود را حاکم افغانستان کرد، تا زمان استقلال افغانستان در سال ۱۹۱۹ میلادی، این کشور به زیر سلطه دو امپراطوری آن دوران، بریتانیا و روسیه در آمده بود.
در سال ۱۹۷8 در این کشور کودتا شد و دولت کمونیست بر سر کار آمد. در سال ۱۹۹۲ یک نیروی خودجوش و چریکی به نام مجاهدین در این کشور شکل گرفت که رژیم کمونیستی ۱۵ ساله را شکست داد.
آنگونه که در دانشنامه اینترنتی ویکی پدیا آمده است، مجاهدین موفق به تشکیل دولت ملی نشدند و جای آنها را  طالبان گرفت. طالبان نتوانستند بقایای مجاهدین را که بر علیه آنها مقاومت می‌کردند به طور کامل سرکوب کند. رژیم طالبان با حمله ائتلاف بین‌المللی به رهبری امریکا از هم پاشید.
از سال ۲۰۰۱ بعد از کنفرانس بن (Bonn) در اثر توافق گروه‌های افغان دولت موقت به رهبری حامد کرزی روی کار آمد. حکومت در ۷ دسامبر ۲۰۰۴ میلادی به ریاست جمهوری حامد کرزی شکل گرفت و در ۱۹ دسامبر سال ۲۰۰۵ نیز انتخاب مجلس قانون‌گذاری آن را تکمیل کرد.




سیاست در افغانستان


افغانستان عضو سازمان ملل و اکو است.
حکومت در این کشور جمهوری اسلامی است. این کشور دو مجلس دارد: مجلس نمایندگان با ۲۴۹ عضو و مجلس سنا با ۱۰۲ عضو. سن قانونی در این کشور 18 سالگی است.
نظام قضایی این کشور تلفیقی از قوانین شهروندی و دینی است. هم‌اکنون احزاب زیادی در این کشور در حال فعالیت هستند.


اقتصاد در افغانستان

اقتصاد افغانستان در حال نوسازی خود پس از سال‌ها جنگ و درگیری است. با این حال پس از فروپاشی طالبان در سال 2001 رو‌ به رشد نهاده است.
53 درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند و به دلیل همین وضعیت نامناسب اقتصادی و فقر است که بخش زیادی از مردم آن به کشورهای همسایه از جمله ایران و برخی کشورهای آمریکایی و اروپایی مهاجرت کرده‌اند.
حدود ۸۱ درصد مردم این کشور در بخش کشاورزی،۱۱ درصد در صنعت (اغلب بافندگی) و ۹ درصد در بخش خدمات مشغول به کارند.
22 درصد محصولات این کشور به هند، پاکستان، آمریکا، انگلیس،  دانمارک و فنلاند صادر می‌شود.
واردات به افغانستان هم از کشورهای پاکستان، آمریکا، آلمان و هند است.
بیشترین بدهی این کشور به روسیه و نیز صندوق بین‌المللی پول است . پس از سقوط طالبان بیش از ۶۰ کشور جهان قول کمک به این کشور را دادند.
واحد پول این کشورافغانی نام دارد.
صنایع زیادی در افغانستان موجود نیست. با این حال صنعت قالی‌بافی، فرش‌های دستی، گلیم و نمد در این کشور به طور خودجوش وجود دارد. افغانستان سالانه حدود دو و نیم میلیون متر مربع فرش صادر می کند.


مردم افغانستان

مردم افغانستان به یکی از زبان‌های دری (فارسی) ۵۰ درصد، پشتو ۳۵ درصد، ازبکی، ترکمنی، پشه‌یی، نورستانی و بلوچی سخن می‌گویند. بر اساس قانون اساسی افغانستان، زبان‌های دری و پشتو زبان‌های رسمی دولت افغانستان است.
زبان غالب در کابل پایتخت و بیشتر شهرهای شمال، مرکز و شمال غرب افغانستان دری است. زبان غالب در شهرهای قندهار و جلال آباد و بیشتر شهرهای جنوب شرق افغانستان پشتو است. زبان غالب در شهرهای شبرغان و میمنه، ازبکی است.


ارتباطات در افغانستان

افغانستان هم‌اینک دارای یک سازمان رسانه‌ای ملی به نام «رادیو تلویزیون ملی افغانستان» (RTA) است که یک کانال تلویزیونی و یک کانال رادیویی دارد.
علاوه بر RTA نزدیک به ۱۰۰ شبکه رادیویی و حدود ۱۰ شبکه تلویزیون خصوصی در این کشور وجود دارد.
رشد و توسعه نظام ارتباطی افغانستان به دلیل کوهستانی بودن این کشور بسیار کند صورت می‌گیرد که مستلزم توسعه کیفی در زمینه ماهواره‌است.


افغانستان در یک نگاه

پایتخت کابل
مساحت 647،500
واحد پول افغانی
آدرس اینترنتی af.





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، افغانستان،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

یکشنبه 11 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
تاجیکستان




جمهوری تاجیکستان یکی از کشورهای منطقه آسیای مرکزی است که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به عنوان کشوری مستقل سر برآورد.
تاجیکستان از جنوب با افغانستان، از غرب با ازبکستان، از شمال با قرقیزستان و از شرق با چین همسایه است. اغلب جمعیت این کشور را تاجیک‌ها تشکیل می‌دهند که اشتراک فرهنگی زیادی با ایرانی‌ها دارند.
پس از انقلاب اکتبر، در سال ۱۹۲۸، جمهوری سوسیالیستی شوروی تاجیکستان (جزئی از اتحاد جماهیر شوروی) تشکیل شد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، در سال ۱۹۹۱ تاجیکستان به استقلال دست یافت.
در اوایل سال 1992 میلادی جنگ داخلی پنج ساله بین دولت تحت حمایت مسکو و مخالفان اسلامگرا، به رهبری عبدالله نوری، در گرفت. در این جنگ، بیش از ۵۰ هزار نفر کشته و بیش از ۷۰۰ هزار نفر بی‌خانمان شدند. در سال ۱۹۹۷ با وساطت سازمان ملل متحد، عهدنامه صلح به امضای دو طرف رسید.
کشور تاجیکستان دارای سه استان و یک منطقه خودمختار است: «استان ختلان به مرکزیت قُرغان‌تپه، استان سغد به مرکزیت خجند، استان قراتگین به مرکزیت کافرنهان، منطقه خودمختار کوهستان بدخشان به مرکزیت خاروغ.»
65 درصد از جمعیت این کشور تاجیک هستند، 3/25درصد ازبک و 1/1 درصد روس. اقلیت‌های کوچک دیگری از قبیل اوکراینی‌ها، چینی‌ها، کره‌ای‌ها، تاتارها و غیره نیز در تاجیکستان وجود دارند که 6/2٪ از جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهند. دین اکثریت مردم اسلام است.


سیاست در تاجیکستان

امام‌علی رحمان از سال ۱۹۹۲ پس از استعفای اجباری رحمان نبی، نخستین رهبر این کشور پس از استقلال از اتحاد جماهیر شوروی سابق، به مقام ریاست شورای عالی تاجیکستان منصوب شد.
در سال ۱۹۹۴، رحمان به مقام ریاست جمهوری انتخاب شد. پس از اتمام دوره پنج ساله‌ او مجدداً در سال ۱۹۹۹ به مدت هفت سال دیگر به این مقام برگزیده شد.
آخرین انتخابات در تاجیکستان در سال 2005 میلادی برگزار شد که ناظران بین‌المللی مدعی بودند در آن تقلب صورت گرفته است. به همین دلیل انتخابات دیگری در نوامبر سال 2006 میلادی برگزار شد که احزاب اصلی مخالف دولت آن را تحریم کردند.
تاجیکستان یکی از معدود کشورهای منطقه آسیای مرکزی است که احزاب مخالف فعال و رسمی دارد که هم در مجلس فعال هستند و هم در دولت.


اقتصاد در تاجیکستان

تولید ناخالص داخلی تاجیکستان در میان کشورهای آسیای مرکزی از همه کمتر است. کوهستانی بودن آن سبب شده تنها هفت درصد از خاک آن قابل استفاده باشد. پنبه مهمترین محصول کشاورزی آن است.
این کشور از تنوع مواد معدنی برخوردار است اما مقادیر آنها اندک است. در حال حاضر تقریبا دو سوم جمعیت آن در فقر به سر می‌برند. تولید ناخالص داخلی این کشور در سال 2006 میلادی 521/9میلیارد دلار بود.
نرخ بیکاری در این کشور 12 درصد است و 64 درصد از مردم آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند. نرخ تورم در تاجیکستان در سال 2006 میلادی 9/11درصد بود.
این کشور منابع اندکی از نفت دارد و روزانه8/252بشکه نفت تولید می‌کند.
شرکای صادرات تاجیکستان که به آلومینیوم، برق، پنبه، میوه، سبزیجات محدود می‌شود کشورهای هلند (7/40 درصد)، ترکیه (7/31 درصد)، ایران (4/5 درصد)، ازبکستان (8/4درصد) و روسیه (7/4 درصد) است.
واردات به تاجیکستان بیشتر از کشورهای روسیه (6/24 درصد)، قزاقستان (8/10 درصد)، ازبکستان (2/10درصد)، چین (6/8 درصد) و آذربایجان (8 درصد) است.


ارتباطات در تاجیکستان

در این کشور شش ایستگاه تلویزیونی برنامه پخش می‌کنند.

تاجیکستان در یک نگاه

مساحت 143،100 کیلومتر مربع
پایتخت دوشنبه
جمعیت 7،076،598 نفر
زبان تاجیکی
واحد پول سامانی
دامنه اینترنتی tj.
پیش شماره 992+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، تاجیکستان،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

چهارشنبه 7 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
ژاپن




کشور ژاپن مجموعه بیش از سه هزار جزیره در شرق چین، در اقیانوس آرام است که دومین اقتصاد برتر جهان را دارد.
ژاپنی‌ها کشورشان را نیپون کوکو خطاب می‌کنند که به معنی خاستگاه خورشید است. در حقیقت این کشور شرقی‌ترین کشور جهان (بدون در نظر گرفتن خاک قطب) است.
این کشور با کشورهای چین، کره جنوبی و کره شمالی و روسیه از طریق اقیانوس آرام همسایه است. هرچند این کشور از تعداد زیادی جزیره تشکیل شده است اما بزرگترین جزایر آن «هونشو»، «هوکائیدو» و «شیکوکو» در مجموع 97 درصد از خشکی‌های آن را تشکیل می‌دهند.
این کشور  کوه‌های زیادی دارد که تعداد قابل ملاحظه‌ای از آنها آتشفشانی هستند. به عنوان نمونه کوه فوجی که بلندترین کوه این کشور است ، آتشفشان است.
در عین حال ژاپن کشوری زلزله‌خیز است و سالانه در حدود یک هزار و 500 لرزش زمین در آن روی می‌دهد. به همین دلیل دانش ژاپنی‌ها در مورد زلزله بسیار زیاد است.
با جمعیتی در حدود 128 میلیون نفر، ژاپن دهمین کشور جهان از نظر جمعیت است. مطالعات باستان‌شناسی نشان می‌دهد از دوران پساپارینه سنگی انسان‌ها در جزایر ژاپن زندگی می‌کردند.
بر اساس دانشنامه اینترنتی ویکی‌پدیا، ژاپن یکی از قدرت‌های اصلی اقتصادی جهان است و دومین اقتصاد بزرگ جهان را از نظر تولید ناخالص داخلی دارد. این کشور عضو سازمان ملل متحد، G8، G4 و APEC است.
ژاپن پنجمین بودجه دفاعی جهان را دارد و چهارمین کشور صادرکننده در جهان و ششمین کشور بزرگ وارد کننده است.
در جنگ جهانی اول، ژاپن از متفقین بود و در جنگ جهانی دوم با متفقین می‌جنگید. پس از جنگی درازمدت در اقیانوس آرام، ژاپن بیشتر متصرفات خود را از دست داد و در انتها پس از فروافتادن بمب اتم در هیروشیما و ناکازاکی، ژاپن بدون قید و شرط تسلیم شد.
پس از اشغال توسط آمریکا، با یک برنامه پیگیر توسعه صنعتی به رشد اقتصادی چشمگیری دست یافت و به یکی از بزرگ‌ترین اقتصادهای دنیا بدل شد.




تاریخ و سیاست در ژاپن


بیش از سه چهارم از جمعیت ژاپن در شهرهای ساحلی چهار جزیره کوهستانی و جنگلی زندگی می کنند.
اما این کشور با وجود توسعه سریع بعد از جنگ - که تا حد زیادی مدیون صنایع بسیار موفق خودروسازی و لوازم الکترونیکی بود - در دهه نود میلادی توان اولیه خود را از دست داد.
ژاپن همچنان جامعه ای سنتی با سلسله مراتب اداری و اجتماعی قوی، باقی مانده است . ژاپنی ها تمایل دارند در طول زندگی کاری خود فقط برای یک کارفرما کار کنند.
کشور ژاپن یک کشور امپراتوری است که در حقیقت نخست‌وزیر آن را اداره می‌کند. با این حال امپراتور به عنوان رئیس کشور در مناسبت‌های سیاسی تاثیرگذار است. در حال حاضر امپراتور ژاپن آکی‌هیتو است.
نهاد قانون‌گذار در ژاپن شورای ملی و مجلس مشاوران(سنا) است. شورای ملی ژاپن 480 عضو دارد که با رای مردم برای دوره‌های چهار ساله انتخاب می‌شوند.
اعضای مجلس مشاوران 242 نفر هستند که با رای مردم برای دوره‌ای شش ساله انتخاب می‌شوند.
نخست‌وزیر ژاپن رئیس دولت در ژاپن است که حکمش به وسیله امپراتور تنفیذ می‌شود.


اقتصاد در ژاپن

به دلیل کوهستانی و آتشفشانی بودن، ژاپن منابع طبیعی اندکی دارد با این حال در سال 2006 میلادی تولید ناخالص داخلی این کشور 218/4 تریلیون دلار بود و پس از آمریکا بیشترین تولید ناخالص داخلی را در جهان داشت.
1/5 درصد از این تولید ناخالص داخلی مربوط به بخش کشاورزی، 6/25 درصد مربوط به بخش صنعت و 73 درصد مربوط به بخش خدمات بود.
نیروی کار این کشور را 57/66میلیون نفر تشکیل می‌دهند و نرخ بیکاری در این کشور 1/4 درصد است. نرخ تورم در این کشور صنعتی 2/0درصد است.
در بخش صنایع ژاپن به عنوان یکی از پیشرفته‌ترین کشورها در زمینه تولید اتومبیل، تجهیزات الکترونیکی، ماشین ابزار، فولاد و فلزات غیرآهنی، کشتی‌سازی، صنایع شیمیایی و نساجی و نیز صنایع غذایی فرآوری شده محسوب می‌شود. این کشور دارای چندین شرکت بین‌المللی با مارک‌های معتبری همچون تویوتا، هوندا، سونی، نیسان‌وسیتی زن است.
صادرات، بخش عمده‌ای از درآمدهای اقتصادی ژاپن را تشکیل می‌دهد و شامل تجهیزات حمل‌و‌نقل، لوازم موتوری، تجهیزات الکتریکی، ‌مواد شیمیایی و مواد نیمه رسانا است.
مهمترین شرکای تجاری این کشور را آمریکا، چین، کره جنوبی، تایوان و هنگ‌کنگ تشکیل می‌دهند.
واردات ژاپن شامل تجهیزات و ماشین‌آلات، سوخت، مواد غذایی، مواد شیمیایی، منسوجات و مواد اولیه است.


مردم ژاپن

میانگین سنی مردم ژاپن 5/43 سال است. در عین حال رشد جمعیت آن منفی است. در نتیجه پیش‌بینی می‌شود اگر اوضاع به همین روال پیش رود جمعیت ژاپن در آینده‌ای نه چندان دور مسن خواهد بود. امید به زندگی در این کشور 02/82سال است.
98/5 درصد مردم این کشور را ژاپنی‌ها، 5/0 درصد را کرهای‌ها، 4/0درصد را چینی‌ها و 7/0را بقیه ملیت‌ها تشکیل می‌دهند. بودایی‌ها و شینتوها 84 درصد مردم این کشور را تشکیل می‌دهند و بقیه ادیان و مذاهب جمعیتی در حدود 16 درصد این کشور را در بر می‌گیرند.
در ژاپن رسوم و سنن بسیار مهم هستند و به آسانی تغییر نمی‌کنند. به همین دلیل زنان برای ورود به دنیای کار و نیز کسب حقوق مساوی دوران سختی را پشت سر گذاشته‌اند.
در ژاپن سیاستمداران زن نادرند و تنها پنج درصد کرسی‌های قانون‌گذاری در دست زنان است. حدود 40 درصد زنان ژاپنی بیرون از خانه کار می‌کنند و اغلب آنها تکنیسین، فروشنده یا کارگران رده پایین هستند.
حدود ۳۰ درصد از زنان ژاپنی تحصیلات دانشگاهی دارند که از این میان اغلب آنها کسانی هستند که دوره دو ساله علوم مذهبی را گذرانده‌اند.


ارتباطات در ژاپن

از نظر ارتباطی ژاپن جزو کشورهای پیشرفته به شما می‌رود. در ژاپن 55میلیون و 155  هزار خط تلفن ثابت وجود دارد و 101 میلیون و 70هزار خط تلفن همراه.
بر اساس آمارهای سال 1999 میلادی 211 ایستگاه تلویزیونی در این کشور وجود دارد.
در سال 2007 میلادی میزبانان اینترنتی در این کشور رقمی در حدود 33میلیون و 333 هزار را تشکیل دادند و تعداد کاربران اینترنت در ژاپن 87میلیون و 54 هزار نفر بود.

ژاپن در یک نگاه

مساحت 377،873 کیلومتر مربع
جمعیت 127،433،494 نفر
پایتخت توکیو
واحد پول ین
دامنه اینترنتی jp.
پیش شماره 81+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، ژاپن،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

چهارشنبه 7 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
مالزی



مالزی یکی از توسعه یافته‌ترین کشورهای آسیای جنوب شرقی از نظر اقتصادی است که در عین حال از تنوع فرهنگی زیادی برخوردار است.
این کشور از دو خشکی مجزا از هم تشکیل شده است که به نام‌های شبه‌جزیره مالی و بورنئو خوانده می‌شوند.
پایتخت آن کوالالامپور است اما وزارتخانه‌ها و مراکز اداری آن در شهر تازه تاسیس پوتراجایا مستقر هستند.
این کشور با کشورهای تایلند، اندونزی، سنگاپور، برونئی و فیلیپین همسایه است. این کشور در نزدیکی خط استوا واقع شده است به همین دلیل آب و هوای استوایی بر آن حاکم است و پوشیده از جنگل‌های انبوه است.
این کشور در گذشته جزو قلمرو امپراتوری بریتانیا محسوب می‌شد. کشور فدراتیو مالزی استقلال خود را در 31 ماه آگوست سال 1957 میلادی به دست آورد.
مالزی در سال‌های اخیر اجرای برنامه‌های توسعه‌ای را در دستور کار خود قرار داده است که سبب شده این کشور در زمره کشورهای صنعتی جهان دسته‌بندی شود.
این کشور یکی از اعضای اتحادیه کشورهای آسیای جنوب شرقی (آ.سه.آن) است. این کشور همچنین عضو سازمان ملل متحد نیز هست.
نام مالزی برای این کشور زمانی انتخاب شد که حکومت فدراتیوی از مجموعه کشورهای آن منطقه شامل سنگاپور، برونئی شمالی و ساراواک در سال 1963 تشکیل شد.
فیلیپینی‌ها در همان زمان‌ها تلاش کردند نام مالزی که برآمده از نام قوم مالی است، را بر کشور خود بگذارند اما پیش از آنکه آنها بتوانند کاری انجام دهند، مالزی نام خود را ثبت کرد.




سیاست در مالزی


کشور مالزی تحت نظر «یانگ دی-پرچوان اگونگ» که به معنی قانونگذار اعظم است اداره می‌شود که خیلی وقت‌ها از او با نام شاه مالزی یاد می‌شود.
قانونگذار اعظم مالزی برای دوره‌ای پنج ساله از میان سلاطین 9 ایالت سلنگور، پرلیس، ترنگانو، کدا، کلانتان، پهنگ، جهور و پرک انتخاب می‌شود. سران چهار ایالت دیگر مالزی در این انتخابات شرکت داده نمی‌شوند.
حدود قدرت شاه مالزی توسط قوانین فدرال ترسیم شده است و مجلس بر رفتار او نظارت می‌کند. او بر کار نخست‌وزیر و کابینه مالزی نظارت دارد.
در مالزی حزب برنده در انتخابات مجلس نخست‌وزیر را تعیین می‌کند. ماهاتیرمحمد، نخست‌وزیر سابق مالزی، کسی است که اصلاحات اساسی در ساختار اقتصادی این کشور ایجاد کرد و توانست جایگاه آن را در جهان ارتقا دهد.
او 20 سال نخست‌وزیر مالزی بود و سرانجام در سال 2003 میلادی خوداز قدرت کناره گرفت. [گفت‌و‌گو با ماهاتیر محمد]


اقتصاد در مالزی

در دهه 50 میلادی مالزی تدوین برنامه‌هایی درازمدت برای توسعه با نام برنامه‌های پنج ساله مالزی را آغاز کرد. نخستین برنامه از این دست در سال 1955 میلادی آغاز به کار کرد.
این برنامه‌ها طی سال‌های بعد دوباره بازنگری شدند و سری جدید این برنامه‌های پنج ساله در سال 1965 اجرا شدند.
مالزی در سال 1971 میلادی تلاش کرد اقتصاد خود را که بیشتر به محصولات کشاورزی وابسته بود به اقتصادی تولیدی آن هم از نوع صنعتی تبدیل کند.
مسئولان این کشور با کمک انگلیسی‌ها حرکتی را آغاز کردند و به جای اتکا بر نیروی کار داخلی از کشورهای منطقه نیروی کار جذب کردند که بیشتر در معادن و زمین‌های کشاورزی به کار گرفته می‌شدند.
با سرمایه‌گذاری ژاپنی‌ها در صنایع سنگین طی چند سال صادرات به موتور محرکه تولید ناخالص داخلی مالزی تبدیل شد. مالزی توانست در دهه‌های 80 و 90 میلادی رشد متوسط هفت درصدی تولید ناخالص داخلی را به همراه تورم اندک به دست آورد.
این رشد اقتصادی سریع برای مالزی دردسرهایی نیز به همراه داشت. مهمترین معضل کمبود نیروی کار بود که سبب موج مهاجرت شدید به این کشور شد و نیروی کار غیرقانونی در این کشور افزایش یافت.
تولید ناخالص داخلی این کشور در سال 2006 میلادی 3/132 میلیارد دلار بود که 8/8 درصد آن در بخش کشاورزی، 47 درصد در صنعت و 1/44درصد در بخش خدمات تولید شده است.
10/68 میلیون نیروی کار در این کشور فعال است و نرخ بیکاری آن 5/3درصد است. 1/5 درصد مردم آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند و نرخ تورم آن 6/3درصد است.
این کشور منابع متوسطی هم از نفت در اختیار دارد و روزانه 611 هزار و 200 بشکه نفت صادر می‌کند.
صادرات عمده این کشور شامل تجهیزات الکترونیکی،‌نفت و گاز، چوب، روغن نخل، لاستیک، منسوجات و مواد شیمیایی است که به کشورهای آمریکا (8/18 درصد)، سنگاپور (4/15 درصد)، ژاپن (9/8درصد)، چین (2/7درصد)، تایلند (3/5درصد) و هنگ‌کنگ (9/4 درصد) صادر می‌شود.
عمده محصولات وارداتی این کشور شامل تجهیزات الکترونیکی،‌ماشین‌آلات، محصولات پتروشیمی، پلاستیک، وسایل نقلیه،‌ آهن و آلومینیوم و مواد شیمیایی است که از کشورهای ژاپن (3/13 درصد)، آمریکا (6/12 درصد)، چین (2/12 درصد)، سنگاپور (7/11درصد)، تایلند (5/5 درصد)، تایوان (5/5 درصد)، کره جنوبی (4/5 درصد) و آلمان (4/4 درصد) وارد می‌شود.


مردم مالزی

جمعیت مالزی در سال 2007 میلادی 24 میلیون و 821 هزار و 286 نفر بود که میانگین سنی آنها 4/24 سال بود. امید به زندگی در این کشور 76/72سال است.
بر اساس آمارهای سال 2003 میلادی 4/0 درصد از مردم این کشور به ویروس ایدز مبتلا بودند و دو هزار نفر هم جان خود را بر اثر این بیماری از دست دادند.
50/4 درصد مردم این کشور از قوم مالی، 7/23 درصد چینی، 11 درصد اندونزیایی و 3/6درصد هندی هستند. زبان رسمی کشور مالزیایی باهاساست و زبان‌های انگلیسی، چینی و تامیل هم در آن رواج دارد.


ارتباطات در مالزی

4/342 میلیون خط تلفن ثابت در مالزی وجود دارد. به گزارش بی.بی.سی مالزی یکی از سخت‌ترین قوانین را در جهان برای روزنامه‌ها دارد. روزنامه‌ها در این کشور باید به طور سالانه مجوزشان را تمدید کنند.
صدا و سیمای ملی مالزی دو شبکه تلویزیونی و بسیاری از شبکه‌های رادیویی مالزی را در دست دارد و تعدادی شبکه خصوصی رادیو و تلویزیونی در این کشور فعال است.

مالزی در یک نگاه

مساحت 329،847 کیلومتر مربع
جمعیت 24،821،286 نفر
پایتخت کوالالامپور
واحد پول رینگیت
دامنه اینترنتی my.
پیش شماره 60+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، مالزی،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

سه شنبه 6 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
کره جنوبی




جمهوری کره جنوبی که به اختصار کره خوانده می‌شود یکی از کشورهای آسیای شرقی است که در نیمه جنوبی شبه‌جزیره کره واقع شده است.
نام رسمی : جمهوری کره (Republic of Korea)
جمعیت : 66/219/50 میلیون نفر (تا مارس سال 2013) که از این میان 7/17 درصد بین 1تا 14 سال سن، 3/72 درصد بین 15 تا 64 سال سن و 9/9 درصد بیش از 65 سال سن دارند.
مساحت : 99538 کیلومتر مربع (یک شانزدهم ایران)
پایتخت : شهر سئول پایتخت کره جنوبی میزبان بالغ بر 10 میلیون نفر از جمعیت این کشور می‌باشد.
زبان رسمی : زبان کره‌ای (هانگول) می‌باشد که توسط پادشاه چوسان اختراع گردید و دارای 28 الفبا می‌باشد.
دین و مذهب: در حدود 43 درصد از مردم کره جنوبی فاقد اعتقادات دینی و مذهبی هستند. از 57 درصد دیگر، 31 درصد مسیحی، 24 درصد بودایی، 2درصد پیروان کنفسیوس و 1درصد دارای سایر مذاهب می‌باشند.30 تا 35 هزار نفر از مردم این کشور (عمدتا مهاجر) مسلمان هستند.
شهرهای مهم وجمعیت : سئول (10 میلیون نفر)، پوسان (8/3میلیون نفر)، ته گو (4/2میلیون نفر)، اینچون (3/2میلیون نفر).




تقسیمات سیاسی و کشوری :


کره جنوبی 9 استان و 6 کلانشهر دارد. سئول پایتخت کشور بعنوان یک شهر ویژه (special city). جیجو یکی از 9 استانی است که بصورت استان ویژه مستقل (special self-governing province) اداره می‌شود. شهر جدید سجونگ نیز که همچنان در حال احداث و تکمیل می‌باشد بعنوان شهر ویژه مستقل (special self- governing city) نامگذاری شده است. مدیریت این شهرهای ویژه برعهده یک فرماندار انتصابی از سوی دولت مرکزی است.
ساختار حکومتی کره جنوبی: نظام سیاسی کره جنوبی از نوع دموکراتیک به حساب می‌آید و در تقسیم‌بندیهای دو گانه ریاستی و پارلمانی، جزء گروه سیستمهای ریاستی طبقه بندی می‌شود.
قوه مجریه (رئیس جمهور): رئیس جمهور با رای مستقیم مردم برای مدت 5 سال انتخاب شده و در راس هرم قدرت قرار دارد. وی رئیس قوه مجریه می‌باشد. انتخابات ریاست جمهوری هر پنج سال یک بار برگزار می‌شود و رئیس جمهور نمی تواند در انتخابات دور بعدی نامزد شود. (معدود کشورهایی از این سیستم پیروی می‌کنند و دلیل اصلی آن چرخش نخبگان و جلوگیری از اداره کشور توسط افراد خاص می‌باشد).
عمده‌ترین و حساس ترین تصمیمات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی کشور توسط شخص رئیس جمهور و مشاوران وی در نهاد ریاست جمهوری اتخاذ می گردد. نخست وزیر با پیشنهاد رییس جمهور و تصویب مجلس ملی کره انتخاب می‌شود. نخست وزیر و هیات وزرا در جلساتی که به ریاست رییس جمهور تشکیل می‌شود در باره امور مختلف کشور تصمیم‌گیری می‌کنند. در غیاب رییس جمهور، نخست وزیر ریاست کابینه را بر عهده دارد. وزیران مسئول اتخاذ تصمیمات نهایی نبوده و این تصمیمات باید توسط رییس جمهور اتخاذ و برای اجراء ابلاغ گردد.
هیجدمین انتخابات ریاست جمهوری کره جنوبی در دسامبر 2012 برگزار شد که خانم پارک گون هی بعنوان رئیس جمهور این کشور (و اولین رئیس جمهور زن کره جنوبی و کشورهای حوزه شرق آسیا) انتخاب و از 25 فوریه 2013 رسماَ پست ریاست جمهوری را در دست گرفت.
کابینه دولت متشکل از 18 وزیر می‌باشد. علاوه بر کابینه، رئیس جمهور از خدمات 3 مشاور عالی و 9 مشاور ریاست جمهوری و 40 دستیار در امور مختلف کشور بهره‌مند می‌شود.
تک مجلسی برخوردار بوده که به مجلس نمایندگان و یا به زبان محلی کوخه (kukhoe)‌ نامیده می شود. این مجلس دارای 300 کرسی پارلمانی بوده که 246 نفر از نمایندگان با رای مستقیم مردم از حوزه های انتخابیه سراسر کشور انتخاب شده و 54 نماینده دیگر انتصابی بوده (و به نسبت میزان تصدی کرسی‌های پارلمانی توسط احزاب سیاسی)، توسط آن حزب برای نمایندگی پارلمان منصوب می‌شوند. مدت دوره قانونگذاری پارلمان نیز 4 سال می‌باشد. در حال حاضر آقای کانگ چانگ هی ریاست پارلمان کره جنوبی را بر عهده دارد. 45 نفر از نماینده پارلمان کره جنوبی را زنان تشکیل می‌دهند که بسیاری از آنها نمایندگان انتخابی حوزه های انتخابیه سراسر کشور بوده و معدودی نیز بعنوان نمایندگان انتصابی (به نسبت میزان کسب کرسی های پارلمانی) توسط احزاب سیاسی منصوب شده‌اند.
بر اساس قانون اساسی، نمایندگان پارلمان برای اظهار نظرات خود در مجلس آزاد بوده و بدلیل بیان مواضع و اظهاراتشان مورد پیگرد قانونی قرار نخواهند گرفت.

مجلس ملی کره دو نوع اجلاس برگزار می‌کند:

اول- اجلاس منظم سالانه که از ماه سپتامبر تا دسامبر می‌باشد.
دوم- اجلاس های ویژه - این اجلاس غالبا به تقاضای رییس جمهور و یا بر اساس درخواست یک چهارم اعضای مجلس برگزار می شود. نمایندگان مجلس ملی یک رییس و دو نایب رییس انتخاب می کنند که دوره ماموریت آنها برای دو سال می‌باشد. آخرین انتخابات مجلس ملی کره در سال 2012 برگزار شد. در ماههای آوریل و جولای 2013 نیز در برخی از حوزه هایی که فاقد نماینده در پارلمان بوده، انتخابات میان‌دوره‌ای برگزار و نمایندگان جدید، عمدتا از حزب سنوری (حزب حاکم) به پارلمان راه یافت‌اند. آقای آن چو سو نامزد مستعفی انتخابات ریاست جمهوری سال 2012 نیز بعنوان نماینده مستقل از حوزه انتخابیه سئول به پارلمان راه یافت.

مجلس نمایندگان کره جنوبی دارای 13 کمیسیون دائمی با عناوین ذیل می‌باشد‌:
- کمیسیون هیات رئیسه پارلمان - کمیسیون قانون و عدالت - کمیسیون امور خارجه ، دفاع و وحدت- کمیسیون ساختمان - کمیسیون امورداخلی- کمسیون امور مالی- کمیسیون اقتصاد و دانش - کمیسیون پدافند ملی - کمیسیون فرهنگ و اطلاعات عمومی - کمیسیون کشاورزی و ماهیگیری - کمیسیون تجارت و صنعت - کمیسیون بهداشت و امور اجتماعی - کمیسیون وسائل نقلیه و مخابرات.

قوه قضائیه : قوه قضائیه کره به عنوان یکی از سه رکن اصلی حاکمیت بوده که در کنار قوای مقننه و مجریه فعالیت می‌کند. دیوان عالی کشور بالاترین مرجع و نماد اصلی قضائی کره است. رئیس دادگاه عالی (Chief Justice) با معرفی رئیس جمهور و تایید پارلمان منصوب می‌شود. قضات دیگر با پیشنهاد رئیس دادگاه عالی کشور و تایید رئیس جمهور منصوب می‌شوند. دوره خدمت رئیس دیوان عالی کشور پس از تائید مجلس ملی 6 سال می باشد و یک فرد نمی‌تواند برای دو دوره متوالی برای این سمت برگزیده شود.

دیوان عالی کشور بالاترین دادگاه برای رسیدگی به اختلافات و رسیدگی به امور قضایی است. دادگاهها و هیات‌های قضایی از نظر سطح اعتبار به شش دسته تقسیم می شوند که شامل دیوان عالی کره، دادگاه عالی استان‌ها و دادگاه های شهر و حومه، دادگاههای خاص" نظامی و خانواده"، دادگاه اداری و دادگاه بررسی گواهی‌ها می‌باشد. دادگاه‌ها به عنوان اماکن مجاز قضائی برای رسیدگی به شکایات در مورد مسایل مدنی، جنایی، اداری، انتخاباتی، مستغلات، گواهی‌ها و موارد دیگر قضائی می‌باشند. دادگاه‌های محلی در سئول و در 12 شهر، این چان، سووان، چون چان، دیجان، چانگ جو دیگو، بوسان، چنگ وان، اولسان، گوانگ جو، جان جو، و جه جو واقع شده اند.

احزاب سیاسی فعال در کره جنوبی :کره کشوری چند حزبی است که در آن احزاب بزرگ ملی، منطقه‌ای و شهری فعال می‌باشند. این احزاب علاوه بر آنکه در انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری و انتخابات منطقه‌ای با یکدیگر رقابت می‌کنند در برخی موارد حساس کشور نظیر بررسی نامزدهای نخست وزیر، رئیس دادگاه عالی قضائی و وزرای کابینه، برنامه و بودجه و اصلاح و تنظیم قوانین از طریق نمایندگان حزبی در مباحث دولت و پارلمان مداخله و فعالیت می‌کنند و به دولت برای تصمیم گیری های مهم ملی کمک می‌رسانند. تلاش آنها در این امر خلاصه می‌شود که منافع و نظرات عموم مردم هرچه بیشتر در مکانیزم مدیریت کشوری لحاظ شود.

مهم ترین احزاب سیاسی کره که در انتخابات 2012 برای حضور در مجلس ملی کره توفیق یافته به شرح ذیل هستند:
حزب سنوری / New Frontier Party (NFP) or Saenuri (formerly Grand National Party)
حزب دموکراتیک  / Democratic Party or DP (formerly the Democratic United Party or DUP)
حزب متحد مترقی / United Progressive Party or UPP [LEE Jung-hee
حزب پیشگام آزادی / Liberty Forward Party or LFP (now part of the NFP)
حزب توسعه عدالت  / Progressive Justice Party or PJP [ROH Hoe-chan and CHO Joon-ho]
نمایندگان مستقل

 وضعیت اقتصادی کره جنوبی

کره جنوبی از سال 1964 پی ریزی سیاستهای خویش را بمنظور توسعه تجاری آغاز نمود. این کشور با اتخاذ استراتژیهای مناسب و تقسیم بندی زمانی صحیح ازسال 1964 تا 1977 به تقویت زیرساختهای اقتصادی و نیروی انسانی جهت نیل به اهداف کلان توسعه ای برای ورود به بازارهای جهانی و افزایش ضریب رقابتی تولیدات صنعتی پرداخته و برنامه های توسعه خود را در قالب برنامه های 5 ساله به مرحله اجرا در آورده است. این کشور از سال 1998 همواره در تلاش برای افزایش اقلام تجاری و حفظ مازاد تجاری خود بود و تنوع بخشیدن به محصولات صادراتی و کیفیت آنان را نیز در دستور کار داشت. کره همچنین در همین دوره وضعیت رقابتی صنایع را از طریق توسعه فنآوری های جدید ، تسهیل نمودن صنعت خدمات رسانی اطلاعاتی و تاسیس موسسات تحقیقات و توسعه (R&D ) تقویت نمود . در نتیجه اقدامات فوق، صادرات کره در پنج بخش نیمه هادیها (Semiconductors ) ، صنایع خودروسازی (Automobile ) ، وسایل ارتباط سیار تلفن همراه (Mobile Communication Equipment، رایانه (Computers ) و کشتی (Ship ) افزایش یافت. کشورهای چین ، ژاپن و آمریکا بازار مصرف حدود 45 درصد از تولیدات کره شدند. کره قبلاً برنامه ریزی نموده که در سال 2008 درآمد سرانه خود را به 20 هزار دلار ( با رویکرد افزایش حجم صادرات تا سقف 400 میلیارد دلار) برساند. در سال 2008 درآمد سرانه به 21هزار دلار و صادرات به 420 میلیارد دلار افزایش و از پیش بینی ها فراتر رفت. اما در اواخر سال مذکور، بحران مالی و اقتصادی جهانی اقتصاد کره را نیز متاثر ساخت و سال 2009 میلادی سال رکود اقتصاد جهانی گردید. با اینحال طی سال های اخیر اقلام صادراتی متنوع شده و محصولات صنایع IT و BT براساس تقاضای بازار جهانی تولید و تا سقف 800 قلم افزایش یافت. تجارت الکترونیکی به 70 درصد افزایش یافت. این کشور برای نیل به اهداف مذکور استراتژیهای ذیل را اتخاذ نمود:

1- ارتقاء سطح رقابتی محصولات صادراتی
2- تقویت بازاریابی خارجی و همکاریهای تجاری
3- توسعه زیرساخت‌های پیشرفته تجاری.

نتیجه اینکه کره با نگاه توسعه‌ای به اقتصاد کشور و سرعت بخشیدن به انجام برنامه‌های توسعه‌ای سعی نمود با توجه به حضور کشورهای قدرتمند در همسایگی خود مانند ژاپن، روسیه و چین قدرت رقابتی خود را افزایش داده تا از گردونه تحولات عظیم اقتصادی این منطقه و جهان عقب نماند. اگر چه این کشور با الگوبرداری از اقتصادهای موفق و کمک کشورهای صنعتی بزرگ از قبیل ژاپن، آمریکا و استرالیا توانست به این پیشرفت‌ها نایل گردد، اما نبایستی نظم، پشتکار و همت مقامات دولتی و مردم را در این میان نادیده گرفت.
کره جنوبی امروزه به عنوان چهارمین اقتصاد قاره آسیا و سیزدهمین اقتصاد دنیا شناخته می‌شود. کره جنوبی یکی از اعضای فعال سازمانهای بین المللی مانند سازمان ملل متحد ( عضو غیر دائم شورای امینت در دوره زمانی 2013 تا 2015) ،سازمان تجارت جهان(WTO)، سازمان توسعه همکاریهای اقتصادی(OECD) و گروه G20بوده و یکی از اعضای موسس APEC و اجلاس سران شرق آسیا می‌باشد. همچنین کره جنوبی در حال حاضر با 45 کشور در جهان (با احتساب کشورهای اتحادیه اروپا واتحادیه جنوب و شرق آسیا) به توافقاتی در زمینه مکانیسم تجارت آزاد دست یافته و فعالانه درصدد است با دیگر کشورها نیز قراردادهای مشابه منعقد نماید. مقامات کره جنوبی امیدوارند که در آینده نزدیک کشورشان بعنوان یک مرکز بین‌المللی (International Hub) در زمینه تجارت آزاد FTA با دیگر کشورها مطرح شده و اقدامات اساسی را نیز در این زمینه انجام داده‌اند.
این کشور هم اکنون پنجمین کشور بزرگ تولید کننده صنایع مربوط به انرژی هسته‌ای در جهان است و در نظر دارد به یکی از عمده ترین صادرکنندگان انرژی هسته‌ای تبدیل گردد. همچنین در زمینه کشتی سازی نیز رتبه نخست جهانی را دارد. علاوه بر آن به دلیل ظرفیتها و قابلیتهای چند کمپانی معروفش نظیر سامسونگ، ال جی و هیوندایی، هانجین، اس کی، کیا و .... یکی از قویترین بازیگران جهانی در عرضه صنایع الکترونیک، خودرو، ماشین آلات، فولاد، پتروشیمی، ساخت و ساز و غیره است. این کشور دارای بزرگترین برنامه‌های رشد سبز در جهان می باشد. دولت و شرکتهای کره ای همواره در حال سرمایه گذاری در بخشهای مبتنی بر رشد سبز نظیر انرژی سبز، تکنولوژیهای کم انرژی بر و دیگر فناوری های مربوطه مخصوصاً در بخشهای کشتی سازی، خودرو سازی و فناوری اطلاعات می‌باشند.
کره جنوبی در زمینه رتبه سنجی های بین المللی نیز به موفقیت های خوبی دست یافته است. موسسه معروف رتبه سنجی مودیز در آخرین گزارش خود در آگوست 2012 بدلیل مقاومت و انعطاف پذیری این کشور در برابر شوکهای اقتصادی خارجی و نیز بدلیل زیرساختهای مالی قوی آن رتبه اعتباری کره جنوبی را یک درجه بالا برد و آنرا به Aa3 ارتقاء داد که چهارمین رتبه برتر این شرکت می باشد. رتبه کره از نظر مودیز هم اکنون همسان با کشورهای ژاپن و چین است. البته در سال 2012 کره جنوبی از افزایش رتبه دیگر موسسات اعتبار سنجی نیز بهره مند گردید که رتبه بندی جدید موسسه مودیز شاخص ترین آنها بوده است. اما با وجود پتانسیل رشد بالا و ساختار باثبات اقتصادی موجود در کره جنوبی، بازار سهام و رتبه اعتباری آن همواره در معرض ضربه پذیری از ناحیه تنش ها و تهدیدهای گاه و بیگاه کره شمالی قرار دارد که این تهدیدات اغلب مواقع بر بازارهای مالی کره جنوبی تأثیرات منفی بر جای می گذارد. با اینحال بسیاری از تحلیلگران اقتصادی معتقدند که برقراری صلح و ثبات و یا اتحاد دو کشور و در نتیجه رفع اینگونه تهدیدها و نگرانی ها ، می تواند به کره جنوبی کمک کند تا بعنوان یکی از موتورخانه های بزرگ اقتصاد جهانی ظهور نماوده و علاوه بر آن حتی این پتانسیل را نیز دارد که تا سال 2030 به یکی از 5 اقتصاد برتر جهان تبدیل شود.
در ادامه این روند و با هدف حصول به دورنمای مد نظر، کره جنوبی در بخش تجارت خارجی نیز به موفقیت هایی نائل آمده است و در سال 2011 نهمین کشوری بود که به باشگاه کشورهای دارای حجم تجاری بیش از یک تریلیون دلاری ملحق گردید. برپایه گزارش جدید سازمان تجارت جهانی، کره جنوبی در سال 2012 با حجم کل تجارت خارجی 07/1 تریلیون دلار ( مجموع صادرات و واردات ) و با پیشی گرفتن از ایتالیا به جایگاه هشتمین کشور بزرگ تجاری جهان صعود کرده است. نگاهی به گذشته تجاری این کشور نشان میدهد که طی سالهای اخیر همواره رتبه خود را بسرعت ارتقاء داده بگونه ای که در سال 2000 میلادی جایگاه سیزدهم ، سال 2007 جایگاه یازدهم، سال 2009 جایگاه دهم، سال 2010 جایگاه نهم و بالاخره در سال 2012 جایگاه هشتم جهانی را بخود اختصاص داده است.



ادامه مطلب


نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، کره جنوبی،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

سه شنبه 6 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
کامبوج




پادشاهی کامبوج کشوری است در آسیای جنوب شرقی که مردم آن طی سال‌های حکومت خمرهای سرخ از بسیاری از حقوق اولیه زندگی از جمله حق تحصیل محروم شدند.
این کشور از غرب و شمال غرب با تایلند، از شمال شرق با لائوس و از شرق و جنوب شرق با ویتنام همسایه است. در جنوب این کشور خلیج تایلند قرار دارد.
در سال 1975 خمرهای سرخ به رهبری پل پات در این کشور به حکومت رسیدند. آنها روشنفکران و تحصیل‌کرده‌های کشور را به بهانه دشمنی با حکومت به قتل رساندند. همچنین همه مردم را مجبور می‌کردند که کشاورزی کنند.
تحصیل در دوران حکومت خمرهای سرخ امری خلاف قانون محسوب می‌شد و مجازات آن اعدام بود. این روزها محل‌هایی که سند جنایات دوران خمرهای سرخ است به اماکنی توریستی تبدیل شده‌اند.
بر همین مبنا اقتصاد کامبوج بر پایه گردشگری و تولید لباس می‌چرخد. به تازگی در آب‌های این کشور منابعی از گاز و نفت یافت شده که بهره‌برداری تجاری از آن در سال 2011 آغاز می‌شود.


جهانسیاست در کامبوج

بر اساس قانون اساسی که در سال 1993 در این کشور تصویب شد نخست وزیر در کامبوج رئیس دولت است و پادشاه رئیس حکومت.جهان
پادشاه نخست وزیر را تعیین می‌کند. البته مجلس ملی این کشور باید نخست وزیر پیشنهادی پادشاه را تائید کند.
پادشاه کنونی کامبوج در سال 2004 میلادی با رای 9 عضو شورای سلطنت انتخاب شد. مقام پادشاهی در این کشور نمادین است و پادشاه قدرت اجرایی ندارد.
قوه قانونگذاری در این کشور دو رکن دارد:‌ مجلس ملی و مجلس سنا. مجلس ملی 123 کرسی دارد که نمایندگان آن با رای مردم برای دوره‌ای هفت ساله انتخاب می‌شوند.
مجلس سنا 61 کرسی دارد. دوره نمایندگی در مجلس سنا هفت سال است.


اقتصاد در کامبوج

تولید ناخالص داخلی در این کشور 79/25 میلیارد دلار است. هفت میلیون نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند که 75 درصد از آنها در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند.
نرخ بیکاری در کامبوج 5/2درصد است. 35 درصد از جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال 2007 نرخ تورم آن 4/4 درصد بود.
محصولات صادراتی این کشور شامل البسه، الوار، لاستیک، برنج، ماهی، تنباکو و کفش است که به کشورهای آمریکا (3/53 درصد)، هنگ‌کنگ (2/15درصد)، آلمان (6/6 درصد) و انگلیس (3/4 درصد) صادر می‌شود.
محصولات وارداتی این کشور شامل فرآورده‌های نفتی، سیگار، طلا، مواد ساختمانی، ماشین‌آلات، وسایل نقلیه موتوری و محصولات دارویی است که از  هنگ‌کنگ( 1/18درصد)چین (5/17 درصد)، تایلند (9/13 درصد)، تایوان (7/12 درصد)، ویتنام (9 درصد)، کره‌جنوبی (9/4 درصد)، ژاپن (3/4 درصد) و سنگاپور(3/5درصد) وارد می‌شود.


مردم کامبوج

جمعیت این کشور حدود 14 میلیون و 242 هزار نفر با میانگین سنی 22 سال است. امید به زندگی برای زنان 64 و برای مردان 60 سال است.
90 درصد از مردم این کشور از نژاد خمر، پنج درصد ویتنامی، یک درصد چینی و چهار درصد بقیه نژادها هستند.
زبان رسمی این کشور خمری است و 95 درصد از مردم آن بودایی هستند.




کامبوج در یک نگاه

مساحت 181،040 کیلومتر مربع
جمعیت 14،241،640 نفر
پایتخت پنوم په
واحد پول ریل
دامنه اینترنتی kh.
پیش شماره 855+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، کامبوج،
لینک های مرتبط : هشمهری آنلاین،

سه شنبه 6 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
تیمورشرقی




جمهوری دمکراتیک تیمور شرقی یکی از کشورهای آسیای جنوب‌شرقی است که در سال 2002 استقلال یافت.
مردم این کشور که از غرب با اندونزی همسایه است، در سال 2002 در یک همه‌پرسی که با حضور ناظران سازمان ملل متحد برگزار شد به استقلال از اندونزی رای دادند.
تیمور شرقی در قرن 16 میلادی مستعمره پرتغال شد. در سال 1975 سرانجام این کشور استقلال خود را از پرتغال به دست آورد اما در همان سال اندونزی آن را اشغال کرد.
تولید ناخالص داخلی به ازای هر نفر در این کشور تازه استقلال یافته 800 دلار است که نسبت به دیگر کشورهای جهان رقم پایینی است.
آب و هوای این کشور گرم و استوایی است و فصل‌های آن به دو بخش بارانی و خشک تقسیم می‌شود. دیلی، پایتخت این کشور، بزرگترین شهر و بندر آن هم محسوب می‌شود.

جهانسیاست در تیمور شرقی

رئیس حکومت در این کشور رئیس جمهور است که با رای مردم برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شود. البته نقش رئیس جمهور در نظام سیاسی این کشور نمادین است و قدرت اجرایی در دست نخست وزیر است.جهان
نخست وزیر رئیس حزبی است که بیشترین آرا را در انتخابات مجلس به دست آورد. نخست وزیر به عنوان رئیس دولت در این کشور کابینه را تعیین می‌کند.
نمایندگان مجلس ملی تیمور شرقی با رای مردم برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شوند. تعداد کرسی‌های این مجلس می‌تواند بین 52 تا 65 کرسی تغییر کند.
از آنجایی که تیمور شرقی کشور نوپایی است، هنوز ساختار سیاسی کامل و ثابتی پیدا نکرده است و ممکن است در آینده تغییراتی در نظام موجود آن داده شود.


اقتصاد در تیمور شرقی

تولید ناخالص داخلی در این کشور 215/2میلیارد دلار است که حدود 32 درصد از آن در بخش کشاورزی، 13 درصد در بخش صنعت و 55 درصد در بخش خدمات تولید می‌شود.
آمار دقیقی از نیروی کار این کشور در دست نیست اما تخمین زده می‌شود نرخ بیکاری در این کشور 50 درصد باشد. 42 درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال 2007 نرخ تورم در آن 4/5درصد بود.
محصولات صادراتی این کشور شامل قهوه، چوب صندل و مرمر است که به کشورهای آمریکا، آلمان، پرتغال، استرالیا و اندونزی صادر می‌شود.
محصولات وارداتی آن شامل مواد غذایی، گازوئیل، نفت سفید و ماشین‌آلات است.


مردم تیمور شرقی

جمعیت این کشور حدود یک میلیون و 109 هزار نفر با میانگین سنی 5/21 سال است. امید به زندگی برای زنان 69 و برای مردان 65 سال است.
98 درصد از مردم این کشور کاتولیک، یک درصد مسیحی و یک درصد پروتستان هستند. زبان رسمی این کشور تتوم و پرتغالی است.



تیمور شرقی در یک نگاه

مساحت 15،007 کیلومتر مربع
جمعیت 1،108،777 نفر
پایتخت دیلی
واحد پول دلار آمریکا
دامنه اینترنتی tl.
پیش شماره 670+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، تیمورشرقی،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

سه شنبه 6 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
کره شمالی




جمهوری دموکراتیک خلق کره که با نام کره شمالی از آن یاد می‌شود کشوری در قاره آسیا است که جزو آخرین بازماندگان حکومت‌های کمونیستی به حساب می‌آید.
این کشور از شمال با چین، از شمال شرق با روسیه و از جنوب با کره جنوبی همسایه است.
در قرون پانزدهم و شانزدهم کره از نظر علمی و فرهنگی پیشرفت زیادی داشت. در سال 1592 ژاپن به کره لشکرکشی کرد ولی حکومت با کمک چینی‌ها حمله آن را دفع کرد. در اوایل قرن هفدهم کره تابع دولت چین شد.
پس از پیروزی ژاپنی‌ها در نخستین جنگ با چین در قرن نوزدهم و در جنگ با روسیه در اوایل قرن بیستم، کره به کلی تحت استیلای ژاپن قرار گرفت.
امپراتور کره خواست با اعزام هیئتی به لاهه، مملکت خود را از زیر نفوذ کشور ژاپن بیرون بیاورد. ولی با کشف این موضوع مجبور به استعفا شد. North-South Korea
در سال 1910 کره رسما به امپراتوری ژاپن ملحق شد. در زمان دومین جنگ چین و ژاپن و جنگ جهانی دوم، پایه‌های نفوذ ژاپن در کره سست شد و نیروهای استقلال طلب کره‌ای در سال 1942 به ژاپن اعلام جنگ دادند.
در فوریه و ژانویه سال 1945 کره به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم شد. قسمت شمالی در تصرف روس‌ها و قسمت جنوبی در اشغال امریکایی‌ها بود. مدار 38 نیز به عنوان مرز دو کره تعیین شد.
در سال 1948 تقسیم کره به دو کشور صورت رسمی یافت و دو حکومت کره شمالی و کره جنوبی بر قرار شد. در سال 1950 کره شمالی به کره جنوبی حمله کرد و به این ترتیب جنگ دو کره که آمریکا نیز به طرفداری از کره جنوبی در آن حضور داشت آغاز شد.
در سال 1953 آتش‌بس اعلام شد اما در طی این جنگ خسارات زیادی به هر دو کشور وارد شد.
پس از پایان جنگ، دولت کره شمالی با استفاده از منابع سرشار از این سرزمین دست به اجرای برنامه‌های وسیعی برای صنعتی‌سازی و ترمیم کشور زد. با کمک چینی‌ها و روس‌ها خطوط آهن و کارخانه‌ها از نو ساخته شدند.




سیاست در کره شمالی


رئیس حکومت در این کشور رهبر است که از سال 1994 تاکنون کیم جونگ ایل، این سمت را به عهده داشته است. در سال 2003 اختیارات دیگری هم به او افزوده شد که به این ترتیب رهبر این کشور بالاترین مقام اجرایی نیز هست.
قوه مقننه از یک مجلس قانونگذاری به نام مجلس عالی خلق با 687  کرسی تشکیل شده است که نمایندگان آن برای دوره‌ای پنج ساله با رای مردم انتخاب می‌شوند.


اقتصاد در کره شمالی

تولید ناخالص داخلی در این کشور 40 میلیارد دلاراست. 20 میلیون نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند.
آمارهای اقتصادی در مورد این کشور چندان دقیق نیست. تخمین زده می‌شود 37 درصد از نیروی کار آن در بخش کشاورزی و بقیه در بخش‌های صنعت و خدمات مشغول به کار باشند.
محصولات صادراتی این کشور شامل مواد معدنی، محصولات ترکیبی فلزی، کالاهای تولیدی که شامل تسلیحات نظامی نیز می‌شود، منسوجات، محصولات کشاورزی و ماهیگیری است.
محصولات وارداتی این کشور شامل مواد نفتی، زغال کک، ماشین‌آلات و تجهیزات، منسوجات و حبوبات است.


مردم کره شمالی

جمعیت این کشور حدود 23 میلیون و 479 هزار نفر یا میانگین سنی 33 سال است. امید به زندگی برای زنان در بدو تولد 75 و برای مردان 69 سال است.
مردم این کشور به طور سنتی پیرو بودا هستند. زبان رسمی در این کشور کره‌ای است.


ارتباطات در کره شمالی

مطبوعات و رادیو و تلویزیون در این کشور تحت نظارت کامل دولت اداره می‌شوند.


کره شمالی در یک نگاه

مساحت 120،540 کیلومتر مربع
جمعیت 23،479،089 نفر
پایتخت پیونگ یانگ
واحد پول ون
دامنه اینترنتی kp.
پیش شماره 850+







نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، کره شمالی،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

سه شنبه 6 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
لائوس




جمهوری خلق لائوس یکی از کشورهای منطقه آسیای جنوب شرقی است که یکی از فقیرترین کشورهای آسیا محسوب می‌شود.
این کشور از شرق با ویتنام، از غرب با تایلند، از شمال با چین و برمه و از جنوب با کامبوج همسایه است. لائوس جزو معدود کشورهایی در جهان است که با نظام کمونیستی اداره می‌شود. این کشور برای مدتی کوتاه مستعمره فرانسه بود و در سال 1949 استقلال خود را به دست آورد.
در دوره پس از استقلال، این کشور درگیر جنگ داخلی شد که تا سال 1975 ادامه یافت. در این سال حزب کمونیست قدرت را در دست گرفت.
بخش زیادی از این کشور را جنگل پوشانده است. آب و هوای آن استوایی است و در فاصله ماه‌های اردیبهشت تا آذر در آن باران‌های موسمی می‌بارد.




سیاست در لائوس


رئیس حکومت در این کشور رئیس جمهور است و رئیس دولت، نخست وزیر. رئیس جمهور است که نخست وزیر را انتخاب می‌کند. نخست وزیر باید از مجلس ملی رای اعتماد بگیرد.
رئیس جمهور و معاون او با رای نمایندگان مجلس برای دوره‌ای پنج ساله تعیین می‌شوند. دوره نخست‌وزیری نیز پنج ساله است.
مجلس ملی این کشور 115 کرسی دارد که نمایندگان آن با رای مردم برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شوند. کاندیداهای نمایندگی مجلس را حزب انقلابی خلق تعیین می‌کند.


اقتصاد در لائوس

تولید ناخالص داخلی این کشور 12.61 میلیارد دلار است. دو میلیون و 100 هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند. 80 درصد از این نیروی کار در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند.
نرخ بیکاری در این کشور 2.4 درصد است. بیش از 30 درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال 2007 نرخ تورم در این کشور پنج درصد بود.
محصولات صادراتی این کشور شامل الوار و چوب، قهوه، برق، قلع، مس و طلا است که به کشورهای تایلند (42.1 درصد)، ویتنام (9.5 درصد) و چین (4 درصد) صادر می‌شود.
محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، وسایل نقلیه، سوخت و کالاهای مصرفی است که از کشورهای تایلند (68.8 درصد)، چین (11.3 درصد) و ویتنام (5.6 درصد) وارد می‌شود.


مردم لائوس

جمعیت این کشور حدود شش میلیون و 677 هزار نفر با میانگین سنی 19 سال است. امید به زندگی برای زنان 58 و برای مردان 54 سال است.
68 درصد از مردم این کشور از نژاد لائو هستند. 65 درصد از مردم لائوس بودایی هستند. زبان رسمی این کشور لائویی است اما زبان‌های فرانسه و انگلیسی نیز کم و بیش رواج دارند.


لائوس در یک نگاه

مساحت ۲۳۶،۸۰۰ کیلومتر مربع
جمعیت ۶،۶۷۷،۵۳۴ نفر
پایتخت وین‌تیان
واحد پول کیپ
دامنه اینترنتی la.
پیش شماره ۸۵۶+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، لائوس،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

شنبه 3 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا


( کل صفحات : 12 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   
درباره وبلاگ


زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست
هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود
صــحـنـه پــیــوســتـه بـه جــاســـت
خـرم آن نغـمه کـه مردم بـسـپـارند بـه یـاد

مدیر وبلاگ : کوروش هویدا
نویسندگان
نظرسنجی
نظرشمادرمورداین وبلاگ چیست؟






آمار وبلاگ



  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :