تبلیغات
وبكده آریانا - مطالب ورزشی
وبكده آریانا
چه دعایی كنمت بهتر از این كه خدا پنجره باز اتاقت باشد
زندگینامه محمدعلی کلی





25فوریه ۱۹۶۴ مشت زنی به نام کاسیوس کلی در رده سنگین وزن، برای نخستین بار قهرمان جهان شد. مشت زنی که به نام محمدعلی در ذهن ها جاودان شد. کلی در زمانی که سیاهان در آمریکا شهروند درجه دو بودند، خود را زیباترین می نامید...
او به میانه رینگ می آید، چرخی می زند و به بالا می پرد. سونی لیستون، قهرمان مشت زنی، تسلیم شده است. محمدعلی کلی فریاد می زند: من پادشاهم، من بزرگ ترینم. ۲۵ فوریه ۱۹۶۴ است. کاسیوس کلی که با نام کوچک محمدعلی بهتر شناخته می شود، برای نخستین بار قهرمان مشت زنی جهان در رده سنگین وزن می شود. این آغاز یک تاریخ است.
کلی در مورد خود می گوید: «من خطرناکم، من درخت انداخته ام، با تمساح جنگیده ام، نهنگ شکار کرده ام، رعد را به زندان انداخته ام و به برق دستبند زده ام، هفته گذشته یک صخره را کشتم، من سریع ام ... سریع.»
شیوه خاص صحبت کردن کاسیوس کلی که در سال ۱۹۴۲ در خانواده ای فقیر به دنیا آمده، او را به سرعت به شهرت رساند. بخت در سن ۲۲ سالگی به سراغ او آمد: او موفق شد به رقابت نهایی قهرمانی جهان راه یابد. همه نگاه ها به حریف پرآوازه او، سونی لیستون بود. لیستون اما در راند ششم به دلیل آسیب دیدگی دیگر وارد رینگ نشد و بدین ترتیب کلی برای نخستین بار قهرمان جهان شد.

 


پس از این تاریخ بود که نام کلی بر سر زبان ها افتاد; از یک سو به دلیل طرز مشت زدنش و از سوی دیگر به خاطر درشت گویی هایش. او همواره با سخنانش نگاه ها را به سوی خود جلب می کرد. زمانی که بر لیستون پیروز شد، گفت: «من یک هیولای بزرگ و بد طینت را شکست دادم که همه را شکست داده و کسی حریفش نبود. تا این که ناشناخته ای به نام کاسیوس کلی از کنتاکی آمد و او را متوقف کرد، کسی را شکست داد که دو بار پترسون (قهرمان مشت زنی) را مغلوب کرده بود.»
کلی پیش از مسابقه لیستون را "خرس پیر و زشت" خوانده بود. خود را هم با گردن آویزی که روی آن "شکارچی خرس" نوشته شده بود، در برابر دوربین عکاسان قرار می داد.
نورمن میلر، نویسنده ای که به مفهومی به نام "علی" (محمدعلی کلی) پرداخته، این حرکات او را استراتژی های از پیش اندیشیده شده می داند: «او فهمیده بود که پیروزی در مشت زنی تا حد بسیار زیادی به اعتماد به نفس مربوط است. کلی تمام تلاش خود را کرد که حریف را پیش از رقابت ناراحت و از نظر روحی ضعیف کند. حریف باید عصبی و آشفته باشد، تا علی راحت تر با او مواجه شود. او به شیوه ای باورنکردنی به هدف خود دست یافت.»
اما تنها زبان کلی در آن رقابت، تند و تیز نبود. او چالاک بود و با زبان بدنش هم حریف را تحریک می کرد، به عنوان مثال در هنگام مبارزه، به جای آن که دست هایش را گارد صورتش کند، آنها را به پایین می آویخت. نوع جنگیدن او منحصر به فرد بود، او به دور حریف خود می رقصید.
این مشت زن ۱۹۱ سانتی متری در مورد خود می گوید که من همچون پروانه بال می زنم و مثل زنبور نیش.
یان فیلیپ ریمتسما، نویسنده دیگری که زندگی و رفتار کلی را زیر نظر داشته، معتقد است که این بوکسور برای سفیدپوستان آمریکا در سال های آغازین دهه ۱۹۶۰ یک تحریک جدی به شمار می آمد. به گفته این نویسنده، کلی کسی نبود که حاضر باشد از مواضع خود عقب بنشیند، به قواعدی پایبند باشد یا در برابر خبرنگاران ادب را رعایت کند. او درست در همان زمانی که احساس می شد، جامعه سیاه پوست در بسیاری موارد پایین تر از سفیدپوستان است، همواره می گفت که زیباترین است. ریمتسما این رفتار را سیاست کلی می داند.
کلی به اسلام گروید و نام خود را به محمدعلی تغییر داد. سرسختی او در زمانی که شکست ناپذیر به نظر می رسید و ۸ بار از مقام قهرمانی جهان دفاع کرده بود، ترمز موفقیت هایش شد. هنگامی که در سال ۱۹۶۷ برای جنگ در ویتنام به خدمت فرا خوانده شد، سر باز زد و در پی آن به ۵ سال حبس محکوم شد. کلی با پرداخت پول، از زندان جان به در برد، البته عنوان قهرمانی جهان و مدرک بوکس از او گرفته شد.
با وجود این، در مدت سه سالی که اجازه مشت زنی نداشت، همچنان در این عرصه حاضر بود: «من به خاطر پرستیژ یا به دلایل شخصی مبارزه نمی کنم. من می جنگم که به برادرانم که در آمریکا روی زمین خوابیده اند، روحیه بدهم، سیاهانی که با کمک های دولتی زنده اند، سیاهانی که چیزی برای خوردن ندارند، سیاهانی که چیزی از خود نمی دانند و سیاهانی که آینده ای ندارند.»
سال ۱۹۷۱ بود که کلی بار دیگر به رینگ بازگشت و نخستین شکست حرفه ای خود را پس از سال ها، در برابر جو فریزیر پذیرفت. به نوشته ی پایگاه اینترنتی "دویچه وله"، بسیاری، در پی این حادثه، نام او را از سیاهه ی "اسطوره ها" بیرون کشیدند، اما کلی باز هم به اوج بازگشت و دو بار دیگر قهرمان جهان شد. موفقیتی که هنوز هیچ مشت زنی آن را به دست نیاورده است.






نوع مطلب : عمومی، ورزشی، 
برچسب ها : بوکس، محمدعلی کلی،
لینک های مرتبط : بیتوته،

سه شنبه 4 آذر 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
 زندگینامه دیه‌گو مارادونا




دیه‌گو آرماندو مارادونا در30 اکتبر سال 1960 در بوینس‌آیرس آرژانتین به دنیا آمد.
نام دیه‌گو مارادونا در دنیای فوتبال بیش از آنکه به خاطر نبوغ و خلاقیت و بازی‌های استثنایی او بیاید، به دلیل جنجال‌ها و اخباری است که از زمان بازیگری او در ناپل ایتالیا همواره حول و حوش این بازیکن شاخص آرژانتینی بوده است.
او یکی از بااستعدادترین بازیکنان فوتبال جهان است که در خانواده‌ای فقیر و پرجمعیت به دنیا آمد. فوتبال را در باشگاه آرجنتینوس جونیورز آغاز کرد و 15ساله بود که به تیم اول باشگاه پیوست.
وی در حالی که تنها 17سال داشت به تیم ملی آرژانتین دعوت شد و در برابر مجارستان یک نیمه بازی کرد.
قدرت بازی‌سازی، پاس‌های بلند و کوتاه میلیمتری، قدرت حفظ توپ و هوش سرشار رهبری تیم در میانه میدان، ضربه‌های ناگهانی و حیاتی، حفظ تعادل و قدرت پا به توپ عالی و بسیاری از خصوصیات دیگر یک فوتبالیست طراز اول در مارادونا جمع بود.




مارادونا اگر از نظر شخصیتی در حد مطلوبی بود، بی تردید در کنار بزرگان فوتبال دنیا قرارمی‌گرفت.
پس از آن که سزار منوتی مربی وقت تیم ملی آرژانتین دیه‌گو را به دلیل اخلاق و رفتار ناپایدارش و ناپختگی دوران جوانی از تیم ملی کنار گذاشت و نام او را برای جام‌جهانی 78 در لیست تیم نیاورد، مارادونا جام جهانی جوانان 79 توکیو را میدان تاخت و تاز خود قرارداد و تیم ملی کشورش را به مقام قهرمانی جوانان جهان رساند.
وقتی مارادونا در باشگاه آرجنتینوس جونیورز، در 166 بازی 116 گل به ثمر رساند، باشگاه بوکاجونیورز برای خرید او پول خوبی پرداخت کرد و در سال 1981 با بوکاجونیورز قهرمان آرژانتین شد.
 از سال 1982 تا 1984 بارسلون محل بروز استعدادها و بازی‌های دیه‌گو بود. وی قهرمانی سال 83 اسپانیا را برای بارسلون به ارمغان آورد.
چندی بعد ناپل ایتالیا مبلغ بسیار بالایی به او پیشنهاد کرد تا در سال 84 به آن باشگاه برود. مارادونا 7 سال در ناپل ماند و در سال 1991 که از ایتالیا به آرژانتین برگشت، معروف‌ترین و محبوب‌ترین ورزشکار شهر ناپل بود.
او یک تنه ناپل را به دو مقام قهرمانی در سال 1987 و 1990 رساند. مارادونا چندی نیز مربی راسینگ بود که به دلیل عدم موفقیت از کار برکنار شد.  
در عرصه بازی‌های ملی موفقیت مارادونا بسیار چشمگیر بود، بازیکنی با قد کوتاه، اما با استارت‌های انفجاری؛ در هر لحظه‌ای که دیه گو اراده می‌کرد قادر بود خط دفاعی حریف را به هم بریزد و با پاسی ناگهانی مهاجمان تیمش را صاحب موقعیت گل کند.
در ضربه های آزاد یک استاد به تمام معنا بود. ضربات پای چپ او از پشت محوطه جریمه، کمتر خطا می‌رفت.
در جام جهانی 82 اسپانیا و به هنگام دیدار با برزیل به دلیل خطای غیرورزشی از زمین اخراج شد تا باعث حذف آرژانتین شود؛ اما جام جهانی 86 مکزیک میدانی دیگر برای او بود.
در آن سال او به قله شهرت و تکامل بازیگری رسید و در راس یک تیم خوب و آرمانی به رهبری دکتر کارلوس بیلاردو، اجازه نداد جام قهرمانی از قاره آمریکا خارج شود.
مارادونا با تیم ملی آرژانتین 2 بار به فینال جام جهانی رسید که هر 2 بار کاپیتان بود و جام جهانی 1986 قهرمان و 1990 نایب قهرمان جهان شد. وی در سال 2008 به سمت سرمربی تیم ملی آرژانتین انتخاب شد.





نوع مطلب : عمومی، ورزشی، 
برچسب ها : فوتبال، مارادونا،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

شنبه 1 آذر 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
فوتبالیست تیم استقلال (تاج سابق) غلامحسین مظلومی




غلامحسین مظلومی تنگستانی در سال ۱۳۲۸ در آبادان متولد شد. او بازیکن پیشین و مربی فوتبال بود که در دوران بازیگری، عضو باشگاه استقلال تهران و تیم ملی ایران بود. او در گذشته مدیر تیم فوتبال استقلال تهران نیز بود.
وی به همراه تیم ملی جوانان در بازی‌های ۱۹۶۹ تایلند لقب آقای گلی را با به ثمر رساندن ۶ گل به خود اختصاص داد و همچنین دو سال بعد بار دیگر در بازی‌های جوانان آسیا این بار در فیلیپین با زدن ۵ گل عنوان آقای گلی را به دست آورد . در بازی های آسیایی تهران بازدن ۵ گل لقب بهترین مهاجم آسیا در سال ۱۹۷۴ را به دست آورد. وی در المپیک مونترال کانادا به همراه تیم ملی فوتبال ایران حضور داشت و تنها گل ایران در مقابل تیم ملی فوتبال کوبا را به ثمر رساند.او در تیم ملی با زدن ۳۷ گل در ۴۸ بازی برای سالهای متمادی عنوان بهترین گلزن رده ملی را در اختیار داشت.


    تاج تهران

وی در سال ۱۳۴۷ و زمانی که در حال گذراندن دوران تحصیلی بود به تیم تاج پیوست و مجموعاً ۹ سال برای تاج بازی کرد و در سال ۱۹۷۱ در حالیکه تاج اولین قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا را کسب کرد او با زدن ۵ گل بهترین گلزن مسابقات شد.
مظلومی در این مدت در تیم تاج و شهباز با به‌ثمر رساندن ۶۵ گل در جام تخت جمشید و جام باشگاه‌های ایران و سه دوره کسب عنوان گلزن برتر لیگ تخت جمشید (دوره اول ۱۵ گل دوره دوم ۱۰ گل و دوره چهارم ۱۹ گل) دارای یک رکورد است.
همچنین در سه دوره شرکت تاج در جام میلز با زدن ۲۶ گل آقای گل مسابقات میلز بود. در سال ۱۳۵۶ پس از جدایی از شهباز به الوصل امارت پیوست و با درخشش او الوصل قهرمان جام حذفی امارت شد و مظلومی با زدن ۹ گل بهترین گلزن مسابقات شد.
در سن ۲۹ سالگی در بازی با ذوب آهن مینیسک پای او دچار آسیب شدید شد و با اینکه آن زمان جراحی مینیسک به سادگی مقدور نبود ولی او بازگشت موفقیت آمیزی به فوتبال داشت و مجدداً برای تیم ملی انتخاب شد. ولی پس از چند ماه در بازی با تیم سابق خود نفت آبادان دچار اسیب دیدگی مجدد شد و در سن ۳۰ سالگی در حالیکه در اوج دوران بازیگری بود مجبور به خداحافظی از فوتبال شد.




    دوران مربیگری

غلامحسین مظلومی پس از کسب افتخارات زیاد در دوران بازیگری در تیم ملی و رده باشگاهی به جرگه مربیان پیوست. کلاس‌های مریگری را با موفقیت به اتمام رساند. او دارای مدرک مربیگری A B ،C آسیایی و دارای مدرک B اروپا (اتحادیه فوتبال انگلیس) می‌باشد.

سرمربی تیم فوتبال بزرگسالان استقلال در سال ۱۳۶۷
سرمربی تیم فوتبال امید ایران سال ۱۳۶۸
سرمربی تیم فوتبال استقلال اهواز لیگ آزادگان سال‌های ۱۳۷۱ و ۱۳۷۳
سرمربی تیم فوتبال شهرداری کرمان، مقاومت تهران، کشتی سازی بندرعباس، پتروشیمی ماهشهر و موتوژن تبریز، استقلال نوین تهران و پیام تهران در لیگ دسته یک
مدیر فنی تیم‌های ملی نوجوانان و جوانان ایران
سرمربی تیم ملی نوجوانان ایران
مدیرفنی تیم‌های پایه استقلال و پاس
سرپرست تیم فوتبال بزرگسالان استقلال در سال ۱۳۸۸
عضو کمیته فنی باشگاه استقلال در سال ۱۳۸۹
سرپرست تیم فوتبال بزرگسالان شاهین بوشهر در لیگ برتر(جام خلیج فارس)

در سالی که مرحوم ناصر حجازی سرمربی تیم محمدان بنگلادش بود به مظلومی پیشنهاد مربیگری ابوهانی بنگلادش شد ولی او حاضر به پذیرش این پیشنهاد و جلای وطن نشد.

    افتخارات

قهرمانی ۳ دوره جام میلز هندوستان با تیم استقلال
اقای گلی جام میلز هندوستان با ۲۶ گل
بهترین گلزن ۳ دوره از جام تخت جمشید
بهترین گلزن باشگاه‌های آسیا با ۹ گل زده
بهترین بازیکن اسیا در سال ۱۹۷۴ در مسابقات المپیک آسیایی تهران
آقای گلی در المپیک آسیایی تهران با ۵ گل
۲ دوره قهرمانی و کسب مدالهای طلا در جام ملتهای آسیا همراه با تیم ملی ایران
قهرمانی وکسب مدال طلا با تیم ملی در المپیک آسیایی تهران
یک دوره قهرمان جام قهرمانان باشگاه های اسیا با تیم استقلال(تاج سابق)
زننده تنها گل تیم ملی ایران به تیم ملی کوبا در المپیک مونترال کانادا ۱۹۷۶
حضور در ۲ دوره مقدماتی جام جهانی ۱۹۷۴ آلمان غربی و ۱۹۷۸ آرژانتین
بالاترین میانگین گل ملی ایران با به ثمر رساندن 0/77 گل در هر بازی
بهترین گل زن تاریخ لیگ تخت جمشید با ۶۵ گل
۲ دوره اقای گلی مسابقات جوانان اسیا
بهترین گل زن باشگاه استقلال در شهراورد تهران با ۵ گل (همراه با علی جباری)
آقای گل جام ملت های اسیا ۱۹۷۶





    بیماری

غلامحسین مظلومی به دلیل اوضاع گوارشی خود بستری و جراحی شد و در چهارشنبه 28 آبان 93  به علت بیماری سرطان دارفانی را وداع گفت.


روحش شاد





نوع مطلب : عمومی، ورزشی، 
برچسب ها : فوتبالیست، غلامحسین مظلومی،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

پنجشنبه 29 آبان 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
زندگینامه :


محمد رنجبر در سال ۱۳۱۳ در كرمانشاه به دنیا آمد و تا پایان دوران دبیرستان خود در این شهر به سر برد . اولین تیم رسمی فوتبال او تیم شاهین كرمانشاه بود. بعد از پایان تحصیلات رنجبر به تهران آمد و وارد دانشكده افسری شد و ضمن تحصیل ، فوتبال را در باشگاه تاج تهران ادامه داد. در سال ۱۳۳۸ در حالی كه ۲۵ ساله شده بود به عضویت تیم ملی ایران درآمد و با این تیم در مسابقات مقدماتی جام ملت های آسیا در هندوستان شركت كرد. در سال ۱۳۴۲ به دنبال كنار رفتن پرویز دهداری از تیم ملی، بازوبند كاپیتانی فوتبال ایران را به بازو بست و این مسئولیت را تا سال ۱۳۴۶ حفظ كرد.
آخرین بازی رنجبر در تیم ملی ایران برابر تیم ملی تركیه در دومین دوره های جام عمران منطقه ای در پاكستان بود.
رنجبر تا سال ۱۳۴۱ در تیم تاج بازی كرد اما در سال ۱۳۴۲ با تاسیس رسمی پاس، مجبور به حضور در این تیم شد. تا ۶ سال بعد كه از فوتبال كناره گرفت كاپیتان تیم پاس بود. او همچنین عضو و كاپیتان تیم ملی ارتش ایران هم بود. به دنبال پایان دوران بازیگری، رنجبر به مربیگری روی آورد و كلاس دغار كرام را در ژاپن با موفقیت پشت سر گذاشت.
محمد رنجبر ، در سال ۱۳۵۰ و ۱۳۵۱ كه پرویز دهداری رهبری تیم ملی ایران را در دست داشت دستیار او بود و در پیروزی های تیم ملی ایران در مسابقات جام بین المللی كوروش، مقدماتی المپیك ۱۹۷۲ و جام ملتهای آسیا در بانكوك سهیم بود و در تابستان سال ۱۳۵۱ به دنبال كناره گیری پرویز دهداری ، او به تنهایی مربیگری تیم ملی ایران را بر عهده گرفت و در مسابقات بین المللی جام استقلال برزیل یا جام جهانی كوچك به هدایت تیم ملی پرداخت.
كار رهبری وی در تیم ملی فوتبال بسیار كوتاه بود و بعد از مسابقات جام استقلال درشهریور ماه سال ۱۳۵۱ از كار كنار گذاشته شد.
رنجبر مدتی را در شهر خود سپری كرد و در میانه دهه شصت با مسئولیت مدیر تیم استقلال به این تیم آمد. آخرین مسئولیت رنجبر در دوران پیری او در اختیارش قرار گرفت. رنجبر در دی ماه سال ۱۳۷۹ در حالیكه ۶۷ ساله بود مدیر تیم ملی بزرگسالان شد و تا سال ۱۳۸۱ این مسئولیت را بر عهده داشت. او در بهار سال ۱۳۸3 چشم از جهان فرو بست.






نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها : محمد رنجبر،
لینک های مرتبط :

شنبه 17 فروردین 1392 :: نویسنده : کوروش هویدا
زندگینامه :


تصویر اصلی را ببینید

سیروس قایقران فرزند زکریا (پرویز) در اول بهمن ماه ۱۳۴۰ در محله کلویر بندر انزلی پا به عرصه هستی نهاد. سیروس از همان ابتدای کودکی به فوتبال در زمینهای خاکی کلویر روی آورد و با استعداد درخشانش به عضویت تیم فوتبال منتخب آموزشگاهها در آمد. وی در سن ۱۶ سالگی در سال ۱۳۵۶ موفق شد به عنوان یکی از مهرهای اصلی در تیمهای نوجوانان و جوانان ملوان استعدادهای خود را به نمایش بگذارد و با مهارتهای منحصربه‌فردش ملوان را به رتبه قهرمانی باشگاههای گیلان رساند. وی در سالهای ۵۷ تا ۶۳ افتخارات زیادی را برای ملوان و گیلان به ارمغان آورد مانند دو گلی که وارد دروازه پرسپولیس کرد و یا گل زیبایی که وارد دروازه تیم منتخب مازندران نمود.

سیروس در سال ۱۳۶۳ به تیم ملی دعوت شد و در سال ۶۶ تنها فوتبالیست شهرستانی بود که دهداری بازوبند کاپیتانی تیم ملی ایران را به بازوان او بست. در سال ۶۷ در جام ملتهای آسیا در قطر، تیم ملی ایران با رهبری سیروس به مقام سومی دست یافت و در سال ۶۹ تیم ایران را با گلهای زیبایش پس از ۲۰ سال به قهرمانی در بازیهای آسیایی پکن رساند. سیروس به الاتحاد قطر (الغرافه قطر فعلی) پیوست و بعد از مدتی بازی در قطر، مجدداً به تیم اول خود ملوان پیوست و این تیم را قهرمان جام حذفی و راهی مسابقات آسیایی کرد.
سیروس در سال ۷۲ به عنوان بازیکن و سپس مربی به تیم کشاورز تهران پیوست و نتایج قابل توجهی بدست آورد. وی سپس به تیم دسته دومی مسعود هرمزگان پیوست و مدتی در آنجا مشغول به مربیگری شد 
در سالهای ۷۶ و ۷۷ سیروس بارها تمایل خود را برای بازگشت به ملوان به عنوان بازیکن یا مربی اعلام کرد. اما در اوایل سال ۷۷ که وی برای تعطیلات نوروز همراه خانواده‌اش به انزلی آمده بود در بازگشت و در حالیکه همراه فرزند، همسر و برادر همسرش در اتومبیل رنوی خود عازم تهران بود در حوالی امامزاده هاشم با کامیون خاور تصادف نمود که منجر به فوت وی و فرزندش گردید.

محل و میزان تحصیلات 

محل تحصیلات او بندر انزلی و شغل پدر کارمند تربیت بدنی و شغل مادر خانه دار

دارای ۴ برادر به اسامی آقایان عبداله ، ناصر ، نادر و حسین و دارای ۲ خواهر

فرزند وی راستین قایقران متولد 1369/01/06، در حادثه رانندگی ذکر شده فوت نمود.


عضو باشگاههای
ملوان بندر انزلی
استقلال انزلی
الغرافه قطر
کشاورز تهران

مربیان وی در گیلان
بهمن صالح نیا، احمد صومی، غفور جهانی، مجید جهانپور، نصرت ایراندوست

مربیان وی در تیم ملی 
پرویز دهداری، مهدی مناجاتی، علی پروین، ناصر ابراهیمی، بهمن صالح نیا، رضا وطنخواه

سابقه ملی 
وی در ۱۰۰ مسابقه شرکت داشت که ۴۳ بازی، رسمی بوده است. در ۲۱ بازی کاپیتان تیم ملی بوده و ۱۴ گل برای تیم ملی به ثمر رسانده است که بهترین آنها به تیم کره جنوبی در نیمه نهایی بازیهای آسیایی ۱۹۹۰ پکن بود. اولین بازی ملی را در ۳۰ دی ماه ۱۳۶۳ برابر یوگسلاوی و آخرین بازی ملی را در ۲۶ فروردین ۱۳۷۲ برابر بوسنی انجام داد. اولین کاپیتانی تیم ملی را در ۱۱ آذر ۱۳۶۷ برابر قطر به عهده گرفت.

سابقه مربیگری
کشاورز تهران ( با این تیم به مقام سوم لیگ کشور رسید)
مسعود هرمزگان

افتخارات
قهرمان جام حذفی کشور
قهرمان گروه مقدماتی آسیا با ملوان بندر انزلی
نایب قهرمانی لیگ استانی قدس با منتخب گیلان
مقام سومی در جام ملتهای آسیا ۱۹۸۸
قهرمان بازیهای آسیایی پکن ۱۹۹۰





نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها : سیروس قایقران،
لینک های مرتبط :

جمعه 16 فروردین 1392 :: نویسنده : کوروش هویدا
زندگینامه :

تاریخ و محل تولد : 18 بهمن 1337 ، خیابان اسکندری تهران
تاریخ و محل مرگ : 18 بهمن 1384 ، بیمارستان قلب شهید رجایی تهران
علت فوت : حمله قلبی در تاریخ 4 بهمن 1384 و سپس سکته مغزی
وضعیت تأهل : متأهل دارای یک پسر 21 ساله به نام شهرام
خداحافظی از فوتبال : در سال 1364 با پیراهن پرسپولیس

مجید سبزی را خیلی ها با سریال به سوی افتخار می شناسند. یادش به خیر در آن سریال به قدری هنرنمایی کرد که راه را برای حضور دیگر فوتبالیست ها در سینما باز کرد. سبزی را شاید بتوان یکی از افتاده ترین ، مؤدب ترین و بهترین فوتبالیست های تاریخ فوتبال ایران دانست. مردی که خود را وقف تیم های پایه پرسپولیس کرد. مردی که حرمت پیشکسوت را نگه می داشت اما چه حیف که نه مسئولان تیم و نه هواداران پرسپولیس ، قدر او را ندانستند. مجید سبزی را اولین بار احمد خداداد در فوتبال ایران کشف کرد و او مدارج ترقی را در تیم های نوجوانان ، جوانان و بزرگسالان هما طی کرد. او با درخشش در تیم های پایه ای هما به تیم های ملی جوانان و نوجوانان ایران رسید. یک مقام سومی جام تخت جمشید به مربیگری مرحوم پرویز دهداری و نایب قهرمانی در جام حذفی کشور در سال 1356 ، از افتخارات او با پیراهن هما می باشد. بعد از آن ، او در سال 1358 به پرسپولیس پیوست و بازی در کنار هافبک های باتجربه و بزرگی چون علی پروین ، محمد مایلی کهن ، ضیا عربشاهی و حمید درخشان را تجربه کرد. هر چند با این کار او هم ذخیره نشین شد ، هم پیراهن تیم ملی ایران را از دست داد. مجید سبزی با پیراهن پرسپولیس به چند قهرمانی و نایب قهرمانی باشگاه های تهران و جام حذفی تهران رسید. او در سال 1364 ، رسماً از فوتبال به عنوان بازیکن ، خداحافظی کرد.
بعد از آن او در یک شرکت مشغول به فعالیت شد و در سال های 1375 و 1376 ، در سریال به سوی افتخار ، هنرنمایی کرد. با حضور علی پروین در پرسپولیس ، مسئولیت تیم نوجوانان پرسپولیس ، به او رسید و او شاگردان بسیاری را به فوتبال ایران معرفی کرد که در حال حاضر در سطح اول فوتبال ایران ، فعالیت می کنند. او به مدت 9 سال در تیم نوجوانان پرسپولیس ، بدون هیچ چشمداشتی کار کرد. سبزی ، در چهارم بهمن ماه سال 1384 ، پس از خروج از باشگاه پرسپولیس ، دچار حمله قلبی شد و به بخش C.C.U بیمارستان قلب شهید رجایی منتقل شد و پس از 14 روز ، در 47 سالگی و در سالروز تولدش ، درگذشت. در مورد او گفتنی است که پیکر پاکش همزمان با عاشورای حسینی آن سال در روز 20 بهمن 1384 ، از مقابل درب اصلی مجموعه ورزشی شهید شیرودی ، تشییع شد. سرنوشت مجید سبزی ، شباهت زیادی به مرحوم محراب شاهرخی داشت ، چرا که هر دو در سینما هنرنمایی کردند (مرحوم محراب شاهرخی در فیلم علف های هرز ، بازی کرد) ، هر دو در ماه بهمن ، فوت کردند ، هر دو در دهه پنجم زندگی شان از این دنیا غروب کردند و هر دو از خوش اخلاق ترین فوتبالیست های تاریخ فوتبال ایران بوده اند.



تیم های او : نوجوانان ، جوانان و بزرگسالان هما ، تیم های ملی نوجوانان و جوانان ایران ، پرسپولیس
شاگردان معروف او : میلاد نوری ، میلاد میر ترابی ، امیر حسین فشنگچی ، احسان خرسندی ، علی امیری ، محسن میرابی ، علیرضا حقیقی ، محمد پروین ، وحید طالب لو ، هادی عقیلی و علی قربانی و ...
افتخارات ورزشی : سومی جام تخت جمشید با هما ، نایب قهرمان جام حذفی کشور با پیراهن هما در سال 1356 ، قهرمان باشگاه های تهران در سال 1361 با پیراهن پرسپولیس ، نایب قهرمان باشگاه های تهران در سال های 1360 و 1362 با پیراهن پرسپولیس ، نایب قهرمان جام حذفی تهران در سال 1360 با پیراهن پرسپولیس ، قهرمان جام حذفی تهران در سال 1361 با پیراهن پرسپولیس ، نایب قهرمان جوانان آسیا با پیراهن تیم ملی جوانان ایران.
شغل های او : حضور در یک شرکت در اولین سال های بعد از خداحافظی از فوتبال ، حضور در سینما و بازی در سریال به سوی افتخار در سال های 1375 و 1376 ، مربی نوجوانان پرسپولیس ، دبیر ورزش و معاون دبیرستانی غیر انتفاعی ، یکی از بانیان تیم هنرمندان ایران و بازی در این تیم.




نوع مطلب : ورزشی، هنری، 
برچسب ها : مجید سبزی،
لینک های مرتبط :

جمعه 16 فروردین 1392 :: نویسنده : کوروش هویدا

زندگینامه : 


حمید شیرزادگان سال  ۱۳۲۰ در محله سنگلج تهران به دنیا آمد.

فوتبال را از سال‌های ابتدایی دهه  ۳۰ زیرنظر مربیانی همچون اکبر کیا، حسن فاخری، ابتهاج و مسعود برومند در تیم‌های زیر گروه شاهین مثل کولاک و سیمرغ آغاز و در سال ۱۳۳۶ برای اولین بار در ترکیب تیم بزرگسالان شاهین حضور یافت.

درخشش فوق‌العاده او در تیم شاهین و زیر نظر تعالیم اخلاقی مرحوم دکتر عباس اکرامی باعث شد تا درهای فوتبال ملی در سال  ۱۳۳۸ به روی وی باز شود.

"شیرزادگان"  ۱۸ ساله با تیم ملی فوتبال به هندوستان رفت و از آن پس تا سال  ۱۳۴۸ مهاجم اول تیم ملی بود.

وی در سال  ۱۳۴۳ برای اولین بار به کشور آمریکا رفت. بعد از پایان محرومیت یک ساله او و یاران شاهین مثل حمید جاسمیان، همایون بهزادی، مرحوم محراب شاهرخی و ... در سال  ۴۴ و در میان استقبال شادروان غلامرضا تختی، همایون بهزادی و ده هزارهوادار مشتاق به ایران بازگشت و کسوت ملی خود را یکسال بعد خاتمه داد.

او سپس برای ادامه تحصیل به همراه همسرش راهی کشور آمریکا شد و در آن جا فوق لیسانس مدیریت مالی گرفت. سال‌های حضور در این کشور را با تیم کیکرز بالتیمور در میادین فوتبال حاضر شد. در غیاب او یاران شاهین دسته جمعی به تیم پرسپولیس پیوستند و او هم غیابا پرسپولیسی شد.

شیرزادگان در سال‌های دهه  ۵۰ سرمربی تیم نفت تهران بود. تیمی که از وجود مایلی کهن، فرزام نیا و... به عنوان بازیکن بهره می‌برد.





نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها : حمید شیرزادگان،
لینک های مرتبط :

جمعه 16 فروردین 1392 :: نویسنده : کوروش هویدا
زندگینامه : 

ناصر حجازی در تهران، محله آریانا (مالک اشتر) در تاریخ 28 آذرماه 1328 به دنیا آمد. وی دروازه بان سابق تیم های استقلال (تاج) و تیم ملی ایران است که اکنون به مربیگری می پردازد. او از محبوب ترین و مشهور ترین فوتبالیست های ایرانی بشمار می رود و در استقلال تهران از او بعنوان تنها اسطوره ی این باشگاه نام می برند. در سال 1378 کنفدراسیون فوتبال آسیا وی را بعنوان دومین دروازه بان برتر قرن بیستمِ این قاره انتخاب کرد. پدرش متولد تبریز بود و آژانس املاک داشت. وی با چهار خواهر و یک برادر در خانواده ای 8 نفری زندگی می کرد.  در کودکی بازیگوش بود و در سوم دبستان، ششم ابتدایی و ششم دبیرستان رفوزه شد. اما به هر ترتیب موفق شد دیپلم بگیرد. دوران دبستان را در دبستان هخامنش طی کرد و دوره دبیرستان را در دبیرستان های سعادت، سینا، سهند و شرف طی کرد. رشته اصلی وی بسکتبال بود و حتی برای تیم جوانان بسکتبال ایران هم انتخاب شد اما روزی با دوستانش به تماشای مسابقات فوتبال منطقه ی 8 می رود در آنجا تیم مدرسه منتخب مدرسه اشان بازی داشته و اتفاقا دروازبان تیم آسیب دیده بوده است؛  حسین دستگاه (خبرنگار وقت کیهان ورزشی) که مربی تیم مدرسه بود او را صدا می زند و پست دروازبانی را به او می سپارد. دو ماه بعد همراه با تیم کیهان ورزشی که بازیکنانی همچون غلام وفاخواه، مهدی مناجاتی و مجید حلوایی را به خدمت داشت راهی گرگان میشود تا برای این تیم بازی کند. در گرگان در حالی که وی تنها 16 سال داشت نتیجه را 1-0 واگذار کردند. فردی به نام هویدا اولین پیشنهاد حرفه ای فوتبال را به او کرد و وی به تیم دسته دومی دارایی پیوست و به تحصیلاتش ادامه داد و توانست در مدرسه عالی ترجمه مدرک لیسانس مترجمی زبان انگلیسی بگیرد.
رده باشگاهی

ناصر حجازی در دهه ی 40 دروازه بان باشگاه تاج بود. در سن 18سالگی با این تیم شروع کرد و همراه با این تیم اولین قهرمانی آسیا را در سال 1349 با مربیگری رایکوف بدست آورد. در این بازی وی دروازه بان تیم تاج بود و بازی در ورزشگاه امجدیه (شهید شیرودی) مقابل تیم هاپوئل از اسرائیل برگزار میشد. در این بازی غلام وفا خواه در دقیقه 83 نتیجه را مساوی کرد و در وقت اضافه تیم تاج با گل مسعود معینی مدافع پیش تاخته خود در وقت اضافه قهرمان جام باشگاه های آسیا شد. بعد از حضور در جام جهانی در سال 1356 از طرف باشگاه منچستر یونایتد پیشنهادی دریافت کرد و یک ماه با این تیم تمرین کرد و حتی در برابر تیم استوک سیتی برای منچستر یونایتد بازی کرد. متاسفانه علیرغم اینکه تیم منچستریونایتد خواهان بخدمت گرفتن وی بود بخاطر مشکلاتی که در ایران وجود داشت موفق به امضای قرار داد با این تیم نشد.

رده ملی

بعد از ملحق شدن به تیم ملی ایران وی توانست با تصاحب جام ملت های آسیا در سال 1346 به افتخارات خود بیافزاید. بهترین بازی و البته خاطره انگیز ترین بازی وی برای تیم ملی ایران در برابر کره  شمالی بوده است که در ورزشگاه 70 هزارنفری اما خاکی این کشور برگزار شد. البته خودش بازی دوستانه تیم ملی جوانان با زسکا مسکو روسیه را بهترین بازی خود می داند . وی قهرمانی در جام ملت های آسیا را دوبار دیگر در سالهای 1350 و 1354 همراه با تیم ملی ایران تجربه کرد. در سال 1350، او تیم ملی ایران را در بازی های المپیک مونیخ همراهی کرد و به جام جهانی 1386 آرژانتین نیز راه یافت.

دوران مربیگری

وی بخاطر قانونی من دراوردی (قانون 29 ساله ها) که حضور در دروازه را برای بازیکنانی که بیش از 29 سال دارند منع میکرد، مجبور به کناره گیری از فوتبال حرفه ای شد. سپس به کشورهای جنوب شرق آسیا سفر کرد. در آنجا مربی-بازیکن تیم محمدان بنگلادش بود و توانست این تیم را به جمع هشت تیم برتر آسیا برساند. وی با تیم محمدان توانست پرسپولیس تهران را نیز شکست دهد.

در طی دهه ی 70، حجازی مربی بسیاری از تیم های فوتبال از قبیل بانک تجارت، ماشین سازی ، استقلال تهران و استقلال اهواز بود. در زمان کار با تیم استقلال تهران، ناصر حجازی توانست با این تیم به فینال جام باشگاه های آسیا راه یابد؛ اما متاسفانه بخاطر اشتباهات فردی بعضی از بازیکنان موفق به فتح این جام نشد و به نایب قهرمانی رضایت داد. بسیاری از منتقدین از او انتظار قهرمانی را داشتند اما بعد از اولین اخراج او از استقلال در اردبیهشت ماه سال 1378 ، تکرار نایب قهرمانی او در آسیا برای تیم های ایرانی ده سال طول کشید تا سرانجام درست زمانی که او به استقلال بازگشت تیم باشگاهی فولاد سپاهان با مربیگری لوکا بوناچیچ توانست همین عنوان در آسیا تکرار کند. در طی دوران مربیگری، ناصر حجازی توانسته است بازیکنانی مانند علی دایی و رحمان رضایی را به فوتبال ایران معرفی کند.





نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها : ناصر حجازی،
لینک های مرتبط :

جمعه 16 فروردین 1392 :: نویسنده : کوروش هویدا
زندگینامه :

ابراهیم جوادی، یکی از شاخص ترین چهره های تاریخ کشتی ایران در سال ۱۳۲۲ در قزوین به دنیا آمد. پس از سالها کشتی‌ گرفتن بر روی تشک پر از کاه یا روی زمین خاکی، این عاشق کشتی، نخستین بار در سال ۱۳۳۹ در باشگاهی در کرج نام‌نویسی کرد. اولین قهرمانی جوادی در مسابقاتی بود که شهرداری کرج در این شهر برگزار نمود و او با پیروزی بر مسعود زکی خانی در فینال به قهرمانی رسید، آن هم با ۴۵ کیلوگرم وزن. 

ابراهیم جوادی با عزمی راسخ برای حضور بر سکوهای مهم تلاش می کرد ولی در گذشت برادرش بر اثر ضرب دیدگی حین تمرین کشتی در سال ۱۳۴۴ از لحاظ روحی به شدت به او آسیب رساند. در آن زمان وزن اول کشتی ۵۲ کیلوگرم بود ولی جوادی به علت وزن بسیار کم (۴۶ کیلوگرم) نتوانست در مسابقات انتخابی المپیک ۱۹۶۸ به پیراهن تیم ملی برسد و از کشتی خداحافظی کرد. اضافه شدن وزن ۴۸ کیلو انگیزه ای دوباره به وی بخشید تا در سال ۱۳۴۷ در مسابقات انتخابی جام تفلیس حضور یابد. او با موفقیت در این مسابقات، راهی تفلیس شد و در آنجا به مدال نقره رسید. در مسابقات انتخابی رقابت های جهانی ۱۹۶۹ ماردل پلاتا او به مقام اول دست یافت تا اولین حضور جهانی خود را تجربه کند. روزهای هشتم تا دهم مارس ۱۹۶۹، ماردل پلاتا، شاهد اولین رقابت ۴۸ کیلویی‌ها در دنیا بود. ابراهیم جوادی در کنار هفت کشتی گیر دیگر با قرعه شماره ۶ مسابقات را شروع کرد. در دور اول با آنتونیو دالوسیو از آرژانتین روبرو شد و با ضربه‌فنی به پیروزی رسید. او در دور دوم با سخت‌ترین حریف خود بعنی رومان دیمیتریوف از شوروی کشتی گرفت و این مبارزه را هم با امتیاز (۷-۲) برد. پس از این پیروزی درخشان، جوادی ابتدا دال کستل از ایالات متحده را با اختلاف مغلوب کرد و سپس با گذشتن از سد آکی‌هیکو اومدا از ژاپن بر سکوی قهرمانی جهان ایستاد. 
۱۶ ماه بعد وقتی ۴۸ کیلویی ها به خوبی در دنیای کشتی جا افتاده بودند، رقابت های جهانی طی روزهای نهم تا یازدهم ماه جولای ۱۹۷۰ در شهر ادمونتون کانادا برگزار شد. در این دوره ۱۲ نفر در وزن ۴۸ کیلوگرم شرکت داشتند که جوادی با قرعه شماره ۳ شاخص‌ترین شرکت کننده به شمار می‌رفت. او مسابقات را با پیروزی بر صفریایگین از ترکیه آغاز کرد و سپس با کسب پنج پیروزی پیاپی دیگر با اقتدار تمام بر سکوی اول جهان قرار گرفت و دومین مدال طلای جهانی خود را برگردن آویخت. ۱۴ ماه بعد از این رویداد مهم، یعنی آگوست سال ۱۹۷۱ در استادیوم واسیلفسکی شهر صوفیه، ابراهیم جوادی یک بار دیگر اقتدار خود را به رخ تمامی ۴۸ کیلویی‌های دنیا کشید و با شش پیروزی تحسین برانگیز به سومین طلای جهانی خود دست یافت تا امید اول کسب مدال طلای المپیک مونیخ باشد، میعادگاهی که برای جوادی تبدیل به برزخ شد. در مونیخ، همگان منتظر پیروزی‌های جوادی و قهرمانی او بودند . ۱۵ کشتی گیر در ۴۸ کیلوگرم حضور داشتند و جوادی با قرعه شماره ۵ در برابر سرجیو گونزالس از ایالات متحده قرار گرفت و به علت وزن کم کردن زیاد و تحلیل رفتن قوای جسمی و روحی به تساوی رسید. 
در دور دوم یموان بازار از مغولستان با ضربه فنی مغلوب جوادی شد. سومین مبارزه او با صفریایگین از ترکیه بود که با اختلاف ده امتیاز شکست را پذیرا گردید تا جوادی برای چهارمین سال متوالی روردروی آکی‌هیکو اومدا ژاپنی قرار گیرد که البته باز هم با امتیاز (۱۰-۸) وی را شکست داد. در دور پنجم فقط سه کشتی‌گیر در جدول باقی مانده بودند تا برای سه مدال مبارزه کنند. جوادی در اولین مبارزه رومان دیمیتریوف روس را بار دیگر شکست داد ولی در پیکار آخر خود در بدترین شرایط روحی و جسمی مغلوب نیکولف از بلغارستان شد تا علی رغم تمامی شایستگی‌ها بر سکوی سوم المپیک قرار گیرد. این تنها شکست جوادی در مسابقات جهانی و المپیک بود. پس از خاتمه بازیهای المپیک مونیخ ، جوادی نتوانست در وزن ۴۸ کیلوگرم باقی بماند. وزن او سنگین شده بود و او قادر نبود آن همه فشار را برای کاهش وزن تحمل نماید، بنابراین به وزن ۵۲ کیلوگرم صعود کرد و در مسابقات ۱۹۷۳ تهران در این وزن مبارزه نمود. 
هر چند در این دوره ۱۶ کشتی‌گیر قدرتمند حضور داشتند و برای جوادی اولین تجربه در این وزن بود ولی او با اقتدار تمام و کسب ۶ پیروزی به مقام قهرمانی جهان رسید و بر تشک کشتی بوسه زد تا با دنیای قهرمانی وداع نماید. البته سال بعد به اصرار جامعه کشتی در بازیهای آسیایی ۱۹۷۴ تهران حضور یافت و با اقتدار قهرمان شد. او در سال ۱۹۷۰ هم قهرمان بازیهای آسیایی شده بود. ابراهیم جوادی در طی حضور خود در تیم ملی علاوه بر چهار طلای جهانی در تورنمنت‌های مهمی چون جام دانکلف، جام تفلیس، جام تاتراس لهستان و... هم به مدال طلا دست یافت تا پرافتخارترین سبک وزن تاریخ کشتی ایران باشد. در المپیک ۱۹۷۶ مونترال و ۱۹۹۲ بارسلونا او به عنوان مربی همراه تیم ملی بود و اکنون ریاست هیئت کشتی شهرستان کرج را برعهده دارد.





نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها : ابراهیم جوادی،
لینک های مرتبط :

چهارشنبه 14 فروردین 1392 :: نویسنده : کوروش هویدا
زندگینامه :

منصور سوادآبادی مهدی‌زاده (زاده ۱۳۱۷ در تهرانکشتی‌گیر آزادکار بازنشستهٔ ایرانی است. وی برندهٔ ۳ مدال طلا و یک مدال برنز جهانی است و در ۳ المپیک ۱۹۶۰، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸ شرکت کرد که موفق به کسب مدال نشد.

مهدی‌زاده در المپیک ۱۹۶۰ رم پس از شکست با ضربه فنی از فرد توماس کشتی‌گیر نیوزیلند و مساوی با حسن گنگور از ترکیه (قهرمان مسابقات) حذف شد. بهترین نتیجهٔ او در المپیک ۱۹۶۴ توکیو به دست آمد که بدون باخت و فقط با یک تساوی به مقام چهارم رسید. او در این مسابقات نفر اول و دوم را شکست داد و با نفر سوم مساوی کرد ولی با توجه به قوانین مسابقات به مقام چهارم رسید. در المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی با این که در رقابت‌های انتخابی شرکت نکرده بود به جای منوچهر مشهدی آقا نفر اول مسابقات انتخابی به المپیک اعزام شد و با شکست در اولین مسابقه از بلا کشتی‌گیر رومانی حذف شد.

مهدی‌زاده در سال ۱۹۷۳ مربی تیم ملی کشتی آزاد ایران بود.





نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها : منصور مهدی‌زاده،
لینک های مرتبط :

چهارشنبه 14 فروردین 1392 :: نویسنده : کوروش هویدا
زندگینامه :

برترین کشتی گیر ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در سال ۱۳۵۰ در مشهد مقدس متولد شد. رسول و امیررضا (برادر بزرگترش) از نوجوانی به کشتی علاقمند بودند و زیر نظر پدرشان، محمد خادم (نایب قهرمان جهان در سال ۱۹۶۳) تمرینات خود را آغاز نمودند. خادم خیلی زود مراحل پیشرفت را پیمود و در سال ۱۹۹۰ در نوزده سالگی برنده مدال نقره بازی های آسیایی در وزن ۶۸ کیلوگرم شد.

     برترین کشتی گیر ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در سال ۱۳۵۰ در مشهد مقدس متولد شد. رسول و امیررضا (برادر بزرگترش) از نوجوانی به کشتی علاقمند بودند و زیر نظر پدرشان، محمد خادم (نایب قهرمان جهان در سال ۱۹۶۳) تمرینات خود را آغاز نمودند. خادم خیلی زود مراحل پیشرفت را پیمود و در سال ۱۹۹۰ در نوزده سالگی برنده مدال نقره بازی های آسیایی در وزن ۶۸ کیلوگرم شد. او تنها کشتی گیری است که در پنج وزن مختلف (۶۸، ۸۲، ۹۰، ۱۰۰، ۱۳۰ کیلوگرم) پیراهن تیم ملی را در رقابت های بین المللی بر تن کرده است. 

     در سال ۱۹۹۱ در رقابت های قهرمانی آسیا در دهلی نو به مدال طلای وزن ۸۲ کیلوگرم رسید و در همین سال در مسابقه های جهانی وارنا حضور یافت که با قبول دو باخت، حذف شد. پس از تجربه وارنا، رسول در المپیک ۱۹۹۲ موفق شد به مرحله نیمه پایانی راه یابد و پس از قبول شکست مقابل کوین جکسون از ایالات متحده، با پیروزی ۶-صفر مقابل گشتونر از آلمان به مدال برنز المپیک دست یابد. در جهانی ۱۹۹۳، در وزن ۱۰۰ کیلوگرم به روی تشک رفت که موفقیتی به دست نیاورد. 

     از سال ۱۹۹۴ تا المپیک ۱۹۹۶، او بر تمامی حریفان خود غلبه کرد و با پیروزی بر مخاربک خادارتسف از روسیه (برنده هفت مدال طلای جهان و المپیک) در سه فینال پی در پی، صاحب دو مدال طلای جهان (۱۹۹۴، ۱۹۹۵) و یک مدال طلای المپیک ۱۹۹۶ شد. مدال طلای خادم در بازیهای المپیک ۹۶ به ۲۸ سال انتظار ورزش ایران برای کسب مدال طلا در بازی های المپیک پایان داد. 

     چهره استثنایی کشتی ایران به علت آسیب دیدگی از کشتی قهرمانی دوری کرد ولی با اصرار جامعه کشتی در وزن ۱۳۰ کیلوگرم مسابقه جهانی ۱۹۹۸ تهران حضور یافت. در این رقابت ها هرچند وزن وی از ۱۰۵ کیلوگرم ***** نمی کرد ولی با هوش سرشار خود تا دیدار پایانی پیش رفت و در این مرحله به الکسیس رودریگوئز از کوبا باخت و با مدال نقره جهان از صحنه قهرمانی خداحافظی نمود. 

     در سال ۲۰۰۲ که ایران بار دیگر میزبان مسابقه های قهرمانی جهان بود، رسول به عنوان مدیر تیم ملی یکی از ارکان قهرمانی ایران شد ولی پس از کناره گیری امیررضا خادم از ریاست فدارسیون کشتی، رسول هم ار کشتی کناره گیری کرد و در سال ۱۳۸۱ در انتخابات شورای شهر تهران شرکت نمود و با رای مردم تهران به شورای شهر راه یافت. 

عنوان: قهرمان المپیک و جهان  

تاریخ تولد: متولد سال 1350     

قد: 184 سانتیمتر

وزن: قهرمان وزن های 68، 82، 90، 100 و 130 کیلوگرم

رکورد: 10 طلا، 2 نقره، 2 برنز (2 مدال المپبک – 6 مدال جهانی – 2 مدال بازیهای آسیایی و 4 مدال آسیایی)

مهمترین افتخارات 

برنز           ----            1989      مسابقات جهانی

نقره          پکن            1990     بازیهای آسیایی

طلا           -----           1991      مسابقات جهانی

طلا           دهلی نو     1991      قهرمانی آسیا

طلا          تهران           1992      قهرمانی آسیا

برنز          بارسلونا       1992      المپیک

طلا          اولانباتور       1993       قهرمانی آسیا

برنز          -----            1994      جام جهانی

طلا          استانبول      1994       قهرمانی جهان

طلا          هیروشیما     1994       بازیهای آسیایی

طلا          مانیل           1995        قهرمانی آسیا

طلا          آتلانتا           1995         قهرمانی جهان

طلا          شیائوشین   1996         قهرمانی آسیا

طلا          آتلانتا           1996         المپیک 

نقره         تهران           1998          قهرمانی جهان





نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها : رسول خادم،
لینک های مرتبط :

چهارشنبه 14 فروردین 1392 :: نویسنده : کوروش هویدا
زندگینامه :

امیررضا خادم (زاده ۱۳۴۸ در شهرمقدس مشهدکشتی‌گیر کشتی آزاد، مدیر ورزشی و سیاست‌مدار ایرانی است.

او توانسته است دو نشان برنز در المپیک ۱۹۹۲ بارسلونا و المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا بدست آورد و چهار بار در المپیک در ۴ وزن متفاوت مسابقه داده‌است.

خادم نخستین ورزش‌کار حرفه‌ای است که وارد مجلس شورای اسلامی ایران شده‌است. او در سال ۱۳۸۲ نماینده سوم تهران در مجلس هفتم شد. وی در زمان قهرمانی تیم ملی کشتی آزاد ایران در مسابقات جهانی ۱۹۹۸ تهران مدیر تیم‌های ملی کشتی و در زمان قهرمانی تیم ملی کشتی آزاد ایران در مسابقات جهانی ۲۰۰۲ تهران رئیس فدراسیون کشتی بود.

پدر وی محمد خادم و برادر کوچکترش رسول خادم نیز از قهرمانان کشتی ایران و جهان هستند.

دوران کشتی‌گیری

امیررضا خادم نخستین بار در المپیک ۱۹۸۸ سئول در ۱۸ سالگی به عضویت تیم ملی در وزن ۶۸ کیلوگرم درآمد، وی در این مسابقات چهار دور در جدول باقی ماند و با شکست از آرسن فادزائف از شوروی (قهرمان مسابقات) حذف شد. در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۸۹ مارتینی سوئیس به مقام پنجم رسید. سال بعد در مسابقات جهانی ۱۹۹۰ توکیو به وزن ۷۴ کیلو رفت و به مدال برنز دست یافت و در مسابقات جهانی کشتی ۱۹۹۱ وارنا با پیروزی برکنی ماندی (قهرمان المپیک ۸۸ و جهانی ۸۹) به مدال طلا رسید. مدال طلای او با پیروزی بر حریف آمریکائی در فینال بازتاب گسترده‌ای در ایران داشت و تصویر بارانداز منجر به پیروزی او در این مسابقه تا سال‌ها از تصاویر برگزیده تلویزیونی قبل از پخش برنامه‌ها و اخبار ورزشی در ایران بود. او در همین سال در دهلی نو مقام دوم مسابقات قهرمانی آسیا (پس از پارک جانگ سون از کره‌ جنوبی) را به دست آورد.

امیر خادم در سال ۱۹۹۲ در مسابقات قهرمانی آسیا در تهران بر سکوی نخست ایستاد و در همین سال در المپیک بارسلون با یک باخت به پارک جانگ سون به مدال برنز المپیک رسید. در مسابقات جهانی تورنتو ۱۹۹۳ به وزن ۸۲ کیلو رفت و در دور دوم مقابل «دووراک» کشتی‌گیر مجارستانی درحالیکه ۳-صفر جلو بود در هنگام اجرای بارانداز با بدل‌کاری حریف ضربه فنی شد و حذف گردید. در مسابقات جهانی ۱۹۹۴ استانبول بعد از دو پیروزی بر المادی جبرائیلف از قزاقستان (قهرمان جهان در سال ۸۹ و نایب‌قهرمان المپیک بارسلون) و کشتی‌گیری از کره جنوبی، در دور سوم درحالی‌که از صباح‌الدین اوزترک از ترکیه (قهرمان مسابقات و قهرمان سال قبل) ۵-صفر جلو بود، ۵-۵ مساوی شد و با رأی داوران حذف گردید. او در همین سال موفق شد مدال طلای بازی‌های آسیایی هیروشیما را تصاحب کند. در مسابقات جهانی ۱۹۹۵ آتلانتا هفتم شد و در المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا یک بار دیگر مدال برنز المپیک را بر گردن انداخت، او در این مسابقات پس از شکست از حاجی‌مراد ماگومدوف از روسیه در بازی رده‌بندی صباح‌الدین اوزترک را شکست داد و پس از مسابقات کناره‌گیری خود از کشتی را اعلام کرد.

خادم در سال ۱۳۷۶ به عنوان مدیر تیم‌های ملی کشتی ایران انتخاب شد و در این پست قهرمانی کشتی جهان در سال ۱۹۹۸ در تهران را با ۳ طلا، ۲ نقره و ۱ برنز به‌دست آورد. این اولین قهرمانی جهان کشتی ایران پس از ۳۳ سال بود.

خادم پیش از المپیک ۲۰۰۰ سیدنی دوباره به صحنه کشتی برگشت و با موفقیت در مسابقات انتخابی در چهارمین حضور خود در المپیک به مقام چهارم رسید. او پس از آن ریاست فدراسیون کشتی ایران را برعهده گرفت و تیم ملی کشتی آزاد ایران در زمان مسئولیت او، چهارمین قهرمانی جهان خود را در مسابقات جهانی ۲۰۰۲ تهران به دست آورد. وی قبل از المپیک ۲۰۰۴ آتن در حالی‌که نمایندگی مجلس را بر عهده داشت به روی تشک کشتی برگشت. خادم، علی رغم اعتراض برخی سیاست‌مداران و همکاران او در مجلس که معتقد بودند حضور یک نماینده مجلس با دوبنده بر روی تشک کشتی به شأن او لطمه می‌زند، به تلاش خود برای پنجمین حضور در المپیک (که یک رکورد در ورزش ایران محسوب می‌شد) ادامه داد اما پس از شکست مقابل مجید خدایی در یک تورنمنت بین‌المللی در ترکیب تیم ملی قرار نگرفت و برای همیشه به ورزش حرفه‌ای خاتمه داد.





نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها : امیررضا خادم،
لینک های مرتبط :

چهارشنبه 14 فروردین 1392 :: نویسنده : کوروش هویدا

زندگینامه :

عبدالله موحد، بی شک یکی از نوابغ تاریخ کشتی جهان است. او جزء معدود قهرمانان کشتی جهان است که در شش سال پیاپی از عنوان قهرمانی خود دفاع کرده اند. موحد در شهر بابلسر به دنیا آمد و به غیر از کشتی در والیبال و قایقرانی هم تبحر فراوانی داشت. پس از چند سال تمرین در کشتی هم به مهارت قابل توجهی دست یافت. در اسفند سال 1340، به عنوان ذخیره صنعت کاران در وزن 70 کیلو در دیدار دوستانه میان تیم های ملی ایران و شوروی در تهران انتخاب شد و در تیم دوم ایران با زاربگ بریاشویلی قهرمان سرشناس روس کشتی گرفت. موحد این کشتی گیر را برد و نامش بر سر زبانها افتاد. چندی بعد در جریان مسابقات انتخابی تیم ملی جهت شرکت در مسابقه های قهرمانی جهان در تولیدوی آمریکا (1962) با صنعت کاران مساوی کرد. لیکن کمیته فنی فدراسیون کشتی به رهبری مرحوم حبیب الله بلور رای به حضور صنعت کاران داد که سال قبل قهرمان جهان شده بود. موحد به همراه عبدالله خدابنده (52 کیلو) به عنوان کشتی گیر ذخیره به آمریکا اعزام شد. برای مسابقات جهانی 1963 صوفیه، صنعت کاران به جای امامعلی حبیبی در وزن 78 کیلوگرم کشتی گرفت و موحد برای نخستین بار فرصت حضور در رقابت های جهانی را یافت و در اولین تجربه جهانی کشتی های خوبی گرفت. در کشتی اول به محمود آتالای از ترکیه 2-1 باخت. در دورهای دوم و سوم به ترتیب بر فرانک اولدتف از آلمان شرقی سابق و نمزل از آلمان غربی با امتیاز پیروز شد و در دور چهارم با اینوولچف بلغاری که در آن زمان قهرمان جهان بود به نتیجه مساوی رسید که به دلیل آنکه امتیازات منفی دو کشتی گیر به شش رسیده بود، هردو حذف شدند و مشترکا در مکان ششم قرار گرفتند. در المپیک 1964 توکیو، موحد بدون باخت در وزن 70 کیلو پنجم شد. او کشتی گیران انگلیسی، استرالیایی و کره ای را با امتیاز مغلوب کرد و با ایوائو هوریوچی و اینوولچف مساوی کرد. از سال 1965 و مسابقه های جهانی منچستر درخشش خارق العاده موحد آغاز شد و در این رقابت ها بالاتر از محمود آتالای (ترکیه) و زاربگ بریاشویلی به مدال طلای وزن 70 کیلوگزم دست یافت. عبدالله موحد در سال 1966 و 1967 دوبار دیگر بر سکوی قهرمانی جهان قرار گرفت و با کارنامه ای درخشان پا به بازی های المپیک 1968 مکزیکوسیتی نهاد. در بازی های المپیک او بالاتر از اینوولچف قهرمان مشهور بلغارستان به مدال طلای 70 کیلوگرم رسید. موحد در جهانی 1969 ماردل پلاتا و 1970 ادمونتون هم با غلبه بر تمامی رقبای خود به مدال طلای وزن 68 کیلوگرم دست یافت تا با 6 مدال طلای پی درپی به صف اسطوره های این ورزش بپیوندند و روکوردی جاودان برای کشتی ایران برجای گذارد.

موحد در سال 1971 در رقابت های جهانی صوفیه حضور یافت ولی چهارم شد و در بازی های المپیک 1972 مونیخ هم که آخرین حضور او بود به علت آسیب دیدگی رقابت ها را ترک گفت. علاوه بر شش مدال طلای جهان و المپیک، عبدالله موحد در بازیهای آسیایی 1966 (بانگکوک) و 1970 (بانگکوک) هم موفق به کسب مدال طلا شد.





نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها : عبدالله موحد،
لینک های مرتبط :

چهارشنبه 14 فروردین 1392 :: نویسنده : کوروش هویدا

زندگینامه :

علیرضا سلیمانی کربلایی (زادهٔ بهمن ۱۳۳۴ در تهران) کشتی‌گیر آزادکار بازنشستهٔ ایرانی است. وی تنها کشتی‌گیر ایرانی است که قهرمانی جهان در دستهٔ فوق سنگین را به دست آورده و اولین قهرمان جهان کشتی ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ است که با قهرمانی او در سال ۱۹۸۹ در مارتینی سوئیس به دست آمد. وی در فینال آن مسابقات بروس بومگارتنر کشتی‌گیر آمریکایی را ۴-۵ شکست داد.

اوج دوران ورزش قهرمانی سلیمانی در دههٔ ۱۳۶۰ بود که ایران کمتر در رقابت‌های بین‌المللی حاضر می‌شد، به همین جهت سلیمانی در دو المپیک ۱۹۸۰ و ۱۹۸۴ به دلیل عدم شرکت ایران و در المپیک ۱۹۸۸ به دلیل مشکل ویزا حضور نداشت. اما در المپیک ۱۹۷۶ مونترآل با ۲۰ سال سن در وزن ۹۷ کیلو رقابت کرد که با دو باخت و یک برد حذف شد. او در المپیک ۱۹۹۲ بارسلون هم در سن ۳۶ سالگی شرکت داشت او که پرچم‌دار کاروان ورزشی ایران هم بود، ابتدا ۳ پیروزی با ضربهٔ فنی را به نام ثبت خود کرد اما در رقابت چهارم در یک دیدار بسیار نزدیک که ۱۰ دقیقه و ۱۹ ثانیه طول کشید ۱-۲ ازمحمود دمیر ترک شکست خورد و در بازی پنجم با مساوی برابر کشتی‌گیر کانادا به مقام ششم رسید.

سلیمانی همچنین یک رقیب و حریف تمرینی جدی و باتجربه‌تر به نام رضا سوخته‌سرایی داشت که همواره رقابت سختی برای قرارگرفتن در ترکیب تیم ملی داشتند. یکی از نقاط عطف دوران ورزش این دو بازی‌های آسیائی سئول ۱۹۸۶ بود که سوخته‌سرایی تصمیم گرفت در کشتی فرنگی شرکت کند تا سلیمانی در ترکیب تیم آزاد قرار گیرد و هر دو نیز مدال طلای بازی‌های آسیایی را کسب کردند.





نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها : علیرضا سلیمانی،
لینک های مرتبط :

چهارشنبه 14 فروردین 1392 :: نویسنده : کوروش هویدا

زندگینامه :


محمدعلی خجسته‌پور در سال ۱۳۱۰ در تبریز به دنیا آمد و در سن 10 سالگی به همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد.
خانواده وی پس از انتقال به تهران، در محله شاهپور روبه‌روی باشگاه پولاد ساکن شدند و خجسته‌پور، کشتی را از همان جا شروع کرد.

وی در سال ۱۳۳۱ در مسابقات قهرمانی کشور که در تبریز برگزار شد، داود مستمع از تیم میزبان و خلیل رعیت پناه (برنده اولین مدال کشتی ایران در تاریخ بازی‌های آسیایی) را مغلوب کرد.

دوبنده تیم ملی را نخستین بار در سال ۱۳۳۴ در جشنواره ورشو پوشید. آن جا به رقیب ژاپنی و سالکامانیدزه از شوروی باخت اما با چهار پیروزی نقره گرفت تا امیدوارانه منتظر رقابت های انتخابی برای المپیک بماند.

محمود ملاقاسمی در انتخابی‌ المپیک ملبورن مغلوب خجسته پور شد. اما ابوالفضل حسین‌پور بر او غلبه کرد. سپس رای آن کشتی جنجالی برگشت و خجسته پور به المپیک رفت.

یازده کشتی‌گیر در ۵۲ کیلوگرم حضور داشتند که ۱۰ نفرشان دنبال ملاقاسمی می‌گشتند. خجسته پور قرعه شماره ۱۱ را برداشت و در دور اول استراحت کرد.

در المپیک، خجسته‌پور لوئیجی چینازو از ایتالیا را بدون از دست دادن امتیاز شکست داد.. سپس ریچارد دلگادو نفر پنجم جهان از آمریکا را هم ۷-۱ مغلوب کرد.

زندگینامه: محمدعلی خجسته‌پور

شانزدهمین دوره مسابقات کشتی آزاد قهرمانی کشور (قزوین) خرداد و تیر 1334 
ردیف بالا از راست: حسین نوری - غلامرضا تختی - حاج عبدالحسین فعلی (مربی) - حسین عرب و نبی سروری
ردیف پائین از راست: سید تقی اشراق - مصطفی تاجیک - حسین بدر و محمد خجسته پور

وی تاداشی آسایی از ژاپن که بدلکار ماهری بود را در یک کشتی نفسگیر شکست داد. در جدال برای نقره و برنز، حسین آکباش از ترکیه نیز با دو خاک به خجسته پور باخت. سالکامانیدزه از شوروی طلا گرفت. مدال نقره به ایران رسید و مدال برنز نصیب ترکیه شد.

با آسیب دیدگی خجسته پور ۲۹ ساله در مسابقات انتخابی المپیک ۱۹۶۰ رم، محمدابراهیم سیف پور ۲۲ ساله جای وی را در تیم ملی گرفت. پس از آن خجسته پور از کشتی خداحافظی کرد و جامه مربیگری پوشید.

خجسته پور که کارمند راه‌آهن بود در سال ۱۹۷۴ مربی تیم ملی در مسابقات جهانی استانبول شد و همزمان در باشگاه راه آهن نیز مربی بود. وی در آغاز دهه ۷۰ سرپرست تیم منتخب ایران در جام تفلیس بود.

برخی از خاطرات مرحوم محمد علی خجسته‌پور در مورد جهان پهلوان تختی:

تختی در تمام امور زندگی‌اش جوانمردی سرلوحه کارش بود و هیچگاه این اخلاق را فراموش نکرد.

  • من نه تنها در تیم، بلکه در اداره‌ تربیت بدنی راه آهن و باشگاه فولاد نیز با وی همدوره و همکار بودم و رفاقت نزدیکی با یکدیگر داشتیم. وی در اردوهای تیم ملی نیز همیشه احترام خاصی برای مربیان و قهرمانان کشتی قائل بود.زندگینامه: محمدعلی خجسته‌پور
  • خاطره در باره زلزله بوئین زهرا: در آن زمان به خوبی یادم است پس از وقوع زلزله، مرحوم تختی به همراه مهدی دری، سردبیر سابق کیهان ورزشی، نصف شب به منزل ما آمدند و گفتند، فردا 8 صبح در جاده شمیران قصد داریم جهت کمک به زلزله زدگان، پول جمع کنیم. فردای آن روز به همراه سروری، یعقوبی و گیوه چی در آن مکان حضور پیدا کردیم و یک سینی در دست گرفتیم، مردم نیز اسکناس‌ها‌ی یک تومانی، 10 تومانی و ... کمک کردند. اما درحالیکه به طرف سه راه استانبول رفتیم، ساواکی ها ریختند واجازه این کار را ندادند. سپس مرحوم تختی تمام مبالغ جمع شده را به مردم زلزله زده بویین زهرا اهدا کرد که این مساله کار بزرگی در آن زمان بود.
  • وقتی از ملبورن آمدیم، به همراه امامعلی حبیبی، یعقوبی و مرحوم تختی که موفق به کسب مدال المپیک ملبورن شده بودیم، مورد استقبال قرار گرفتیم که مرحوم تختی با صمیمت خاصی مورد توجه مردم قرار گرفت.
  • خاطره در مورد یکی از جوانمردی‌های تختی: مدیر کل راه آهن (چون تختی کارمند راه آهن بود) بخاطر نتایج درخشان او، مراسم باشکوهی ترتیب داده بود. وقتی مراسم تمام شد، پاکتی را به جهان پهلوان تقدیم کرد. بیرون آمدیم از من پرسید: یخچال صغیرها کجاست؟ گفتم نزدیکی خیابان شهباز، گفت: برویم آنجا، بعد از رسیدن به محل مورد نظر، یکی از بچه‌ها، ما را به یک یخچال مخروبه هدایت کرد، درون یک گودال، اتاقی کاه گلی بود که زنی کنار آن لباس می‌شست. تختی نام شخصی را از آن زن پرسید و آن زن به اتاق اشاره کرد، وارد شدیم. داخل اتاق یک پلاس پهن بود و گوشه آن یکدست رختخواب فرسوده بود که جوان افلیجی در رختخواب خوابیده بود. تختی که ظاهراً او را قبلاً دیده بود و می‌شناخت، احوالش را پرسید، جوان گفت: وضع همین است که می‌بینید. با دیدن جوان افلیج و آن زن فوراً آنها را شناختم. چند وقت پیش روزنامه‌ها جار و جنجال به راه انداخته بودند که یک دختر پرورشگاهی و بی سرپرست، می‌خواهد با یک جوان افلیج ازدواج کند. دستگاه حاکم که با به راه انداختن تبلیغات وسیع سعی می‌کرد، خود را انسان دوست نشان دهد، برای آنها مراسم عروسی پر خرجی بر پا کرده بودند و بعد از اینکه به اندازه کافی برای خودشان تبلیغ کردند، دیگر سراغ این زوج نرفتند. تختی پس از دلجویی از آن جوان، پاکتی را که مدیر کل راه آهن به او داده بود، بی آنکه حتی در آن را باز کرده باشد، به آن جوان افلیج داد و مدتی بعد هم برای آن جوان دکه‌ای بر پا کرد تا محل درآمدی برای او و همسرش باشد.

محمدعلی خجسته‌پور ماه‌های آخر عمرش را در سفر به آمریکا برای دیدار با فرزندانش سپری کرد. در نوروز ۱۳۸۶ در حالی که یک ماه از درگذشت همسرش می‌گذشت، او نیز دیده از جهان فروبست و در آمریکا به خاک سپرده شد.





نوع مطلب : ورزشی، 
برچسب ها : محمدعلی خجسته‌پور،
لینک های مرتبط :

پنجشنبه 8 فروردین 1392 :: نویسنده : کوروش هویدا


( کل صفحات : 4 )    1   2   3   4   
درباره وبلاگ


زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست
هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود
صــحـنـه پــیــوســتـه بـه جــاســـت
خـرم آن نغـمه کـه مردم بـسـپـارند بـه یـاد

مدیر وبلاگ : کوروش هویدا
نویسندگان
نظرسنجی
نظرشمادرمورداین وبلاگ چیست؟






آمار وبلاگ



  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :