تبلیغات
وبكده آریانا - مطالب مهر 1393
وبكده آریانا
چه دعایی كنمت بهتر از این كه خدا پنجره باز اتاقت باشد
سنگاپور




جمهوری سنگاپور کشوری در آسیای جنوب شرقی است که یکی از مراکز بزرگ تجاری داد و ستد کالا در جهان محسوب می‌شود.
این کشور از شمال با مالزی و از جنوب با اندونزی همسایه است. آب و هوای این کشور گرم و مرطوب است و سالانه بیش از ۲۲۴ سانتی‌متر باران در آن می‌بارد.
بیشتر جمعیت این کشور در منطقه شهر سنگاپور متمرکز هستند و بقیه خاک این جزیره را جنگل‌های بارانی استوایی پوشانده است و مهمترین فعالیت مردم پراکنده در آن مناطق کشاورزی است.
سنگاپور از قرن نوزدهم مستعمره انگلیس شد و طی جنگ جهانی دوم از سال ۱۹۴۲ تا سال ۱۹۴۵ به دست ژاپن افتاد. پس از آن جزئی از مالزی شد و سرانجام در ۱۹۶۵ از مالزی اعلام استقلال کرد.
سنگاپور از لحاظ ذخایر معدنی کشوری فقیر است، اما اقتصاد آن که به بخش خدمات، چینی، تولیدات الکترونیکی و صنایع دستی وابسته است، رشد و شکوفایی فراوانی داشته و این کشور را به یکی از ثروتمندترین مناطق دنیا تبدیل کرده است.




سیاست در سنگاپور


در سنگاپور رئیس حکومت، رئیس جمهور است که با رای مردم برای دوره‌ای شش ساله انتخاب می‌شود.
نخست وزیر، رئیس دولت است که معمولا رئیس حزب اکثریت است.
مجلس این کشور ۸۴ کرسی دارد که نمایندگان آن با رای مردم برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شوند.


اقتصاد در سنگاپور

تولید ناخالص داخلی در این کشور 1/228 میلیارد دلار است و این کشور در سال ۲۰۰۷ رشد اقتصادی 7/7 درصدی داشت. دو میلیون و ۷۵۱ هزار نفر، نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند.
نرخ بیکاری در این کشور 1/2درصد است. آماری  از جمعیت زیر خط فقر این کشور در دست نیست. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در سنگاپور 1/2 درصد بود.
محصولات صادراتی این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، کالاهای مصرفی، مواد شیمیایی و سوخت‌های معدنی است که به کشورهای مالزی (1/13 درصد)، آمریکا (2/10 درصد)، هنگ‌کنگ (1/10 درصد)، چین (7/9 درصد)، اندونزی (2/9 درصد)، ژاپن (5/5درصد) و تایلند (2/4 درصد) صادر می‌شود.
محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، سوخت‌های معدنی، مواد شیمیایی  و مواد غذایی است که از کشورهای مالزی (۱۳ درصد)، آمریکا (7/12 درصد)، چین (4/11 درصد)، ژاپن (3/8 درصد)،‌تایوان (4/6 درصد)، اندونزی (2/6 درصد) و کره جنوبی (4/4درصد) وارد می‌شود.


مردم سنگاپور

جمعیت این کشور حدود چهار میلیون و ۶۰۸ هزار نفر با میانگین سنی ۳۸ سال است. امید به زندگی برای زنان ۸۵ و برای مردان ۷۹ سال است.
۷۷ درصد از مردم از نژاد چینی، ۱۴ درصد مالایی و ۸ درصد هندی هستند. 42/5درصد از مردم پیرو دین بودا و ۱۵ درصد مسلمان هستند. زبان‌های رایج در این کشور شامل ماندارین، انگلیسی و مالایی است.


سنگاپور در یک نگاه

مساحت ۶۹۲.۷ کیلومتر مربع
جمعیت ۴،۶۰۸،۱۶۷  نفر
پایتخت سنگاپور
واحد پول دلار سنگاپور
دامنه اینترنتی sg.
پیش شماره ۶۵+







نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، سنگاپور،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

چهارشنبه 30 مهر 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
تایلند




کشور پادشاهی تایلند در منطقه آسیای جنوب شرقی واقع شده است و به کشور هزار معبد معروف است.
این کشور از شمال و شرق با لائوس و کامبوج، از جنوب با مالزی و از غرب با میانمار همسایه است. در این کشور همانند دیگر کشورهای منطقه آسیای جنوب شرقی، بارش باران‌های فصلی باعث رویش جنگل‌های بارانی استوایی شده است.
تایلند در گذشته سیام نامیده می‌شد اما در سال ۱۹۴۹ به طور رسمی نام تایلند بر آن نهاده شد. نام تایلند از قوم تای گرفته شده است. تای به معنی آزادی نیز هست.




سیاست در تایلند


رئیس حکومت در این کشور پادشاه است. نخست وزیر رئیس دولت است که بر اساس قانون اساسی از میان نمایندگان مجلس انتخاب می‌شود.
معمولا پادشاه نخست وزیر را انتخاب می‌کند. دوره نخست‌وزیری چهار ساله است.
شورای ملی این کشور ۱۵۰ کرسی دارد که ۷۶ نماینده آن با رای مردم انتخاب می‌شوند و ۷۴ نماینده را قضات و گروه‌های مستقل بدنه دولت انتخاب می‌کنند. دوره نمایندگی شش ساله است.
مجلس نمایندگان ۴۸۰ کرسی دارد که ۴۰۰ نماینده آن با رای مردم انتخاب می‌شوند و ۸۰ نماینده از میان لیست انتخاباتی احزاب. دوره نمایندگی چهار ساله است.


اقتصاد در تایلند

تولید ناخالص داخلی در این کشور 4/519‌ میلیارد دلار است. ۳۶ میلیون و ۹۰۰ هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهد.
نرخ بیکاری در آن 4/1 درصد است. ۱۰ درصد از جمعیت آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در آن 2/2 درصد بود.
محصولات صادراتی این کشور شامل منسوجات و پاپوش، محصولات دریایی، برنج، الوار، جواهرات، ماشین، کامپیوتر و لوازم الکترونیک است که به کشورهای آمریکا ، ژاپن ، چین ، سنگاپور، هنگ کنگ  و مالزی صادر می‌شود.
محصولات وارداتی این کشور شامل کالاهای اساسی، مواد خام و نیمه فرآوری شده، کالاهای مصرفی و سوخت است که از کشورهای ژاپن، چین، آمریکا، مالزی، امارات متحده عربی و سنگاپور  وارد می‌شود.


مردم تایلند

جمعیت این کشور حدود ۶۵ میلیون و ۴۹۳ هزار نفر با میانگین سنی ۳۳ سال است. امید به زندگی برای زنان ۷۵ و برای مردان ۷۰ سال است.
۷۵ درصد از جمعیت آن از نژاد تای هستند. ۹۷ درصد از مردم بودایی و 6/4 درصد مسلمان هستند. زبان رسمی این کشور تایلندی است و انگلیسی به عنوان زبان دوم به کار می‌رود.

تایلند در یک نگاه

احت ۵۱۴،۰۰۰ کیلومتر مربع
جمعیت ۶۵،۴۹۳،۲۹۸ نفر
پایتخت بانکوک
واحد پول بات
دامنه اینترنتی th.
پیش شماره ۶۶+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، تایلند،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

دوشنبه 28 مهر 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
چه کسی محمدرضا پهلوی را کفن و دفن کرد و چگونه و در کجا؟




محمدرضا پهلوی روز ۵ مرداد ۱۳۵۹ در سن ۶۱ سالگی در بیمارستان معادی قاهره بر اثر بیماری سرطان خون درگذشت‌. دو روز بعد پیکر وی در مسجد الرفاعی قاهره، پس از تشییع به خاک سپرده شد. آنکه بر جنازه شاه نماز خواند، سید طالب الرفاعی روحانی شیعه عراقی بود.

 

به گزارش سایت «تاریخ ایرانی»، الرفاعی، زاده ۱۹۳۱ در روستای الرفاعی در جنوب شهر ناصریه عراق، از تحصیلکردگان حوزه علمیه نجف اشرف و از نزدیکان آیت‌الله شهید سید محمدباقر صدر است. او در روند فعالیت‌های سیاسی روحانیون شیعه‌ در نجف اشرف و تأسیس حزب الدعوه حضوری فعال و تأثیرگذار داشت. در ۱۹۶۹ به نمایندگی از مرحوم آیت‌الله سیدمحسن حکیم مرجع وقت شیعیان، به قاهره رفت و سال‌ها در آن شهر رهبری شیعیان را بر عهده داشت. وی هم‌ اکنون در ایالات متحده زندگی می‌کند.
او در کتاب «امالی السید طالب الرفاعی» خاطرات خود درباره فعالیت‌های سیاسی و روابطش با برخی بزرگان حوزه‌های علمیه نجف اشرف و قم را برای «رشید الخیون» نویسنده و روزنامه‌نگار مشهور عراقی، بازگو کرده که بخشی از آن که درباره اقامه نماز بر جنازه شاه ایران بود را نقل کرده است:
از سید الرفاعی خواستم که درباره جزئیات نماز خواندنش بر جنازه شاه توضیح دهد؛ اینکه چگونه از او خواسته شد که بر آن جنازه غیرعادی نماز بخواند؟ گفت: وقتی شاه در قاهره فوت کرد، مهمان محمد انور سادات، رئیس‌جمهور مصر بود. ماه رمضان بود، نیمه ماه، شاید چهاردهم، سال ۱۹۸۰ (۱۳۵۹). آن روز مرا به دیدار وزیر اوقاف مصر زکریا البری فراخواندند که به من گفت با هواپیمای رئیس‌جمهور آمده‌ام اینجا تا بگویم فردا نماز میت را شما می‌خوانید. برای اینکه از مسئولیت فرار کنم پرسیدم این‌ را رئیس‌جمهور خواسته؟ گفت بله، او مرا سراغ شما فرستاده و وقتی جوابت را بگیرم با هواپیمای او برخواهم گشت. ببینید چه می‌کنید.
گفتم: آقای شیخ زکریا، چه لزومی دارد طالب الرفاعی نماز را بخواند؟ شیخ الازهر و مفتی مصر هم هستند و می‌توانند بخوانند. چرا باید بین شیعه و سنی تفرقه بیندازیم؟ رو به من کرد و به عادت مصری‌ها که ما را شیخ می‌خوانند، گفت: یا شیخ! من یک پیغام از رئیس‌جمهور آورده‌ام و جوابش بله یا نه است. با من وارد بحث نشو. اینکه گفتی هیچ ربطی به پیغام من ندارد! گفتم: به آقای رئیس‌جمهور بگو سید طالب الرفاعی نماز را می‌خواند. چون دیدم جایی برای رد کردن درخواست رئیس‌جمهور نیست. او همچنین از من خواست که برایشان توضیح دهم که در مذهب شیعیان چه چیزهایی برای دفن میت لازم است.
به خانه رفتم و تا سحر بیدار ماندم. گفتم که ماه رمضان بود. سحری‌ام را خوردم و خواستم برای نماز صبح آماده شوم که دیدم ماشین‌ها جلوی خانه‌ام جمع شدند. خانمم صدا زد که آماده شو، آمدند. گروهی از کارمندان و افسران نظامی با لباس نظامی‌شان وارد خانه شدند. گفتم: خوش آمدید. نماز را بخوانیم و برویم. گفتند: نه، نماز را جای دیگر می‌خوانیم. آماده شو برویم. خلاصه بی‌آنکه خوابیده باشم، مستقیم به بیمارستان معادی رفتیم، وضو داشتم، داشت آفتاب طلوع می‌کرد و نمازم را در باغچه بیمارستان خواندم. بعد رفتم داخل و جنازه شاه را گذاشتند روبه‌رویم. از عکس‌ها می‌شناختمش. جنازه کاملا سالم بود و انگار خواب بود. بعد کلی پارچه آوردند، گفتم این همه لازم نیست و اندازه کفن را برایشان توضیح دادم و همان جا ناظر بودم تا درست و بر اساس موازین شرعی کفنش کنند. همه مراسم غسل و تکفین زیر نظر من انجام شد و او را در تابوت گذاشتند.
آن وقت گفتم: مأموریت من تمام شد. کار دیگری هم دارید؟ گفتند: بله. سوار شو. با ماشین ما را بردند به کاخ زین‌العابدین که کاخ رئیس‌جمهور بود و قبل‌تر ملک فاروق در آن سکونت داشت. آفتاب داشت می‌زد بالا و احساس کردم دستور دارند مرا نگه دارند و سادات به خانواده شاه وعده داده که نماز بر اساس فقه شیعه بر شاه خوانده شود. این درخواست خود خانواده او بود و فرح، همسر شاه، تأکید داشت که نماز بر اساس مذهب شیعه خوانده شود.
به شدت خوابم می‌آمد. شب را نخوابیده بودم و صبح زود رفته بودیم بیمارستان. آنجا شیخ اوس الانصاری را دیدم. او از تحصیلکرده‌های الازهر بود، اما آن روز لباس شخصی تنش بود. از قبل با هم آشنا بودیم. پرسید: اینجا چه می‌کنی؟ گفتم قصه از این قرار است. محمد تیمور، پسر تیمور پاشا، یکی از نویسندگان و ادبای مهم مصر، او را همراهی می‌کرد و از مسئولان برگزاری مراسم بود. گفتم به محمد تیمور بگو که مرا ببرد به جایی که قرار است نماز خوانده شود. از من خواسته شده که نماز بخوانم، نه اینکه تشییع کنم. این را برای آن گفتم که از زیر بار تشییع در بروم، چون هم خسته بودم هم نمی‌خواستم همه دوربین‌های شبکه‌هایی که مراسم را مستقیم پخش می‌کردند روی عمامه‌ام زوم شود!
او درخواستم را پذیرفت و دستور داد یک جیپ نظامی آماده کردند و مرا بردند به مسجد الرفاعی. مقبره سلطنتی آنجاست. قرار بود نماز میت آنجا خوانده و همان جا دفن شود. وقتی رسیدم نشستم روی یک مبل که با بقیه فرق داشت و از همه شیک‌تر بود. محمد تیمور که رئیس تشریفات بود، یکی را فرستاد و گفت که روی یک مبل دیگر بنشین، این جای رئیس‌جمهور است. گفتم هر وقت رئیس‌جمهور آمد بلند می‌شوم. دهانشان بسته شد و ولم کردند.
چند ساعتی گذشت و مدام خبرنگاران می‌آمدند و چیزهایی می‌پرسیدند و به هیچ کدامشان جواب نمی‌دادم. انگار لال شده باشم. ظهر بود که مارش تشییع نظامی را شنیدم. جنازه را آورده بودند و در رأس تشییع‌کنندگان شخص رئیس‌جمهور، انور سادات، بود. فوری از جایش بلند شدم. آمد و مرا بغل کرد. گفتم: من روزه‌ام و خیلی خسته شدم، می‌شود ۱۰ دقیقه استراحت کنم تا مراسم تشییع تمام شود؟ صدا زد: آقا را ببرید داخل مسجد. فوری آمدند و دورم را گرفتند و انگار روی دستشان بردند داخل مسجد.
هیات رسمی تشییع‌کنندگان وارد شبستان مسجد شد. انور سادات بود، نیکسون رئیس‌جمهور اسبق ایالات متحده بود، پادشاه سابق یونان بود. من یک گوشه به دیوار تکیه داده بودم و از جایم بلند نشدم. تعداد زیادی از مسئولان ایرانی زمان شاه هم بودند. دیدم انور سادات از اطرافیانش پرسید: نماز را چه کسی می‌خواند؟ مرا نشانش دادند. نگاهی به من انداخت و گفت: آقا بفرمایید برای نماز.
چند کلمه فارسی بلد بودم. رسم است که از خانواده متوفا برای نماز خواندن اجازه می‌گیرند. من از پسر بزرگ‌ترش اجازه گرفتم اما انور سادات که کنار او ایستاده بود به خود گرفت و با چند کلمه فارسی که بلد بود، گفت: بفرمایید آقا. به پسر شاه تسلیت گفتم. گفتم: پسر فلان و بهمان و از‌ همان حرف‌هایی که در تسلیت معمول است.
ایستادم برای نماز. می‌دانید که نماز میت شیعیان پنج تکبیر دارد، تکبیر اول: شهادتین؛ تکبیر دوم: صلوات بر محمد و آل محمد؛ تکبیر سوم: دعا برای مؤمنان؛ تکبیر چهارم: دعا برای خود میت است، ماندم چه بگویم! بعد از کمی کلنجار رفتن با خودم این‌طور گفتم: خداوندا، اینکه در برابر توست بنده تو و پسر بنده تو و پسر کنیز توست. او از ملک و سلطنت خویش بیرون شد و اکنون نیازمند و اسیر توست. اگر با او چنان‌ کنی که شایسته اوست، وی شایسته آن است و گر چنان کنی که شایسته توست تو اهل بخشایش و مغفرتی. الله اکبر و تکبیر پنجم هم که ساده است: یک فاتحه.
بعد وارد سرداب شدم تا بر روند دفن کردنش نظارت داشته باشم. دوربین به دست‌ها هم خواستند پایین بیایند اما انور سادات به من لطف کرد و گفت که به احترام میت ورود خبرنگاران به داخل سرداب قبر ممنوع است. آنجا به شاه طبق فقه شیعه تلقین خواندم. بسیاری از عمامه به سرهای سنی هم در مراسم نماز حضور داشتند.
کار دفن تمام شد و آمدم بیرون. برخی از ایرانی‌ها آمدند و با من سلام و علیک کردند، هر چند احساس کردم بعضی‌شان از دعایی که در نماز خوانده‌ام خوششان نیامده است و چپ چپ نگاهم می‌کردند. شنیدم یکی‌شان گفت: «این را خمینی فرستاده است!»
پسر بزرگ‌تر شاه که در زمان سلطنت پدرش ولیعهد بود، هم آمد و به من سلام کرد، بعد هم زاهدی، پسر ژنرال زاهدی که داماد شاه بود، آمد. بعد از آن، خبر همه جا پخش شد و به خصوص واکنش شیعیان علیه من شدید بود؛ به‌ویژه آنهایی که هوادار انقلاب بودند مواضعی علیه من گرفتند اما اعتنایی به آنها نکردم چون به وظیفه شرعی‌ام عمل کرده بودم.






نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : شاه، پهلوی،
لینک های مرتبط : shilka،

پنجشنبه 24 مهر 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
ازبکستان




جمهوری ازبکستان کشوری در آسیای میانه است که در سال ۱۹۹۱ پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی استقلال خود را به دست آورد.
این کشور از غرب و شمال با قزاقستان، از شرق با قرقیزستان و تاجیکستان و از جنوب با ترکمنستان و افغانستان همسایه است.
این منطقه از دو هزار سال پیش از میلاد مسیح مسکونی بود. نشانه‌های زندگی مردم در این دوره زمانی در شهرهای سمرقند، خوارزم، تاشکند و بخارا یافت شده است.
در سده دهم میلادی، منطقه کنونی ازبکستان جزیی از قلمرو سامانیان بود. منطقه کنونی ازبکستان بعدها به ترتیب جزئی از حکومت‌های غزنوی، سلجوقی، خوارزمشاهی، مغول، تیموری و ازبک شد.
در قرن نوزدهم امپراتوری روسیه سرزمین‌های خود را گسترش داد و آسیای میانه را تصرف کرد. به این ترتیب ازبکستان بخشی از شوروی شد.
ازبکستان پرجمعیت‌ترین کشور منطقه آسیای میانه است و بزرگترین تولیدکننده پنبه در جهان به شمار می‌آید. گاز، نفت و طلا از غنی‌ترین منابعی است که در طبیعت این کشور نهفته است.جهان


جهانتاریخ و سیاست در ازبکستان

ازبکستان، که در کنار جاده تاریخی ابریشم میان اروپا و آسیا قرار دارد، شامل شهرهای باستانی سمرقند و بخاراست، که به خاطر معماری های باشکوه شان شهرت دارند و زمانی از جمله مراکز غنی بازرگانی و فرهنگی جهان بودند.
رئیس حکومت در این کشور رئیس جمهور است. اسلام کریم‌اف، رئیس جمهور این کشور، در سال ۱۹۹۰ با رای شورای جماهیر انتخاب شد و تاکنون بر مسند قدرت است.
در ازبکستان، رئیس دولت نخست وزیر است که رئیس جمهور او را انتخاب می‌کند. بر اساس قانون اساسی ازبکستان رئیس جمهور باید با رای مردم برای دوره‌ای هفت ساله (قابل تمدید برای دور دوم) انتخاب شود.
شورای عالی قانون‌گذاری در این کشور ۱۰۰ کرسی دارد که ۸۴ نماینده آن با رای مردم و ۱۶ نماینده به انتخاب رئیس جمهور برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شوند.
مجلس ملی این کشور ۱۲۰ کرسی دارد که نمایندگانش با رای مردم برای دوره‌ای پنج ساله تعیین می‌شوند.


اقتصاد در ازبکستان

تولید ناخالص داخلی این کشور 15/64میلیارد دلار است. رشد اقتصادی این کشور در سال ۲۰۰۷ میلادی 5/9 درصد بود. ۱۴ میلیون و ۶۰۰ هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند.
بر اساس آمار وزارت کار این کشور نرخ بیکاری در ازبکستان هشت دهم درصد است و به علاوه ۲۰ درصد نیز جویای کار هستند.
۳۳ درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در این کشور به طور رسمی 3/12 درصد اعلام شد.
محصولات صادراتی این کشور شامل پنبه، طلا، انرژی، کودهای معدنی، فلزات آهنی و غیرآهنی، منسوجات، محصولات غذایی، ماشین‌آلات و اتوموبیل است که به کشورهای روسیه (8/23 ردصد)، لهستان (7/11 درصد)، چین (4/10 درصد)، ترکیه (7/7 درصد)، قزاقستان (9/5 درصد)، اوکراین (7/4 درصد) و بنگلادش (3/4 درصد) صادر می‌شود.
محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، مواد غذایی، مواد شیمیایی و فلزات آهنی و غیرآهنی است که از کشورهای روسیه (8/27 درصد)، کره جنوبی (2/15درصد)، چین (4/10 درصد)، قزاقستان (3/7درصد)، آلمان (1/7 درصد)، اوکراین (8/4درصد) و ترکیه (5/4 درصد) وارد می‌شود.


مردم ازبکستان

جمعیت این کشور حدود ۲۸ میلیون و ۲۶۸ هزار نفر با میانگین سنی ۲۳ سال است. امید به زندگی برای زنان ۶۹ و برای مردان ۶۲ سال است.
۸۰ درصد از مردم آن ازبک، ۵.۵ درصد روس و ۵ درصد تاجیک هستند. ۸۸ درصد از مردم ازبکستان مسلمان هستند که اغلب آنها پیرو مذهب شیعه‌اند. زبان رسمی این کشور ازبکی است.


ازبکستان در یک نگاه

مساحت ۴۴۷،۴۰۰ کیلومترمربع
جمعیت ۲۸،۲۶۸،۴۴۰ نفر
پایتخت تاشکند
واحد پول سوم
دامنه اینترنتی uz.
پیش شماره ۹۹۸+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، ازبکستان،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

پنجشنبه 24 مهر 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
ویتنام





جمهوری سوسیالیستی ویتنام کشوری در جنوب شرقی آسیا است که یکی از بیشترین رشدهای اقتصادی را در منطقه خود دارد و تلاش می‌کند تا سال ۲۰۲۰ به کشوری توسعه‌یافته تبدیل شود.
این کشور شمال با چین، از شمال غرب با لائوس و از جنوب غرب با کامبوج همسایه است. در جنوب این کشور دریای جنوبی چین قرار دارد.
در قرن ۱۹ فرانسه ویتنام را مستعمره خود کرد. ویتنام طی جنگ جهانی دوم به اشغال ژاپن درآمد. پس از جنگ دوباره فرانسه زمام امور را در ویتنام به دست گرفت اما تنها اندکی پس از آن در سال ۱۹۴۵، ویتنام استقلال خود را به دست آورد.
پس از استقلال ویتنام به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم و نظام کمونیستی در شمال و نظام غیرکمونیستی در جنوب این کشور حاکم شد.
در سال ۱۹۶۵ آمریکا با فرستادن نیروهایی به ویتنام جنوبی به یاری جنوبی‌ها برای مقابله با شمالی‌ها شتافت. کمکی که به جنگ مشهور ویتنام منجر شد.
این جنگ ضررهای زیادی به آمریکایی‌ها وارد کرد و سرانجام در سال ۱۹۷۳ خاتمه یافت. در سال ۱۹۷۵ حکومت ویتنام جنوبی سرانجام سرنگون شد و در ویتنام حکومت کمونیستی برقرار شد.
ویتنام در سال ۱۹۷۹ به کامبوج حمله و آن را اشغال کرد. کامبوج با کمک چین موفق شد ویتنام را از خاک خود عقب براند. ویتنام عضو آ.سه.آن است.




سیاست در ویتنام


رئیس جمهور در این کشور رئیس حکومت است. او با رای شورای ملی از میان اعضای این شورا برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شود.
رئیس دولت نخست وزیر است که رئیس جمهور او را از میان اعضای شورای ملی انتخاب می‌کند. کابینه را هم رئیس جمهور از میان پیشنهادات نخست وزیر برمی‌گزیند.
شورای ملی این کشور که وظیفه قانونگذاری را نیز به عهده دارد، ۵۰۰ کرسی دارد که اعضای آن با رای مردم برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شوند.


اقتصاد در ویتنام

تولید ناخالص داخلی در این کشور 4/221 میلیارد دلار است. ۴۶ میلیون و ۴۲۰ هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند. رشد تولید ناخالص داخلی ویتنام در سال ۲۰۰۷ میلادی 5/8 درصد بود.
نرخ بیکاری در این کشور 3/5درصد است. 8/14 درصد از مردم زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در ویتنام ۸.۳ درصد بود.
محصولات صادراتی این کشور شامل نفت خام، محصولات دریایی، برنج، قهوه، الوار، چای، پوشاک و کفش است که به کشورهای آمریکا (۲۱.۲ درصد)، ژاپن (۱۲.۳ درصد)، استرالیا (۹.۴ درصد)، چین (۵.۷ درصد) و آلمان (۴.۵ درصد) صادر می‌شود.
محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، محصولات پتروشیمی، کود، مواد آلومینیومی، پنبه، سیمان و موتورسیکلت است که از کشورهای چین (6/17 درصد)، سنگاپور (9/12 درصد)، تایوان (5/11 درصد)، ژاپن (8/9 درصد)، کره جنوبی (4/8 درصد)، تایلند (3/7 درصد) و مالزی (2/4درصد) وارد می‌شود.


مردم ویتنام

جمعیت این کشور حدود ۸۶ میلیون و ۱۱۷ هزار نفر با میانگین سنی ۲۷ سال است. امید به زندگی برای زنان ۷۴ و برای مردان ۶۹ سال است.


ویتنام در یک نگاه

مساحت ۳۲۹،۵۶۰ کیلومتر مربع
جمعیت ۸۶،۱۱۶،۵۵۹ نفر
پایتخت هانوی
واحد پول

دونگ

دامنه اینترنتی vn.
پیش شماره ۸۴+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، ویتنام،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

چهارشنبه 23 مهر 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
بنگلادش




جمهوری خلق بنگلادش کشوری در آسیا است که جزو یکی از پرجمعیت‌ترین و فقیرترین کشورهای جهان به شمار می‌آید.
این کشور از همه طرف با هند هم‌مرز است به جز بخشی کوچک در جنوب شرق که از طریق خلیج بنگال با میانمار در ارتباط است.
قسمت‌های جنوب شرقی این کشور از جنگل‌های خیزران پوشیده شده است. خاک بنگلادش بسیار حاصلخیز است و امکان زندگی را برای جمعیت بزرگی فراهم کرده است.
آب و هوای آن استوایی است و کشاورزی آن متکی به باران‌های موسمی است. به تازگی در اعماق خلیج بنگال منابع گاز طبیعی، کشف شده است.
مرزهای امروزی این کشور در سال ۱۹۴۷ ایجاد شدند. در آن سال این منطقه به عنوان بال غربی کشور تازه تاسیس پاکستان شناخته شد.
در سال ۱۹۷۱ جنگ‌هایی در این کشور برای استقلال از پاکستان درگرفت که به استقلال هم منجر شد.


Image result for ‫نقشه،بنگلادش‬‎

سیاست در بنگلادش


در این کشور رئیس جمهور رئیس حکومت است. این کشور تا سال ۲۰۰۲ توسط دولت موقت اداره می‌شد. در این سال انتخابات عمومی برگزار شد.جهان
رئیس دولت نخست وزیر است که اختیارات محدودتری نسبت به روسای دولت در دیگر نظام‌های سیاسی دارد.
رئیس جمهور با رای مجلس ملی برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شود. رئیس حزبی که بیشترین کرسی‌های مجلس ملی را به دست آورد نیز معمولا به عنوان نخست وزیر انتخاب می‌شود.
مجلس ملی این کشور ۳۰۰ کرسی دارد که نمایندگان آن با رای مردن انتخاب می‌شوند. دوره نمایندگی آن پنج ساله است.


اقتصادر در بنگلادش

تولید ناخالص داخلی در این کشور 7/206 میلیارد دلار است. ۶۹ میلیون و ۴۰۰ هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند که بیشتر آنها در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند. بخشی از نیروی کار بنگلادش هم به کشورهایی چون عربستان سعودی، کویت، امارات، عمان، قطر و مالزی مهاجرت کرده‌اند.
نرخ بیکاری در این کشور یک درصد است. ۴۵ درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در آن 4/8 درصد بود.
محصولات صادراتی این کشور شامل پوشاک، کنف و کالاهای کنفی، چرم و ماهی و حیوانات دریایی یخ‌زده است که به کشورهای آمریکا (۲۵ درصد)، آلمان (6/12 درصد)، انگلیس (8/9درصد) و فرانسه (۵ درصد) صادر می‌شود.
محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، مواد شیمیایی، آهن و استیل، منسوجات، محصولات پتروشیمی و سیمان است که از کشورهای چین (7/17 درصد)، هند (12/5درصد)، کویت (9/7 درصد)، سنگاپور (5/5 درصد) و هنگ‌کنگ (1/4 درصد) وارد می‌شود.


مردم بنگلادش

جمعیت بنگلادش حدود ۱۵۳ میلیون و ۵۴۷ هزار نفر با میانگین سنی ۲۳ سال است. امید به زندگی برای زنان ۶۳ و برای مردان نیز ۶۳ سال است.
۹۸ درصداز مردم این کشور از نژاد بنگالی هستند. ۸۳ درصد از مردم بنگلادش مسلمان هستند. زبان رسمی این کشور بنگالی است.


بنگلادش در یک نگاه

مساحت ۱۴۴،۰۰۰ کیلومتر مربع
جمعیت ۱۵۳،۵۴۶،۹۰۱ نفر
پایتخت داکار
واحد پول تاکا
دامنه اینترنتی bd.
پیش شماره ۸۸۰+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، بنگلادش،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

یکشنبه 20 مهر 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
بوتان




پادشاهی بوتان کشوری در آسیا است که خاک آن را کوه‌های مرتفع هیمالیا پوشانده است.
این کشور از شمال با چین و از جنوب، شرق و غرب با هند همسایه است. بوتانی‌هاکشورشان را در زبان ملی خود "سرزمین اژدهای توفان" می‌نامند.
بر اساس آمارهای سازمان ملل متحد، بوتان یکی از ایزوله‌ترین و کم‌توسعه‌یافته‌ترین کشورهای جهان است. با این حال در سال ۲۰۰۶ مردم این کشور شادترین مردم آسیا شناخته شدند.
این کشور تاریخی غنی دارد و پر است از معابد زیبای بودایی. این مسئله و همچنین زندگی سنتی مردم این کشور سبب شده گردشگران زیادی جذب آن شوند.
با این حال مقامات گردشگری بوتان، به دلیل کمبود امکانات و محدودیت منابع، ورود گردشگران به این کشور را محدود کرده‌اند. هم‌اکنون سالانه تنها هشت میلیون نفر اجازه ورود به این کشور را دارند.


جهانسیاست در بوتان

حکومت در این کشور پادشاهی است. پادشاه کنونی این کشور جیمه قیصر نمجیل وانگچوک است که ۲۶ سال سن دارد. او در سال ۲۰۰۸ پس از کناره‌گیری پدرش به این سمت رسید.جهان
وانگچوک پنجمین پادشاه سلسله‌ایست که از ابتدای قرن سلطنتش را بر بوتان آغاز کرد. پدر او در سال ۱۹۷۲ و در سن ۱۶ سالگی به سلطنت رسید. او در دوران حکومتش تلاش کرد با حفظ فرهنگ و منابع طبیعی بوتان، به مدرنیزه کردن این کشور نیز بپردازد.
نخست وزیر رئیس دولت است و پادشاه او را انتخاب می‌کند. دوره نخست وزیری پنج ساله است.
مجلس این کشور ۲۵ کرسی دارد که ۲۰ نماینده آن با رای مردم و پنج نماینده آن به انتخاب پادشاه تعیین می‌شوند. دوره نمایندگی چهار ساله است.


اقتصاد در بوتان

تولید ناخالص داخلی این کشور 359/3 میلیارد دلار است. بخش زیادی از درآمد این کشور از محل گردشگری تامین می‌شود. آماری از نیروی کار این کشور در دست نیست.
نرخ بیکاری در آن 5/2 درصد تخمین زده می‌شود. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم 9/4 درصد بود.7/31درصد از مردم زیر خط فقر زندگی می‌کنند.
محصولات صادراتی این کشور شامل برق، هل، سنگ گچ، الوار، صنایع‌دستی، سیمان، میوه، سنگ‌های قیمتی و فلفل است که به کشورهای هند (۶۷ درصد)، هنگ‌کنگ (29/8 درصد) و تایلند (یک درصد) صادر می‌شود.
محصولات وارداتی آن شامل سوخت، هواپیما، ماشین‌‌آلات، وسایل نقلیه و برنج است که از کشورهای هند (7/60 درصد)، ژاپن (5/9 درصد) و آلمان (پنج درصد) وارد می‌شود.


مردم بوتان

جمعیت این کشور حدود ۶۸۲ هزار نفر با میانگین سنی 5/23 است. امید به زندگی برای زنان ۶۶ سال و برای مردان ۶۵ سال است.
۵۹ درصد از مردم آن از نژاد بوتانی و ۳۵ درصد نپالی هستند. زبان رسمی این کشور دزونگخا است که نوعی زبان تبتی است.


بوتان در یک نگاه

مساحت ۴۷،۰۰۰ کیلومتر مربع
جمعیت ۶۸۲،۳۲۱ نفر
پایتخت تیمفو
واحد پول نگولتروم
دامنه اینترنتی bt.
پیش شماره ۹۷۵+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، بوتان،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

شنبه 19 مهر 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
نپال




نپال کشوری در آسیا است که به دلیل داشتن تاریخ غنی و قرار گفتن رشته کوه‌های مرتفع هیمالیا در آن به مقصدی برای گردشگران تبدیل شده است قرار دارد.
این کشور از شمال به چین و از جنوب، شرق و غرب با هند محدود است. به دلیل قرار گرفتن کوه‌های هیمالیا آب و هوایی سرد و کوهستانی دارد.
بخش کوچکی از این کشور را زمین‌های مسطح پوشانده است. این بخش در جنوب نپال قرار دارد.
مهمترین قله این کشور که در عین حال بلندترین قله جهان نیز هست، قله اورست با ارتفاع 8850 متر است


 


سیاست در نپال

تا سال ۱۹۹۰، حکومت نپال یک سلطنت مطلقه بود. در ۱۹۹۰، بیرندرا، پادشاه وقت نپال، با تبدیل آن به سلطنت مشروطه موافقت کرد. در آوریل ۲۰۰۶، تعداد زیادی از مردم در کاتماندو، در اعتراض به سیاست‌های شاه اقدام به اعتصاب و تظاهرات کردند. در زوئیه سال ۲۰۰۷ دولت شاهنشاهی نپال اعلام کرد در سال ۲۰۰۹ حکومت خود را از پادشاهی به جمهوری تغییر خواهد داد.Nepali Map
این اتفاق در ۲۸ ماه می سال ۲۰۰۸ روی داد. مجلس نپال اعلام جمهوری کرد و نظام سلطنتی 240 ساله برچیده شد و به پادشاه 15 روز فرصت داده شد تا کاخ ریاست جمهوری را ترک کند.


اقتصاد در نپال

تولید ناخالص داخلی این کشور 04/29 میلیارد دلار است. ۱۱ م
یلیون و ۱۱۰ هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند.
نرخ بیکاری در این کشور ۴۲ درصد است. ۳۱ درصد از مردم زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در آن 4/6 درصد بود.
محصولات صادراتی این کشور شامل فرش، پوشاک، کالاهای چرمی، کالاهای کنفی و حبوبات است که به کشورهای هند (9/67 درصد)، آمریکا (7/11درصد) و آلمان (7/4 درصد) صادر می‌شود.
محصولات وارداتی این کشور شامل طلا، ماشین‌آلات و تجهیزات، محصولات نفتی و کود کشاورزی است که از کشورهای هند (8/61 درصد)، چین (8/3درصد) و اندونزی (3/3درصد) وارد می‌شود.


مردم نپال

جمعیت این کشور حدود ۲۹ میلیون و ۵۱۹ هزار نفر با میانگین سنی ۲۱ سال است. امید به زندگی برای زنان ۶۰ و برای مردان ۶۱ سال است.
حدود ۸۱ درصد از مردم این کشور پیرو آیین هندو، ۱۱ درصد بودایی و چهار درصد مسلمان هستند.


نپال در یک نگاه

مساحت ۱۴۷،۱۸۱ کیلومتر مربع
جمعیت ۲۹،۵۱۹،۱۱۴ نفر
پایتخت کاتماندو
واحد پول روپیه
دامنه اینترنتی np.
پیش شماره ۹۷۷+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، نپال،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

سه شنبه 8 مهر 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا
مالدیو




جمهوری مالدیو مجموعه‌ای شامل ۱۱۹۲ جزیره در اقیانوس هند است که تنها ۲۵۰ جزیره آن مسکونی است.
این کشور در ۶۰۰ کیلومتری جنوب شرقی هند قرار دارد. هیچ‌یک از جزایر مرجانی این کشور بیش از 8/1 متر از سطح دریا ارتفاع ندارند و همین امر سبب شده گرمایش جهانی به معضلی برای این کشور تبدیل شود.
در مالدیو رودخانه وجود ندارد اما سواحل شنی زیبای آن سبب شده به مقصدی مهم برای گردشگران سراسر دنیا تبدیل شود.
اقتصاد مالدیو بر پایه کشاورزی، ماهیگیری و گردشگری استوار است. پیشینه اسلام در مالدیو به سده دوازدهم میلادی باز می‌گردد، هنگامی که دریانوردان مسلمان به این سرزمین آمده‌اند. پیش‌تر، ساکنان مالدیو پیرو آیین بودا بوده‌اند.




سیاست در مالدیو

رئیس حکومت در این کشور رئیس جمهور است که در عین حال رئیس حکومت نیز هست. مجلس رئیس جمهور را معرفی می‌کند و سپس در یک رفراندوم نظر مردم سنجیده می‌شود.
اگر ۵۱ درصد آرا را به دست آورد، رئیس جمهور است. دوره ریاست جمهوری در مالدیو پنج ساله است.جهان
مجلس این کشور ۵۰ کرسی دارد که ۴۲ نماینده آن با رای مردم و ۸ نماینده با نظر رئیس جمهور برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شوند.


اقتصاد در مالدیو

تولید ناخالص داخلی این کشور 588/1 میلیارد دلار است. ۱۰۱ هزار و ۳۰۰ نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند.
۲۱ درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در این کشور پنج درصد بود.
ماهی مهمترین محصولات صادراتی این کشور است که به کشورهای تایلند (1/33 درصد)، انگلیس (3/14 درصد)،‌ سریلانکا (9/11 درصد)، ژاپن (3/10 درصد)، فرانسه (9/6 درصد) و الجزایر (1/6 درصد) صادر می‌شود.
محصولات وارداتی این کشور شامل نفت و مشتقات آن، کشتی، مواد غذایی، پوشاک و کالاهای اساسی است که از کشورهای سنگاپور (2/23 درصد)، امارات متحده عربی 8/15 درصد)، هند (1/11 درصد)، مالزی (9/7درصد)، تایلند (9/6 درصد) و سریلانکا (7/5 درصد) وارد می‌شود.


مردم مالدیو

جمعیت این کشور حدود ۳۷۹ هزار نفر با میانگین سنی ۱۸ سال است. امید به زندگی برای زنان ۶۶ و برای مردان ۶۴ سال است.


مالدیو در یک نگاه

مساحت ۳۰۰ کیلومتر مربع
جمعیت ۳۷۹،۱۷۴ نفر
پایتخت ماله
واحد پول روپیه مالدیو
دامنه اینترنتی mv.
پیش شماره ۹۶۰+





نوع مطلب : عمومی، 
برچسب ها : كشورها، مالدیو،
لینک های مرتبط : همشهری آنلاین،

سه شنبه 8 مهر 1393 :: نویسنده : کوروش هویدا


درباره وبلاگ


زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست
هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود
صــحـنـه پــیــوســتـه بـه جــاســـت
خـرم آن نغـمه کـه مردم بـسـپـارند بـه یـاد

مدیر وبلاگ : کوروش هویدا
نویسندگان
نظرسنجی
نظرشمادرمورداین وبلاگ چیست؟






آمار وبلاگ



  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :